Καμία αμφιβολία λοιπόν ότι ο Τραμπ, ο Πούτιν, ο Νετανιάχου, ο Μασκ, ο Μίλεϊ και οι φίλοι τους απανταχού γης δεν αντιπροσωπεύουν μια απλή σκληρότερη παραλλαγή του νεοφιλελευθερισμού, όπως εξακολουθούν να ισχυρίζονται κάποιοι ανόητοι ανεύθυνοι. Αντιπροσωπεύουν έναν θανάσιμο κίνδυνο για όλους μας, για την ανθρωπότητα, τη δημοκρατία και τον πλανήτη. Έναν κίνδυνο ανάλογο με εκείνο που αποτελούσαν ο φασισμός και ο ναζισμός πριν από 80 χρόνια. Αντιπροσωπεύουν την Φαιά Διεθνή της εποχής μας ! Ας αντιδράσουμε λοιπόν όλοι μαζί πριν είναι πολύ αργά. Επειδή αυτή τη φορά δεν θα έχουμε δεύτερη ευκαιρία...

του Γιώργου Μητραλιά

Friedenskanzler, δηλαδή «καγκελάριος της ειρήνης». Αν σας λέγαμε ότι έτσι αποκαλούσαν τον… Χίτλερ πριν αυτός ξεκινήσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν θα πιστεύατε στ' αυτιά σας. Και όμως είναι αλήθεια, γιατί η εικόνα του «ειρηνιστή» Χίτλερ καλλιεργήθηκε όχι μόνο από τους δικούς του, αλλά και από όλους εκείνους τους Ευρωπαίους -και ήταν η πλειοψηφία- που τους βόλευε να παίρνουν τοις μετρητοίς τις δηλώσεις πίστης του υπέρ της ειρήνης, γιατί πίστευαν ότι, σε τελική ανάλυση, «ο Χίτλερ ήταν καλύτερος από τους κομμουνιστές ή το Λαϊκό Μέτωπο».

Γιατί η αναδημοσίευση ενός κειμένου για το Άουσβιτς και τη σημασία του, που γράφτηκε τον περασμένο αιώνα; Μα, επειδή ξαναδιαβάζοντας το σήμερα, σε μια περίοδο σημαδεμένη βαθιά όχι μόνο από τη γενοκτονία των Παλαιστινίων και την καταστροφή της Γάζας, αλλά και από την επιστροφή της φασιστικής απειλής -και του πολέμου- σε παγκόσμια κλίμακα, που ενσαρκώνεται από το δίδυμο Τραμπ-Μασκ, το κείμενο αυτό αποκτά μια πρόσθετη σημασία και επικαιρότητα. Επειδή, όπως το λέει ο Ερνέστ Μαντέλ, στο εξαιρετικά σημαντικό γραφτό Υλικές, κοινωνικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις της ναζιστικής γενοκτονίας «Για να καταπολεμήσουμε καλύτερα τον νεοφασισμό και τον βιολογικό ρατσισμό σήμερα, πρέπει να κατανοήσουμε τη φύση του χθεσινού φασισμού…

Χιλιάδες και χιλιάδες Σύροι όλων των ηλικιών χορεύουν και αγκαλιάζονται, κλαίνε και τραγουδούν, ανεμίζουν τη νέα σημαία της χώρας και γιορτάζουν το τέλος της τυραννίας, στο κέντρο των συριακών πόλεων αλλά και στο Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη και τη Μόσχα, στο Βερολίνο ή τη Στοκχόλμη, παντού στον κόσμο ….Και χιλιάδες Σύροι που διασχίζουν τα σύνορα, ακόμη και με τα πόδια, και επιστρέφουν στη χώρα τους μετά από μια πολύ μακρά περίοδο αναγκαστικής εξορίας. Αλλά και χιλιάδες Σύριοι που αναζητούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα που έχουν φυλακιστεί, βασανιστεί ή εξαφανιστεί στα κάτεργα και στους αμέτρητους ομαδικούς τάφους του καθεστώτος!

Ποιες αντιδράσεις για την επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο; Για τις ευρωπαϊκές αστικές τάξεις και τα κόμματά τους, η απάντηση θα έπρεπε να είναι και ήταν θετική, ακόμα και ενθουσιώδης. Γιατί; Μα, εξαιτίας της ξεκάθαρα εκφρασμένης πρόθεσης του Τραμπ να εφαρμόσει αντιδραστικές, αντισυνδικαλιστικές, αντεργατικές, αντικοινωνικές και φιλοκαπιταλιστικές πολιτικές που οι Ευρωπαίοι δεξιοί θα ήθελαν να εφαρμόσουν και στις χώρες τους, για να «ειρηνεύσουν» τις δικές τους κοινωνίες για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αδιάψευστη απόδειξη αυτής της καπιταλιστικής ευφορίας; Tα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια πανηγύριζαν την επομένη της εκλογικής νίκης του Τραμπ...

Του Γιώργου Μητραλιά

Ό,τι ακολουθεί δεν απευθύνεται στη Δεξιά και στα (οικονομικά, κοινωνικά και άλλα) στηρίγματα της που κάνουν -δυστυχώς- καλά τη δουλειά τους. Ό,τι ακολουθεί απευθύνεται πρωτίστως στην Αριστερά που -επίσης δυστυχώς- δεν κάνει καθόλου καλά τη δική της...Γράφαμε λοιπόν πέρυσι τέτοιο καιρό, σε ένα κείμενο που παρέμεινε ημιτελές και ποτέ δεν δημοσιεύτηκε: «Το σοκ των δύο αλλεπάλληλων «μεσογειακών τυφώνων» Daniel και Elias ήταν αρκούντως ισχυρό για να προκαλέσει τους πρώτους γερούς κραδασμούς στους ποικίλους κλιματοσκεπτισμούς των Ελλήνων. Φυσικά, δεν πρόκειται παρά για κάποιες πρώτες ρωγμές…

…Στους ψευτο-φιλειρηνισμούς που, στις μέρες μας, αποτελούν σήμα κατατεθέν όλων εκείνων που διεξάγουν, προετοιμάζουν ή υποστηρίζουν τον πόλεμο χωρίς να τολμούν να το πουν ανοιχτά. Και πριν απ' όλα, τους πολέμους στην Ουκρανία και στην Παλαιστίνη, όπου πρεσβεύουν μια ανάπηρη «ειρήνη» στην οποία ο επιτιθέμενος εισβολέας ούτε υποχρεώνεται να εγκαταλείψει τα κατακτημένα εδάφη ούτε τιμωρείται για τα εγκλήματά του. Στην πραγματικότητα, η «ειρήνη» τους μοιάζει να βγαίνει κατευθείαν από την οργουελιανή “Νέα Γλώσσα”, τόσο επειδή ισοδυναμεί με επιβράβευση του πολέμου και με ενθάρρυνση όλων εκείνων που θα ήθελαν να κάνουν πόλεμο, όσο και επειδή μας εθίζει στο γεγονός ότι το δίκαιο του ισχυρότερου πρέπει να γίνει ο κανόνας που διέπει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

του Γιώργου Μητραλιά

Η υπό εξέλιξη κινητοποίηση των αγροτών είναι σίγουρα ιστορική καθώς γίνεται ταυτόχρονα σε όλη την Ευρώπη (!) και παίρνει, σε αρκετές περιπτώσεις, τη μορφή και τις διαστάσεις μιας αληθινής εξέγερσης! Όμως, αυτή η τόσο μαζική, γενικευμένη και παρατεταμένη αγροτική κινητοποίηση δεν αναδεικνύει μόνο τη δυστυχία της μεγάλης πλειοψηφίας των Ευρωπαίων αγροτών, που έχουν να αντιμετωπίσουν όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες για να ζήσουν από τη δουλειά τους. Αναδεικνύει επίσης τις όλο και μεγαλύτερες ταξικές διαφοροποιήσεις και, συχνά έντονες, ταξικές αντιθέσεις στο εσωτερικό αυτού, που αρκετοί στη χώρα μας, επιμένουν να αποκαλούν -γενικά και αφηρημένα- “αγροτιά”.

Η μόνη ρεαλιστική και αποτελεσματική αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης “πρέπει να στοχεύει τις ρίζες του προβλήματος: το καπιταλιστικό σύστημα, την εκμεταλλευτική και εξορυκτική του δυναμική, και το τυφλό και εμμονικό κυνήγι της ανάπτυξης » Πράγμα που συνεπάγεται ότι η αντιμετώπιση της κλιματικής καταστροφής είναι αδύνατη αν δεν υπάρξει ριζική αλλαγή τόσο του τρόπου που παράγουμε και καταναλώνουμε… αν δεν αλλάξουμε ριζικά τη ζωή και την οργάνωση της ζωής των ανθρώπων, που γνωρίσαμε μέχρι τώρα. Και αυτό παντού στον κόσμο μας, γεγονός που δεν μας απαλλάσσει όμως από το καθήκον να αρχίσουμε ξεκινώντας από την ίδια τη χώρα μας !

Μετά από σχεδόν τέσσερις μήνες (!) τεράστιων εργατικών και λαϊκών κινητοποιήσεων χωρίς κανένα προηγούμενο στη μεταπολεμική Γαλλία (!), ο απολογισμός του αγώνα των γαλλικών συνδικάτων ενάντια στη συνταξιοδοτική (αντι)μεταρρύθμιση θα έπρεπε να είναι προφανής: η (αντι)μεταρρύθμιση έχει γίνει πια νόμος, γεγονός που σημαίνει ότι ο μεν Μακρόν κέρδισε, τα δε εργατικά συνδικάτα έχουν χάσει. Τι συμβαίνει όμως και κανείς στη Γαλλία αλλά και έξω από αυτήν δεν τολμά να κάνει την παραπάνω διαπίστωση; Τι συμβαίνει και βλέπουμε τον πιο γνήσιο εκφραστή του διεθνούς (πολύ) μεγάλου κεφαλαίου, τον γνωστό μας από την εποχή των Μνημονίων, οίκο αξιολόγησης Fitch Ratings να υποβαθμίζει το αξιόχρεο της Γαλλίας…