Εκτός Πλάνου – Αντικαπιταλιστική κίνηση Ελληνικού Αργυρούπολης
Μην ψηφίσεις αυτό που σου λέει ο μπαμπάς σου!
…”Να ψηφίσεις τον θείο σου που είναι και γιατρός…”
….”Να ψηφίσεις τον λεβέντη μας, γιατί είναι καλό και ωραίο παιδί”
Αυτοί που σου ζητάνε να ψηφίσεις με αυτά τα κριτήρια ανησυχούν για την ανωριμότητα της νέας γενιάς, για τα 17χρονα που είναι παιδιά ακόμη για να αποφασίσουν για τη ζωή τους. Μην τους αδικείς, αυτά γνώρισαν έτσι μεγάλωσαν. Γι αυτούς πολίτης είναι το δούνε και λαβείν, το γλείψιμο, οι γνωριμίες, τα βύσματα. Να έχουμε κάποιον δικό μας στα πράγματα, να μπορούμε να πάρουμε ένα τηλέφωνο στην ανάγκη να εξαργυρώσουμε την ψήφο μας… Και τελικά τι έγινε; τι κερδίσαμε; τι κερδίσατε; που πήγαμε όλοι με αυτήν την αντίληψη; Μια χαμένη γενιά, αυτό κάναμε, το παραδέχονται όλοι όταν τους κοιτάξεις λίγο πιο επίμονα στα μάτια. Χαμένες προοπτικές, άδεια όνειρα. Διάβασε στο εξεταστικό κάτεργο που λέγεται σχολείο και μην κοιτάς τι γίνεται γύρω σου, σπούδασε, τρέξε, μάζεψε προσόντα και μετά μεταπτυχιακό…σε ένα ατέρμονο κυνήγι προσόντων όπου ίσως με λίγη τύχη καταφέρεις να πετύχεις στο εξωτερικό μετανάστης σαν τον φίλο σου, τον αδερφό σου, την ξαδέρφη σου.
Ακούς για ανάκαμψη, ανάπτυξη, ξεπέρασμα της κρίσης. Αλήθεια όμως ποιός κατάφερε να σου περιγράψει ένα καλύτερο μέλλον; Στο σάπιο κόσμο τους υπάρχει μια κεντρική ιδέα. Ο πιο ανταγωνιστικός ο πιο δυνατός κερδίζει. Σε ένα στημένο παιχνίδι όμως που λίγοι έχουν τα προνόμια αλλά και τα μέσα για να διαιωνίζουν. Αυτή η κοινωνία του ανταγωνισμού μας τροφοδοτεί με μια ψευδαίσθηση δύναμης με την ανάγκη να νιώσουμε επικρατέστεροι. Καταπίνουμε εύκολα τις σφαλιάρες που τρώμε από την εξουσία, από το αφεντικό, από τον μπάτσο, από τον καραβάνα ενώ αντίστοιχα εύκολα πουλάμε μαγκιά στον αντίπαλο της άλλη ομάδας, σε αυτόν που ακούει άλλη μουσική από εμάς ή σε αυτόν που είναι από άλλη γειτονιά. Η ακόμα χειρότερα σε αυτόν που θεωρούμε πιο αδύναμο ή διαφορετικό, στο μετανάστη, στη γυναίκα, στον ομοφυλόφιλο στον κοντό, στον αδύνατο, στον αλλόθρησκο.
Παρατηρούμε με ανησυχία στις γειτονιές μας και την κοινωνία ευρύτερα την άνοδο του φασισμού, του εθνικισμού, του ρατσισμού. Τι είναι άραγε αυτή η έξαρση μίσους αν όχι η καλύτερη υπεράσπιση του συστήματος; Τα φαινόμενα αυτά δεν αρκεί να τα κατανοήσεις πρέπει και να τα τσακίζεις στην γειτονιά σου, στο σχολείο σου, στην μελλοντική δουλειά σου. Οι “από πάνω” τρίβουν τα χέρια τους όταν βλέπουν τους “από κάτω” (ειδικά στην νέα γενιά) να τρώγονται μεταξύ τους γι’ αυτό η απάντηση που θα πάρουν πρέπει να είναι συλλογική.
Χαλάμε τα πλάνα τους
Μέρος αυτής της σαπίλας είναι και η δημοτική μας αρχή. Ο Κωνσταντάτος κάνει βόλτες με τον φίλο του τον Μητσοτάκη στα σχολεία μας διαπραγματευόμενος την πολιτική του καριέρα με την ίδια ευκολία που σχεδιάζει μαζί του ουρανοξύστες και καζίνο στο πρώην αεροδρόμιο. Αφήνει ρημάδια σχολικά κτήρια, προσπαθεί να κλείσει σχολεία και παιδικούς σταθμούς, στέλνει τα τσιράκια του να εκφοβίσουν μαθητικές καταλήψεις, στοχοποιεί καθηγητές που δεν του κάνουν τα χατίρια και θέλει κάμερες για να καταγράφουν κάθε κίνηση της σχολικής κοινότητας. Φέρνει έφεδρος-νεοναζί στις μαθητικές παρελάσεις, την ίδια στιγμή που μπουκάρει στα σχολεία να μιλήσει για τον σχολικό εκφοβισμό θίγοντας τα ίδια τα θύματα επειδή είναι πολύ “ευαίσθητα”. Αυτή είναι η δημαρχαρά που μας πλασάρουν, αυτή είναι που μας έκοψε την πρόσβαση στο στάδιο, που υποβάθμισε τον πολιτισμό του Δήμου μας και έβαλε φόρους και χαράτσια όπου πρόλαβε. Αυτή είναι όμως και η αντιπολίτευση που δεν υπήρξε τα τελευταία 5 χρόνια.
Φτιάχνουμε την πιο όμορφη εικόνα
Γι αυτό ας μιλήσουμε έξω από τα δόντια. Είναι πραγματική ευκαιρία να ξεκινήσετε τις πολιτικές σας επιλογές δείχνοντας μια συνολικά διαφορετική στάση αξιοπρέπειας κάνοντας στην άκρη αυτούς που τόσα χρόνια έρχονται ως σωτήρες για τον δήμο μας και την χώρα μας συνολικά και λένε εμείς ίσως τα κάνουμε λίγο καλύτερα, εμείς θα διαπραγματευτούμε. Σε όλα τα παραπάνω λέμε δυνατά πως ΧΑΛΑΜΕ ΤΑ ΠΛΑΝΑ ΤΟΥΣ. Δεν θα πάει η ζωή μας όπως την σχεδιάζετε θα δημιουργήσουμε μια άλλη πιο όμορφη εικόνα, μια εικόνα γεμάτη πράσινο και ίσες ευκαιρίες για όλους, μια εικόνα από το μέλλον που οραματιζόμαστε χωρίς χαμένες γενιές και άτομα στο περιθώριο. Γιατί το μέλλον το φτιάχνουν οι συλλογικοί αγώνες για μόρφωση, δουλειά, ελευθερίες. Τοπικοί και κεντρικοί άρχοντες έχουν πάρει μια πρώτη γεύση αλλά δεν μπορούν καν να σκεφτούν τι αντίπαλος θα γίνουμε.
ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ – ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ
