Λέον Τρότσκι Το να αναλάβει κανείς την υπεράσπιση της Αιθιοπίας ενάντια στην Ιταλία δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι ενθαρρύνει τον βρετανικό ιμπεριαλισμό να κάνει πόλεμο. Κάποτε αυτό ακριβώς καταδείχθηκε πολύ καλά σε διάφορα άρθρα του New Leader. Το συμπέρασμα του ΜακΓκόβερν ότι θα έπρεπε να είναι καθήκον του ILP «να μείνει στην άκρη από τις διαμάχες μεταξύ δικτατόρων», είναι ένα υποδειγματικό μοντέλο της πνευματικής και ηθικής ανικανότητας του πασιφισμού.

Το βιβλίο του Κώστα Παλούκη, αποτελεί μια ιδιαίτερη συμβολή στην κατανόηση της εξέλιξης του εργατικού και κουμμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Οι κοινωνικές πραγματικότητες, οι πολιτιστικοί και πολιτικοί παράγοντες και κυρίως η ταξική διαστρωμάτωση της ελληνικής κοινωνίας που καθόρισαν την εξέλιξη του ελληνικού κομουνισμού στον μεσοπόλεμο, αναδεικνύονται μέσα από το πρίσμα της οργάνωσης των αρχειομαρξιστών. Το «Αρχείο του Μαρξισμού» υπήρξε μια ιδιάζουσα μαρξιστική οργάνωση, που αναπτύχθηκε ιστορικά ταυτόχρονα με το ΣΕΚΕ (αργότερα ΚΚΕ) και αποτελούσε κύριο ανταγωνιστή του ΚΚΕ, τόσο από άποψη μεγέθους όσο και από άποψη επιρροής στο συνδικαλιστικό κίνημα (έως το 1934).

Συνεχίζοντας την αναφορά μου στην προϊστορία της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων Αθήνας, δηλαδή στην ιστορία της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς των δικηγόρων, θυμίζω συνδέοντας το τέλος του πρώτου μέρους του σχετικού αφιερώματος (ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ -ΜΕΡΟΣ 1: Προϊστορία – τα πέτρινα και ηρωικά χρόνια), ότι η εκλογή Ζαφειρόπουλου στην Προεδρεία του Δ.Σ.Α. το 1984 διόλου δεν ανέκοψε την ριζοσπαστικοποίηση των δικηγόρων. Η αποχή των «100 ημερών» υπήρξε ένα γεγονός το οποίο σημάδεψε βαθιά την ιστορία του δικηγορικού συνδικαλισμού και κατέγραψε τη μαζικοποίηση και ριζοσπαστικοποίησή του…

Bohdan Krawchenko Μεταξύ του 1932 και του 1933 εκατομμύρια άνθρωποι στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία πέθαναν από την πείνα στον μεγαλύτερο τεχνητό λιμό στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι υπεύθυνοι για αυτό το έγκλημα δεν οδηγήθηκαν ποτέ ενώπιον της δικαιοσύνης, δεν ανεγέρθηκαν μνημεία για τα θύματα του λιμού και η σοβιετική κυβέρνηση έκανε τα πάντα για να εξαφανίσει τα ίχνη αυτού του καταστροφικού γεγονότος.

Στις μέρες μας που η ακροδεξιά και οι νεοφασίστες ξανασηκώνουν κεφάλι και κάνουν όλο και πιο αισθητή την επικίνδυνη παρουσία τους στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ αλλά και αλλού, νομίζουμε ότι δεν υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να εκφράσει καλύτερα από τον Γκουίντο Πιτσέλλι τον πιο γνήσιο, τον επαναστατικό και κυρίως, τον αποτελεσματικό και νικηφόρο αντιφασισμό! Είναι λοιπόν για αυτό που η “ανακάλυψη” και η αποκάλυψη της μεγαλοσύνης του Πιτσέλλι και του έργου του δεν συνιστά μόνο πράξη δικαίωσης ενός μεγάλου επαναστάτη, που εντελώς άδικα έχει ξεχαστεί και παραμένει άγνωστος επί 8 δεκαετίες. Συνιστά κυρίως, μια ουσιαστική συμβολή στον σημερινό και…