Η κυρίαρχη ιδεολογία της ακροδεξιάς έχει μετατραπεί σε ένα τερατώδη επιβιωτισμό των λευκών ρατσιστών. Ο ρόλος μας είναι να δημιουργήσουμε ένα κίνημα αρκετά ισχυρό για να τους σταματήσει…Για να έχουμε την ελπίδα να πολεμήσουμε τους φασίστες του τέλους εποχής, με τους όλο και πιο περιοριστικούς και ασφυκτικούς ομόκεντρους κύκλους «τακτοποιημένης αγάπης», θα χρειαστεί να χτίσουμε ένα απείθαρχο και ανοιχτόκαρδο κίνημα πιστών που αγαπούν τη Γη: πιστών σε αυτόν τον πλανήτη, στους κατοίκους του, στα πλάσματά του και στη δυνατότητα ενός βιώσιμου μέλλοντος για όλους μας. Πιστών στο εδώ.

Η έκθεση της ανεξάρτητης Επιτροπής του ΟΗΕ* για τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά εγκλήματα του Ισραήλ σε βάρος των Παλαιστινίων -που μεταφράσαμε και δημοσιεύσουμε στη συνέχεια- επιβεβαιώνει και με το παραπάνω αυτό που ήδη γνωρίζαμε: ότι το σιωνιστικό κράτος χρησιμοποιεί συστηματικά και μαζικά τη σεξουαλική βία σε βάρος των Παλαιστινίων γυναικών, ανδρών, κοριτσιών και αγοριών! Η έκθεση μας λέει όμως και κάτι ακόμα: ότι αυτά τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά εγκλήματα του Ισραήλ αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο του γενοκτονικού σχεδίου του Σιωνιστικού Κράτους, μαζί με τους συνεχείς βομβαρδισμούς και τις δολοφονίες δεκάδων χιλιάδων αμάχων, τις συστηματικές καταστροφές όλων των υποδομών…

Η ουκρανική κυβέρνηση έχει τώρα μια μοναδική ευκαιρία να δηλώσει έμπρακτα τι είναι διατεθειμένη να θυσιάσει: τη χώρα ή τους ολιγάρχες. Αν βάλουμε τέλος στη νεοφιλελεύθερη κακοδιαχείριση που διευρύνει το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών, θα ενώσουμε τον λαό και θα γίνουμε μια ενοποιητική δύναμη παγκόσμιας εμβέλειας! Αν ξαναχτίσουμε την οικονομία πάνω σε κοινωνική βάση, θα αντέξουμε τον αγώνα και θα βάλουμε στέρεες βάσεις για την ανασυγκρότηση! Τα εκατομμύρια των ολιγαρχών - για την ευημερία και την άμυνα! Για μια Ουκρανία χωρίς ολιγάρχες και κατακτητές! Για να προστατέψουμε την χώρα, όχι τους ολιγάρχες. Ένα κάλεσμα για αλλαγές που θα αποτρέψουν την ήττα της Ουκρανίας

Καμία αμφιβολία λοιπόν ότι ο Τραμπ, ο Πούτιν, ο Νετανιάχου, ο Μασκ, ο Μίλεϊ και οι φίλοι τους απανταχού γης δεν αντιπροσωπεύουν μια απλή σκληρότερη παραλλαγή του νεοφιλελευθερισμού, όπως εξακολουθούν να ισχυρίζονται κάποιοι ανόητοι ανεύθυνοι. Αντιπροσωπεύουν έναν θανάσιμο κίνδυνο για όλους μας, για την ανθρωπότητα, τη δημοκρατία και τον πλανήτη. Έναν κίνδυνο ανάλογο με εκείνο που αποτελούσαν ο φασισμός και ο ναζισμός πριν από 80 χρόνια. Αντιπροσωπεύουν την Φαιά Διεθνή της εποχής μας ! Ας αντιδράσουμε λοιπόν όλοι μαζί πριν είναι πολύ αργά. Επειδή αυτή τη φορά δεν θα έχουμε δεύτερη ευκαιρία...

του Γιώργου Μητραλιά

Friedenskanzler, δηλαδή «καγκελάριος της ειρήνης». Αν σας λέγαμε ότι έτσι αποκαλούσαν τον… Χίτλερ πριν αυτός ξεκινήσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν θα πιστεύατε στ' αυτιά σας. Και όμως είναι αλήθεια, γιατί η εικόνα του «ειρηνιστή» Χίτλερ καλλιεργήθηκε όχι μόνο από τους δικούς του, αλλά και από όλους εκείνους τους Ευρωπαίους -και ήταν η πλειοψηφία- που τους βόλευε να παίρνουν τοις μετρητοίς τις δηλώσεις πίστης του υπέρ της ειρήνης, γιατί πίστευαν ότι, σε τελική ανάλυση, «ο Χίτλερ ήταν καλύτερος από τους κομμουνιστές ή το Λαϊκό Μέτωπο».

Γιατί η αναδημοσίευση ενός κειμένου για το Άουσβιτς και τη σημασία του, που γράφτηκε τον περασμένο αιώνα; Μα, επειδή ξαναδιαβάζοντας το σήμερα, σε μια περίοδο σημαδεμένη βαθιά όχι μόνο από τη γενοκτονία των Παλαιστινίων και την καταστροφή της Γάζας, αλλά και από την επιστροφή της φασιστικής απειλής -και του πολέμου- σε παγκόσμια κλίμακα, που ενσαρκώνεται από το δίδυμο Τραμπ-Μασκ, το κείμενο αυτό αποκτά μια πρόσθετη σημασία και επικαιρότητα. Επειδή, όπως το λέει ο Ερνέστ Μαντέλ, στο εξαιρετικά σημαντικό γραφτό Υλικές, κοινωνικές και ιδεολογικές προϋποθέσεις της ναζιστικής γενοκτονίας «Για να καταπολεμήσουμε καλύτερα τον νεοφασισμό και τον βιολογικό ρατσισμό σήμερα, πρέπει να κατανοήσουμε τη φύση του χθεσινού φασισμού…

Χιλιάδες και χιλιάδες Σύροι όλων των ηλικιών χορεύουν και αγκαλιάζονται, κλαίνε και τραγουδούν, ανεμίζουν τη νέα σημαία της χώρας και γιορτάζουν το τέλος της τυραννίας, στο κέντρο των συριακών πόλεων αλλά και στο Παρίσι, την Κωνσταντινούπολη και τη Μόσχα, στο Βερολίνο ή τη Στοκχόλμη, παντού στον κόσμο ….Και χιλιάδες Σύροι που διασχίζουν τα σύνορα, ακόμη και με τα πόδια, και επιστρέφουν στη χώρα τους μετά από μια πολύ μακρά περίοδο αναγκαστικής εξορίας. Αλλά και χιλιάδες Σύριοι που αναζητούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα που έχουν φυλακιστεί, βασανιστεί ή εξαφανιστεί στα κάτεργα και στους αμέτρητους ομαδικούς τάφους του καθεστώτος!

Ποιες αντιδράσεις για την επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο; Για τις ευρωπαϊκές αστικές τάξεις και τα κόμματά τους, η απάντηση θα έπρεπε να είναι και ήταν θετική, ακόμα και ενθουσιώδης. Γιατί; Μα, εξαιτίας της ξεκάθαρα εκφρασμένης πρόθεσης του Τραμπ να εφαρμόσει αντιδραστικές, αντισυνδικαλιστικές, αντεργατικές, αντικοινωνικές και φιλοκαπιταλιστικές πολιτικές που οι Ευρωπαίοι δεξιοί θα ήθελαν να εφαρμόσουν και στις χώρες τους, για να «ειρηνεύσουν» τις δικές τους κοινωνίες για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αδιάψευστη απόδειξη αυτής της καπιταλιστικής ευφορίας; Tα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια πανηγύριζαν την επομένη της εκλογικής νίκης του Τραμπ...

Του Γιώργου Μητραλιά

Ό,τι ακολουθεί δεν απευθύνεται στη Δεξιά και στα (οικονομικά, κοινωνικά και άλλα) στηρίγματα της που κάνουν -δυστυχώς- καλά τη δουλειά τους. Ό,τι ακολουθεί απευθύνεται πρωτίστως στην Αριστερά που -επίσης δυστυχώς- δεν κάνει καθόλου καλά τη δική της...Γράφαμε λοιπόν πέρυσι τέτοιο καιρό, σε ένα κείμενο που παρέμεινε ημιτελές και ποτέ δεν δημοσιεύτηκε: «Το σοκ των δύο αλλεπάλληλων «μεσογειακών τυφώνων» Daniel και Elias ήταν αρκούντως ισχυρό για να προκαλέσει τους πρώτους γερούς κραδασμούς στους ποικίλους κλιματοσκεπτισμούς των Ελλήνων. Φυσικά, δεν πρόκειται παρά για κάποιες πρώτες ρωγμές…

…Στους ψευτο-φιλειρηνισμούς που, στις μέρες μας, αποτελούν σήμα κατατεθέν όλων εκείνων που διεξάγουν, προετοιμάζουν ή υποστηρίζουν τον πόλεμο χωρίς να τολμούν να το πουν ανοιχτά. Και πριν απ' όλα, τους πολέμους στην Ουκρανία και στην Παλαιστίνη, όπου πρεσβεύουν μια ανάπηρη «ειρήνη» στην οποία ο επιτιθέμενος εισβολέας ούτε υποχρεώνεται να εγκαταλείψει τα κατακτημένα εδάφη ούτε τιμωρείται για τα εγκλήματά του. Στην πραγματικότητα, η «ειρήνη» τους μοιάζει να βγαίνει κατευθείαν από την οργουελιανή “Νέα Γλώσσα”, τόσο επειδή ισοδυναμεί με επιβράβευση του πολέμου και με ενθάρρυνση όλων εκείνων που θα ήθελαν να κάνουν πόλεμο, όσο και επειδή μας εθίζει στο γεγονός ότι το δίκαιο του ισχυρότερου πρέπει να γίνει ο κανόνας που διέπει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.