Κώστας Παλούκης Η συνδικαλιστική δράση χαρακτήριζε την πληβειακή πόλη. Περιγραφές βίαιων συγκρούσεων μεταξύ εργατών και κρατικών δυνάμεων μπορεί κανείς να διαβάσει σχεδόν σε κάθε φύλλο των αριστερών και εργατικών –ακόμα και των αστικών– εφημερίδων του μεσοπολέμου. Σε αυτές τις συγκρούσεις πρωταγωνιστούν οι αρτεργάτες τη μία φορά, οι υποδηματεργάτες την άλλη φορά, οι τροχιοδρομικοί και, φυσικά, τις περισσότερες φορές οι καπνεργάτες, ο πιο ριζοσπαστικοποιημένος και τρόπον τινά ο ηγετικός κλάδος της εργατικής τάξης του μεσοπολέμου. [Αναδημοσίευση από Marginalia]

Promise Li Πρέπει να επανεξετάσουμε τι σημαίνει στην πράξη το «ο κύριος εχθρός είναι στη χώρα μας». Προφανώς, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό στη Δύση, αλλά να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας για να στοχεύσουμε σε πεδία όπου διαφορετικά κράτη διασταυρώνονται μεταξύ τους και με διεθνείς οργανισμούς… Και έτσι, ο τρόπος για να αντισταθούμε σε αυτή τη νέα ενσάρκωση του πολυπολικού ιμπεριαλισμού είναι να αναλύσουμε αντικειμενικά πού και με ποιες μορφές αναδύονται σήμερα ανεξάρτητα μαζικά κινήματα και να βρούμε νέους τρόπους θεσμοθέτησης της αλληλεγγύης πέρα από μοντέλα που προκρίνουν τις κρατικές ελίτ.

Ο Μαρξ και ο Ένγκελς έχουν συχνά κατηγορηθεί ότι υποστηρίζουν το « δύο μέτρα και δύο σταθμά » και ότι έχουν μια διπλή ηθική. Ότι τάχα αντιτάχθηκαν στην εφαρμογή και στην ταξική πάλη των ίδιων ηθικών αρχών που συνήθως ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ των ατόμων. Εξ ου και η κατηγορία ότι οι ίδιοι και οι μαθητές τους (ο Λένιν και ο Τρότσκι, μεταξύ άλλων) πρόβαλαν την αρχή ότι στην ταξική πάλη "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Από αυτό προκύπτει η ακόμη ισχυρότερη μομφή ότι τουλάχιστον το μικρόβιο των σταλινικών στρεβλώσεων περιέχεται στις διδασκαλίες των ίδιων των Μαρξ και Ένγκελς.

Σήμερα, με την ευκαιρία της ταφής του έκπτωτου πλέον και πάντα μισητού βασιλιά, θυμόμαστε μια μεγάλη λαϊκή εξέγερση, την πρώτη μεγαλύτερη στη μεταπολεμική Ελλάδα. Τα Ιουλιανά δεν τα ξέρουν οι νέες γενιές, και είναι απορίας άξιον πώς τόσες μέρες, που συζητούνται τα ιστορικά γεγονότα του πραξικοπήματος του 1965, τα Ιουλιανά, η δυναμική τους και η σημασία τους δεν απασχόλησαν το δημόσιο λόγο από πλευράς αριστεράς. Ήταν η μαζική κάθοδος των λαϊκών δυνάμεων στο δημόσιο χώρο, από την Αθήνα πρωτίστως, τη Θεσσαλονίκη δευτερευόντως και όλες τις πόλεις της Ελλάδας. Οι διαδηλώσεις, για 50 ημέρες, ήταν μαζικές, γεμάτες δύναμη και ενθουσιασμό...

David Wengrow Οι πόλεις ξεκινούν από το μυαλό – ή τουλάχιστον έτσι πίστευε ο Elias Canetti. Οι αρχαίοι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες πρέπει να αναλογίζονταν την ύπαρξη συλλογικοτήτων πολύ μεγαλύτερων από αυτές στις οποίες ζούσαν στην πραγματικότητα. Η απόδειξη, πίστευε, βρισκόταν στους τοίχους των σπηλαίων, όπου απεικόνιζαν πιστά είδη που κινούνταν από κοινού σε αμέτρητες μάζες. Αναμφίβολα αντιλαμβάνονταν επίσης την απεριόριστη κοινωνία των νεκρών, που ξεπερνούσαν αριθμητικά τους ζωντανούς κατά τάξεις μεγέθους. [Αναδημισίευση από αυτολεξεί]