Πράγματι, ο Σι αντιστέκεται στην εκφοβιστική τακτική του Τραμπ. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι επίσης ο Σι ο οποίος, κατά ειρωνικό τρόπο, αναδεικνύεται σε νέο υπέρμαχο της νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης του «ελεύθερου εμπορίου» και του καπιταλισμού, όπως αυτή καθορίστηκε από την κυβέρνηση Κλίντον, μετά την εγκατάλειψη της από τον Τραμπ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Σι συνεχίζει να καλωσορίζει τις ξένες επενδύσεις, ενώ παράλληλα εξάγει και τεράστια ποσά κινεζικού κεφαλαίου — γι’ αυτόν, ο Τραμπ είναι κακός, αλλά τα αμερικανικά χρήματα είναι καλά. Η αντιπαράθεση μεταξύ της Κίνας του Σι και των ΗΠΑ του Τραμπ είναι, πρώτα απ’ όλα, ο αγώνας για το μερίδιό τους στην παγκόσμια αγορά — μια αγορά που βασίζεται στην εκμετάλλευση και την καταπίεση των εργαζομένων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Επομένως, επικρίνουμε το Πεκίνο όχι επειδή υποστηρίζουμε την Ουάσινγκτον. Αντίθετα, το κάνουμε επειδή και τα δύο καθεστώτα στηρίζουν πλέον τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Το κάνουν αυτό εκμεταλλευόμενοι δισεκατομμύρια ανθρώπους, ακόμα και ενώ συγκρούονται μεταξύ τους.
Το 2015, ο Σι Τζινπίνγκ συνέλαβε και απαγόρευσε τις περισσότερες ΜΚΟ που ασχολούνταν με εργασιακά θέματα στην ηπειρωτική Κίνα και συνέλαβε δικηγόρους που ασχολούνταν με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το 2018, ορισμένοι μαοϊκοί φοιτητές ξεκίνησαν μια εκστρατεία αλληλεγγύης προς τους εργάτες του εργοστασίου Jasic, οι οποίοι ήθελαν να ιδρύσουν ένα συνδικάτο στο χώρο εργασίας τους. Σύντομα συνελήφθησαν (ή απλά απήχθησαν) και αμέσως μετά απαγορεύτηκαν οι «Μαρξιστικές Εταιρείες» που είχαν ιδρύσει φοιτητές σε διάφορα πανεπιστήμια.
Από τότε που ο Σι ήρθε στην εξουσία το 2012, έχει ξεπεράσει κατά πολύ τους προκατόχους του, κλείνοντας τον μικρό αριθμό εργατικών ΜΚΟ που υποστήριζαν τους εργαζόμενους, ενώ συνεχίζει να συντρίβει τις απεργίες και τις διαμαρτυρίες των εργαζομένων. Στο αποκορύφωμα της πολιτικής του μηδενικού Covid η κυβέρνησή του βοήθησε επίσης τα αφεντικά είκοσι δύο βιομηχανιών αναστέλλοντας την εισφορά τους στο ταμείο κοινωνικής ασφάλισης. Θα μεταθέσει για άλλη μια φορά ο Σι το βάρος της οικονομικής κρίσης στους εργαζόμενους εν μέσω του δασμολογικού πολέμου; Μπορεί να το κάνει, μπορεί και όχι, αλλά όταν οι εργαζόμενοι στερούνται τα βασικά δικαιώματα οργάνωσης και απεργίας, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Αυτό είναι το πιο φρικτό μέρος της ιστορίας.
