ΜΕΤΑΞΥ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

από το FB του theoklis.kakatsakis

"Ξεκίνησα σήμερα από το σπίτι μιάμιση ώρα πριν τα μαθήματα ώστε να έχω περιθώριο χρόνου αν έβρισκα κίνηση. Η επιλογή του Κηφισού αποκλείστηκε κοιτάζοντας το GPS, καθώς χρειάζονταν 2 ώρες. Άρα, μόνη λύση η συνηθισμένη διαδρομή μέσω περιφερειακής Αιγάλεω (40 λεπτά). Στη Σχιστού έβρεχε καταρρακτωδώς. Στον Ασπρόπυργο είχε ευτυχώς σταματήσει να βρέχει , όταν στην περιφερειακή Αιγάλεω, στο ύψος των διυλιστηρίων, βρέθηκα στο σταυροδρόμι μεταξύ ατομικής ευθύνης και υπευθυνότητας απέναντι στα παιδιά που μεθαύριο δίνουν διαγώνισμα: μια τεράστια μάζα νερού, μια καφετιά λίμνη, με παφλάζοντα κύματα, στη μέση του δρόμου. Να περάσω για να παω στη δουλειά ή να μην το ρισκάρω και να πάω από Κηφισό φτάνοντας με τουλάχιστον 2,5 ώρες καθυστέρηση στα μαθηματα; Άλλα αμάξια περνουσανε και άλλα κάνανε αναστροφή. Τελικά, αποφάσισα να το ρισκάρω , βάζω πρώτη, πάω αργά ...και στη μέση της "λίμνης" το αμάξι ακινητοποιείται. Γυρνάω το κλειδί, ξαναγυρνάω, τίποτα. Το αμάξι αρχίζει και πλέει. Δεν το ελέγχω, είναι πια μια βάρκα στο νερό. Το οποίο νερό είναι σχεδόν στο ύψος που αρχίζει το τζάμι. Αρχίζω να παίρνω τηλέφωνα: 11 κλήσεις στην πυροσβεστική, καμία απάντηση. 10 κλήσεις στην αστυνομία, καμία απάντηση. Δεν είχα τηλέφωνο των ΜΑΤ, δυστυχώς, αυτοί θα ερχόντουσαν, πάντοτε πάνε όπου τούς καλέσει το καθήκον.

Πέρασε ένα περιπολικό, τού ζητάω βοήθεια, σηκώνει τα χέρια ψηλά με απόγνωση ο οδηγός. Εν τω μεταξύ, από τα αμάξια που περνάνε δίπλα δε μου ρίχνουν ούτε βλέμμα. Διαπιστώνω ότι έχει μπει νερό στο πίσω κάθισμα, οπότε αρχίζω να σκέφτομαι με ποιο τρόπο θα εγκαταλείψω το αμάξι, που κουνιέται σαν τον Σκοπελίτη μεταξύ Δονούσας κι Αμοργού. Η οδικη βοήθεια που παίρνω και ξαναπαίρνω μου λέει ότι όλα τα οχήματα της είναι μπλοκαρισμένα και θα έρθουν σε μια τουλάχιστον ώρα.

Από το απέναντι ρεύμα ένας τύπος μέσα από ένα φορτηγάκι μου κάνει νοήματα. Δεν του δίνω σημασία, δεν καταλαβαίνω. Ψάχνω απεγνωσμένα για διέξοδο από το αμάξι-βάρκα. Εκείνος όμως επιμένει. " Τι θέλει ο μαλάκας, δε βλέπει τι γινεται", σκέφτομαι. Περνάνε αλλά 5 λεπτά, αυτός εκεί. Και ξαφνικά τον βλέπω να κάνει όπισθεν, σταματάει την κίνηση των άλλων αυτοκινήτων και τότε...μπαίνω στο νόημα. Είναι ένας τσιγγάνος, με το παιδί και τη γυναίκα του. " Να τραβηξω" μου λέει. Προσεγγίζει με την όπισθεν τη μούρη του αμαξιού μου, βγάζει ένα ιμάντα, βγάζει τα παπούτσια του, ανεβάζει μέχρι το γόνατο τα μπατζάκια του και προσπαθεί να συνδέσει με τον ιμάντα τα δύο οχήματα. Δεν τα καταφέρνει με την πρώτη, πέφτει σχεδόν ολόκληρος στα καφετιά νερά, του φωνάζω ότι δεν πειράζει. Εκείνος επιμένει, τα καταφέρνει , δενει τον ιμάντακαι αργά αργά με τραβάει στη στεγνή άσφαλτο. Βγαίνω ολόστεγνος από το αμάξι, ενώ εκείνος είναι μούσκεμα στο νερό. Δε θέλει να πάρει ούτε το χαρτονόμισμα που του δίνω συγκινημένος, η γυναίκα και το παιδί με χαιρετάνε.

Μια ώρα μετά ήρθε κι η οδική, το αμάξι στο συνεργείο, πρόλαβα να πάω και στο μάθημα των 6.30-9.30.

Βλέπω στα sites ότι το επιτελικό κράτος βούλιαξε παντού την ώρα που εμένα με έβγαλαν από το βούρκο τρεις Ρομά, τρεις άνθρωποι που η πλειονότητα της κοινωνίας τούς έχει κατατάξει στο "βούρκο".

Ο λαός σώζει το λαό. Δεν είναι σύνθημα. Είναι πραγματικότητα."

*από τον εκπαιδευτικό Theoklis Kakatsakis