Ο θάνατος των πέντε συναδελφισσών μας στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα δεν είναι τυχαίο γεγονός, είναι εργοδοτική δολοφονία.Γυναίκες εργάτριες που δούλευαν τα πιο δύσκολα νυκτοκαματα, με τους πιο επισφαλείς όρους, επιφορτισμένες με τη φροντίδα του σπιτιού την ημέρα. Πρόκειται για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα καθώς οι εργαζόμενοι/ες του εργοστασίου αποκάλυψαν πως από μέρες υπήρχε διαρροή αερίου. Το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων από μήνες ζητούσε ελέγχους για τα μέτρα ασφαλείας.

Λουκάς Σταμέλλος Το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιά παραπέμπει τους 7 αστυνομικούς για ανθρωποκτονία και απόπειρες ανθρωποκτονίας με δόλο σε ήρεμη ψυχική κατάσταση.

N. Irazu

Η Μινεάπολη βρίσκεται υπό παραστρατιωτική κατοχή από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Από τον Δεκέμβριο, η «Επιχείρηση Metro Surge» έχει αναπτύξει πάνω από 3000 μασκοφόρους οπλισμένους άνδρες από διάφορες υπηρεσίες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένων των ICE και CBP, περισσότερους από οποιαδήποτε άλλη πόλη. Άνθρωποι απαγάγονται από το δρόμο, ρίχνονται σε φορτηγά χωρίς πινακίδες και εξαφανίζονται. Αυτοκίνητα βρίσκονται εγκαταλελειμμένα με τα κλειδιά ακόμα στη μίζα, ως ενθύμια των επιδρομών της ICE. Σπάνε πόρτες χωρίς ένταλμα και ανακρίνουν οικογένειες για να αποκαλύψουν την τοποθεσία των μεταναστών γειτόνων τους. Τα παιδιά χρησιμοποιούνται ως δόλωμα για να προσελκύσουν μέλη της οικογένειας για απέλαση.

Luca Tavan

Ruby Healer

Καθώς ο τρόμος της ICE εξαπλώθηκε από πόλη σε πόλη, γρήγορα ακολούθησαν δίκτυα άμεσης αντίδρασης που παρακολουθούν και παρεμποδίζουν τις επιχειρήσεις της ICE, από το Λος Άντζελες μέχρι τη Νέο Υόρκη και το Σικάγο. Στη Μινεάπολη, αυτή η αντίσταση ήταν ιδιαίτερα έντονη. Την απαιτούσε η κλίμακα της επίθεσης του Τραμπ: η πόλη κατακλύστηκε από 3.000 πράκτορες της ICE, οι οποίοι ουσιαστικά την κατέλαβαν. Οι κάτοικοι το παρομοίασαν με ξένη κατοχή. Οι μετανάστες εργαζόμενοι αναγκάστηκαν να μείνουν στο σπίτι και να παραιτηθούν από τους μισθούς τους για να αποφύγουν τη σύλληψη. Οι οικογένειές τους επιβιώνουν χάρη στις παραδόσεις τροφίμων που συντονίζονται από τις τοπικές συνδικαλιστικές οργανώσεις των εκπαιδευτικών.

 Καθώς τα τραγικά αλλά και τόσο ελπιδοφόρα γεγονότα της Μινεάπολης κάνουν την κρίση των Ηνωμένων Πολιτειών του Τραμπ να δείχνει πως φτάνει τώρα στο αποκορύφωμά της και στο σημείο χωρίς επιστροφή, πρέπει να σταματήσουμε να μασάμε τα λόγια μας και να εξωραΐζουμε την φρικτή πραγματικότητα του τραμπισμού. Με άλλα λόγια, πρέπει να αρχίσουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Γιατί; Μα, για να κάνουμε όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρες και συγκεκριμένες τις ιδέες μας σχετικά με τη φύση, τους στόχους και τις μεθόδους του Τραμπ και του τραμπισμού.

"Κατά την διάρκεια της δικτατορίας του, ο Μουσολίνι έσωσε την Ιταλία από το μπολσεβικισμό, στον οποίο θα εβυθίζετο το 1919, και της έδωσε μία θέση στην Ευρώπη που ποτέ άλλοτε δεν είχε αποκτήσει η χώρα του. Ο Μουσολίνι έδωσε μια νέα πνοή δημιουργίας στην εθνική ζωή, οικοδόμησε μια αυτοκρατορία στη Βόρεια Αφρική, κατασκεύασε σημαντικά δημόσια έργα. Το 1935 χάρις τη δύναμη της θελήσεώς του, είχε θριαμβεύσει στην Κοινωνία των Εθνών και επέτυχε να ολοκληρώσει  την κατάκτηση της Αιθιοπίας….. Ο Μουσολίνι ήταν, όπως τον ονόμασα, τότε που κατέρρευσε η Γαλλία: “ο Ιταλός νομοθέτης”. Αν δεν είχε εγκατασταθεί το καθεστώς του, θα είχαμε να κάνομε με μια κομμουνιστική Ιταλία, που θα προκαλούσε καταστροφές και συμφορές διαφορετικής μορφής, τόσον στο λαό της όσον και στην  Ευρώπη ολόκληρη”...

Χιλιάδες Παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι παραμένουν φυλακισμένοι σε ισραηλινές φυλακές υπό απάνθρωπες συνθήκες, συχνά χωρίς κατηγορία ή δίκη, αντιμετωπίζοντας βασανιστήρια, κακοποίηση και ιατρική εγκατάλειψη. Ανάμεσά τους βρίσκονται παιδιά, γυναίκες, φοιτητές, γιατροί και δημοσιογράφοι. Από τον Οκτώβριο του 2023, δεκάδες κρατούμενοι έχουν χάσει τη ζωή τους υπό κράτηση. Η φυλάκιση Παλαιστινίων αποτελεί κεντρικό εργαλείο καταστολής, κατοχής και απαρτχάιντ. Στεκόμαστε στο πλευρό των κρατουμένων και απαιτούμε την άμεση απελευθέρωσή τους, τον τερματισμό της διοικητικής κράτησης, των βασανιστηρίων και της θανατικής ποινής, καθώς και την πλήρη συμμόρφωση με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Λευτεριά στους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους – Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Την Κυριακή 1η Φλεβάρη, ο Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας Πειραιά καλεί σε Αντιφασιστική - Αντιπολεμική συγκέντρωση στο Πάρκο Ελευθερίας στη 1 μ.μ. με αφορμή την επέτειο των γεγονότων των Ιμίων, εκτός της ζώνης απαγόρευσης που ανακοίνωσε η ΕΛ.ΑΣ. Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση και η ΕΛ.ΑΣ επιλέγουν να απαγορεύσουν τις συγκεντρώσεις τόσο των φασιστών όσο και των αντιφασιστών που είχαν εξαγγελθεί για το κέντρο της Αθήνας. Εξομοιώνουν έτσι την εγκληματική ναζιστική οργάνωση με το αντιφασιστικό κίνημα. Την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που σιχαίνονται τον φασισμό με τις ναζιστικές συμμορίες των μαχαιροβγαλτών. Τροφοδοτούν έτσι σκόπιμα τις ανιστόρητες θεωρίες περί των υποτιθέμενων "δύο άκρων".

Ο κοινός παρανομαστής όλων αυτών των οργανώσεων, από τη Βάγκνερ ως την ICE, είτε πρόκειται για υπηρεσίες ασφάλειας είτε για στρατιωτικές και παραστρατιωτικές μονάδες, είναι η αυτονόμηση και στεγανοποίησή τους από κάθε κοινωνικό έλεγχο, η άμεση πρόσδεσή τους στα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και των κέντρων εξουσίας του. Αν και η αστυνομία και ο στρατός επιτελούν επίσης λειτουργίες καταστολής, οι δυνάμεις αυτές μπορεί έτσι να εκπληρώνουν πολύ πιο αποτελεσματικά αυτό το ρόλο. Συγκεντρώνοντας στις τάξεις τους κάθε λογής τυχοδιώκτες και εγκληματικά στοιχεία, διαμορφώνουν και εκπαιδεύουν τον τύπο των πειθήνιων, κτηνωδών οργάνων που αποτέλεσαν το εργαλείο για όλες τις αντιδραστικές και φασιστικές εκτροπές.

Η ταχεία προέλαση, στη βορειοανατολική Συρία, των στρατιωτικών δυνάμεων που ανήκουν στη μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας, οι οποίες ανέλαβαν τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους – κυρίως αραβικού – του εδάφους που μέχρι τότε βρισκόταν υπό την κυριαρχία των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), αποτελεί αναμφίβολα μια σημαντική ανατροπή στις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή... Αυτά τα γεγονότα, που μεταβάλλουν ριζικά την ισορροπία των στρατιωτικών και πολιτικών δυνάμεων στη χώρα και θέτουν de facto τέλος στην αυτόνομη διοίκηση της βορειοανατολικής Συρίας, αποτελούν προφανώς μια σημαντική ήττα για τις SDF. Αυτές έχουν πλέον χάσει το πλεονέκτημα που τους παρείχε, στις διαπραγματεύσεις με τη Δαμασκό, ο έλεγχος του ενός τρίτου του συριακού εδάφους.