Οι κάτοικοι της Φυλής συνειδητοποιούν ότι η ζωή η δική τους και των παιδιών τους δεν είναι ανταλλάξιμη με τα αντισταθμιστικά που τους προσφέρονται, επί δεκαετίες, για να εξασφαλίσουν την ανοχή τους. Όσα κι αν είναι (και είναι ένας πακτωλός εκατομμυρίων). Γιατί ούτε για το περιβάλλον και την υγεία τους χρησιμοποιήθηκαν, ούτε τη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής έκαναν καλύτερη.
Έχουν περάσει 3.5 μήνες από την εγκατάσταση των προσφύγων στην κατασκήνωση του Σουνίου. Η άφιξη των προσφύγων τελικά δεν έφερε την καταστροφή που φοβόταν μερίδα του κόσμου η οποία υιοθετούσε ξενοφοβικές ρητορικές.
Του Σπύρου Ψ. Όπως η αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας, έτσι και η «έξοδός» της από την επίσημη ψυχιατρική, αποτέλεσαν σημαντικά γεγονότα για τα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα του 20ού αλλά και του 21ου αιώνα. Λίγοι ίσως νεότεροι ομοφυλόφιλοι γνωρίζουν ότι για πολλούς ανθρώπους παγκοσμίως, εκτός της γκέι κοινότητας, η «έξοδος» της ομοφυλοφιλίας από την επίσημη ψυχιατρική θεωρείται ένα δώρο για την ανθρωπότητα, νίκη κατά της αυθαιρεσίας και της βίας της ψυχιατρικής, νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Έφη Γανιάρη, Δώρα Κανελλοπούλου, Βιβή Κασβίκη, Ντίνα Ρέππα Βρισκόμαστε τέσσερις μήνες μετά την υπογραφή της συμφωνίας ανάμεσα στην ΕΕ και την Τουρκία και την έναρξη της εφαρμογής της. Οι συνθήκες έχουν σκληρύνει εξαιρετικά, οι πρόσφυγες έχουν εγκλωβιστεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, χωρίς χαρτιά, χωρίς δικαιώματα, χωρίς να μπορούν να μετακινηθούν στους τόπους που επιθυμούν. 60.000 άνθρωποι, που σώθηκαν από τις βόμβες του πολέμου, τη φτώχεια και από πολιτικές και κοινωνικές διώξεις, ζουν σε συνθήκες αθλιότητας. Πολλοί από αυτούς ζουν αποκομμένοι από κατοικημένες περιοχές, σε συνθήκες περιστολής των στοιχειωδών δημοκρατικών και αστικών δικαιωμάτων τους. Στην πραγματικότητα ισχύουν συνθήκες σοβαρότατης παρακώλυσης μέχρι και…
Με μαζική συμμετοχή πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 3 Ιουλίου η ιδρυτική συνέλευση της Πρωτοβουλίας Αγώνα για την αποδέσμευση από την ΕΕ «ΔιΕΕξοδος». Περισσότεροι από 400 αγωνιστές από εργασιακούς χώρους, σχολές, από γειτονιές της Αθήνας, εργαζόμενοι, άνθρωποι της τέχνης και του πολιτισμού, νέοι και νέες, κινήσεις αλληλεγγύης και υπεράσπισης δικαιωμάτων, πήραν μέρος στη συνέλευση.
Επειδή ο αθλητισμός δε μας ενώνει (και καλά κάνει), επειδή οι σχολές και τα γυμναστήρια μας δε χωρούν τους φασίστες και τους ναζί, δεν υπήρχε κανένας λόγος να παραμείνουμε στον ίδιο χώρο με αυτούς, νομιμοποιώντας την παρουσία τους σε δημόσιους χώρους. Δεν έχω τη λογική του no politica στον αθλητισμό, πολύ περισσότερο όταν αφορά μισάνθρωπους νοσταλγούς του Χίτλερ, των κρεματορίων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης.
Σελίδα 400 από 495