Το τελεσίγραφο των αγροτών δεν είναι παρά η απάντηση στα τελεσίγραφα της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Τι άλλο από τελεσίγραφο είναι όταν δηλώνει ο Μητσοτάκης ότι: Η κυβέρνηση λαμβάνει υπόψιν κάθε δίκαιο αίτημα. Έτσι, ήδη μελετά μία δέσμη επιπλέον μέτρων ενίσχυσης. Πάντα, όμως, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της εθνικής οικονομίας και σύμφωνα με τους ευρωπαϊκούς κανόνες”. Γιατί ποιος καθορίζει το “πλαίσιο των δυνατοτήτων “ και “τους ευρωπαϊκούς κανόνες” ασφαλώς όχι οι λαοί αλλά οι κυβερνήσεις για την κερδοφορία του κεφαλαίου. Λεφτά υπάρχουν για να ικανοποιήσετε τα δίκαια αιτήματα των αγροτών, από εκεί που βγήκαν τα 5,3 δις για την πρόωρη αποπληρωμή των δανείων!!

Ο Προϋπολογισμός του 2026, ανέφερε ο  Πιερρακάκης, «είναι η επιβεβαίωση ότι η χώρα έχει αφήσει πίσω της τη λογική της κρίσης, ότι πλέον έχει μπει στην τροχιά της ανάπτυξης...μια χώρα δεν μπορεί να έχει κοινωνική πολιτική εάν δεν έχει φορολογική δικαιοσύνη, δεν μπορεί να έχει μείωση φόρων εάν δεν έχει φορολογική διαφάνεια, δεν μπορεί να στηρίξει τους αδύναμους, εάν δεν έχει σταθερά δημόσια οικονομικά». Η πραγματικότητα απέχει παρασάγκας από το να υπάρχει κοινωνική πολιτική και φορολογική δικαιοσύνη! Γιατί ο κρατικός προϋπολογισμός στο καπιταλισμό είναι μηχανισμός ανακατανομής του εθνικού εισοδήματος σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

“ Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο με υδάτινα σύνορα που παρουσιάζει το εντελώς ανορθόδοξο να διαθέτει εναέριο χώρο ευρύτερο κατά τέσσερα ναυτικά μίλια από την αιγιαλίτιδα ζώνη της, ένα καθεστώς που σαφώς αντιβαίνει προς τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Η διεύρυνση του εναέριου χώρου στα 10 ναυτικά μίλια(από τα 3 μίλια της αιγιαλίτιδας ζώνης που ήταν επί συνθήκης της Λοζάνης) έλαβε χώρα το 1931 ( Νόμος 5017) επί κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου. Η επέκταση αυτή είχε γίνει σιωπηρά αποδεκτή από την Τουρκία,..”Με απλά μαθηματικά, τα 3 μίλια αιγιαλίτιδα ζώνη της Λοζάνης γίνανε 6 και ο εναέριος χώρος από 6 σε 10!! Για να τσακωθούν χρειάζονται δύο!

Το ΚΚΕ αρνείται τη σημασία και την αξία του μεταβατικού προγράμματος, παρ’ ότι μας το διδάσκει η ιστορία του Μπολσεβίκικου Κόμματος και το επιβάλλουν οι θέσεις και αποφάσεις των 4ων πρώτων συνεδρίων της Κομμουνιστικής Διεθνούς, σαν αναντικατάστατο  εργαλείο στην ανάπτυξη της συνείδησης της εργατικής τάξης, στο δρόμο για την εξουσία. Το μεταβατικό καθιερώθηκε από την ΚΔ σε αντίθεση με τη σοσιαλδημοκρατία της οποίας το πρόγραμμα συνίστατο στο μίνιμουμ – άμεσες διεκδικήσεις – και στο μάξιμουμ όπου παρέπεμπε στη δικτατορία του προλεταριάτου τα μεταβατικά αιτήματα.

Τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κύριο Φάμελο, επισκέφτηκε αντιπροσωπεία του διοικητικού συμβουλίου της ΟΤΟΕ (Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλλήλων..) για να του εκθέσει τα προβλήματα των εργαζομένων…Ο πρόεδρος τους καθησύχασε λέγοντάς τους ότι το ζήτημα των τραπεζών είναι ένα από τα πρώτα θέματα στην ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ, τους θύμισε ότι το κόμμα είχε καταγγείλει στη βουλή το απαράδεκτο καθεστώς των ποικιλόμορφων και υψηλών προμηθειών, κάτι που όπως ισχυρίστηκε ανάγκασε την κυβέρνηση της ΝΔ να περικόψει κάποιες απ' αυτές, με ελάχιστη ζημιά για τις τράπεζες όταν τα κέρδη τους για τα ελληνικά δεδομένα έφτασαν στο εξωφρενικό ποσό των 4 δις ευρώ και ζήτησε την ανάγκη να υπάρξει ένας υγιής  ανταγωνισμός

Είναι κατά συνέπεια αναγκαίο, αγαπητοί σύντροφοι του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, να απορρίψετε το μίνιμουμ πρόγραμμα της πάλαι ποτέ αειμνήστου σοσιαλδημοκρατίας και να υιοθετήσετε το μεταβατικό Λενινιστικό πρόγραμμα για να δικαιωθεί η άποψή σας όπως αυτή υτην εξέφρασε ο Γ.Γ στην συνέντευξή του στην εφημερίδα ”Πρώτο θέμα” ότι: “Η εναλλακτική κυβερνητική πολιτική θα γίνει με τον λαό πρωταγωνιστή για τη δική του κυβέρνηση και εξουσία”

Το πιο σημαντικό στοιχείο Η ΑΠΟΧΗ. Τι συμπέρασμα βγάζουμε από αυτή την συμπεριφορά των λαϊκών μαζών;  Εκφράζει την απόρριψη του κοινοβουλευτισμού σε αυτή την περίοδο ασφαλώς όχι. Εκφράζει κύρια τη βαθειά αηδία του για τα κόμματα του κατεστημένου, την απογοήτευση από  τον εκφυλισμό των πάλαι ποτέ “αριστερών  κομμάτων ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ και την απέχθειά τους για το σταλινικό ΚΚΕ, που συνεχίζει να εξυμνεί και να στηρίζει τον καταρεύσαντα ανύπαρκτο γραφειοκρατικό “σοσιαλισμό” και βέβαια δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία και εμπιστοσύνη στην άμαζη και πολυδιασπασμένη και κάπως ανύπαρκτη εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Έτσι έχουν μπροστά τους μια κατάσταση αδιεξόδου!