Άλλο ένα βήμα προς την εφαρμογή του «Δόγματος Ντονρόε», της ηγεμονικής δηλαδή παρουσίας των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική, φαίνεται ότι κάνει η κυβέρνηση Τραμπ, η οποία ετοιμάζεται να στείλει στρατεύματα στην περιοχή με το πρόσχημα της καταπολέμησης του εμπορίου ναρκωτικών. Ήδη, 600 στρατιώτες έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται στις ζούγκλες του Παναμά για να διεξάγουν ασκήσεις μαζί με τον τοπικό στρατό. Μέλη του ίδιου αποσπάσματος θα συμμετάσχουν σε επιχειρήσεις και σε άλλες χώρες, όπως στην Κολομβία και την Ονδούρα, ενώ μια νέα στρατιωτική διοίκηση, με έδρα το Μαϊάμι, θα συντονίζει τη δράση των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο.

ΕΞΩ Η ISRAEL SHIPYARDS – ΕΞΩ ΟΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ! Σάββατο 31 Οκτωβρίου, στις 12 μ.μ. Συγκέντρωση στο Δημαρχείο Λαυρίου και πορεία προς το λιμάνι. Η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Λαυρίου βρίσκεται σε κρίσιμη φάση. Ο διαγωνισμός για την πώληση του 51% του Οργανισμού Λιμένος Λαυρίου οδηγεί στην εκχώρηση μιας στρατηγικής δημόσιας υποδομής σε ιδιωτικά συμφέροντα έως το 2062. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, στη διεκδίκηση παραμένει η Israel Shipyards Industries, μία από τις σημαντικότερες εταιρείες της ισραηλινής ναυπηγικής και πολεμικής βιομηχανίας. Η εταιρεία κατασκευάζει πυραυλακάτους και ταχύπλοα περιπολικά, συνεργάζεται άμεσα με το ισραηλινό Πολεμικό Ναυτικό και προβάλλει τα προϊόντα της ως «δοκιμασμένα στη μάχη».

Στις 30 Οκτώβρη στηρίζουμε τη διεθνή απεργία των λιμενεργατών  –  συγκέντρωση στο Λαύριο στις 7 μ.μ. στο λιμάνι. Στις 31 Οκτωβρίου, στις 12 μ.μ., συγκέντρωση στο Δημαρχείο Λαυρίου και πορεία προς το λιμάνι ενάντια στην ιδιωτικοποίηση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει τη διεθνή απεργία των λιμενεργατών στις 30 Οκτώβρη και τους αγώνες ενάντια στη μετατροπή των λιμανιών σε κρίκους της πολεμικής μηχανής... Κάτω τα χέρια από το λιμάνι του Λαυρίου! Δεν θα επιτρέψουμε το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και τη μετατροπή της περιοχής σε πολεμικό κόμβο

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει την απεργία στα λιμάνια όλης της χώρας την Παρασκευή 30 Οκτώβρη, την οποία καλούν τα ναυτεργατικά σωματεία, καθώς και Εργατικά Κέντρα, ομοσπονδίες και πρωτοβάθμια σωματεία. Η απεργία πραγματοποιείται στο πλαίσιο της παγκόσμιας δράσης ενάντια στη χρήση των λιμανιών ως βάσεων εξόρμησης για πολεμικές επιχειρήσεις και ως κόμβων μεταφοράς εξοπλισμού προς το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ.

Mike Haynes

«Πες μου τι πιστεύεις για την Ουγγαρία και θα σου πω ποιος είσαι», είπε ένας Πολωνός συγγραφέας στα τέλη Νοεμβρίου του 1956. Με αυτό λοιπόν το πνεύμα, ας κάνουμε μια δήλωση. Η Ουγγρική Επανάσταση του 1956 ήταν μια αυθεντική εργατική επανάσταση. Υπήρχαν και άλλοι παράγοντες· οι επαναστάσεις είναι πολύπλοκα φαινόμενα. Όμως, οι κινητήριες δυνάμεις της Ουγγρικής Επανάστασης ήταν οι δράσεις των εργατών. Αρχικά, ίδρυσαν όργανα λαϊκής εξουσίας. Στη συνέχεια, πάλεψαν για να τα επεκτείνουν, προκειμένου να υπερασπιστούν την Ουγγαρία ενάντια στις σοβιετικές δυνάμεις εισβολής, οι οποίες τελικά επέτρεψαν στην κυβέρνηση μαριονέτα του Γιάνος Καντάρ να συντρίψει την εξέγερση: «Τα περισσότερα εργατικά συμβούλια της επαρχίας και της πρωτεύουσας έγιναν, σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό, εκφραστές μιας στάσης άγνωστης στην Ουγγαρία: της πίστης στην αυτοδιοίκηση ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, στη διακυβέρνηση από σοβιέτ, με την αρχική έννοια του όρου – δηλαδή, λαϊκά συμβούλια, όργανα τοπικής εξουσίας.»

Elias Koenig

Τι απασχολεί την άρχουσα τάξη αυτές τις μέρες; Αν οι σελίδες του The Economist αποτελούν αξιόπιστο δείκτη, είναι το φάντασμα του «σοσιαλισμού της Γενιάς Ζ»: η αυξανόμενη υποστήριξη των νέων για τη φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων, την κοινωνικοποίηση της οικονομίας και τον τερματισμό της γενοκτονίας στη Γάζα, όπως αποδεικνύεται από τη δημοτικότητα πολιτικών όπως ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντάνι, ο ηγέτης του Πράσινου Κόμματος της Αγγλίας Ζακ Πολάνσκι ή ο υποψήφιος για την προεδρία της Γαλλίας Ζαν–Λυκ Μελένσον. Νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι, το περιοδικό αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος στην «αντίσταση» ενάντια σε αυτή την «απειλή για την ευημερία», καλώντας τους ομοϊδεάτες φιλελεύθερους της ελεύθερης αγοράς να «σταματήσουν να απολογούνται» και να προβάλουν μια «πιο δυναμική υπεράσπιση του καπιταλισμού». Το δόλωμα της οργής πέτυχε: το γραμματοκιβώτιο του περιοδικού πλημμύρισε με επικριτικές απαντήσεις, μια επιλογή από τις οποίες δημοσίευσε αργότερα σε μια ενότητα με τίτλο «Μήπως βιαστήκαμε να επιτεθούμε στον σοσιαλισμό της Γενιάς Ζ;»

Óscar Fernández

Η Φοιτητική Λίστα κέρδισε τις πρόωρες κοινοβουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν την Κυριακή, 25 Οκτωβρίου, στη Σερβία. Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς παραδέχτηκε την ήττα του και εκτίμησε ότι η Φοιτητική Λίστα θα κερδίσει μεταξύ 135 και 140 από τις 250 έδρες, έναντι 105 για το δικό του μπλοκ. Πρόκειται για πρώτες εκτιμήσεις, οι οποίες δίνουν στην Φοιτητική Λίστα απόλυτη πλειοψηφία. Ο Βούτσιτς είχε παραιτηθεί από το αξίωμα του προέδρου για να θέσει υποψηφιότητα για πρωθυπουργός. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων κυμάνθηκε γύρω στο 70% και οι δρόμοι του Βελιγραδίου γέμισαν με κόσμο που πανηγύριζε για το αποτέλεσμα. Η νίκη αυτή θέτει πλέον ερωτήματα σχετικά με τον σχηματισμό της κυβέρνησης και το ποιος θα ηγηθεί της εκτελεστικής εξουσίας.

Martin Hache

Η δεξιά και η κυβέρνηση επέκριναν τον Φιλίπ Πουτού για τη φράση που πρόφερε σε τηλεοπτική εκπομπή: «Ήταν αναπόφευκτο να εκραγεί». Για την κυβέρνηση και τη δεξιά, αυτό που θέλουν είναι ένας λαός που αποδέχεται με υπομονή την εξαθλίωση και την κοινωνική αδικία χωρίς να διαμαρτύρεται. Μέσα στον βαθύ κυνισμό και την περιφρόνησή τους, φαίνεται να πιστεύουν ότι με τα μέσα ενημέρωσης ως φερέφωνό τους, με τη βία της αστυνομικής τάξης και με τεχνοκρατικές αναλύσεις, μπορούν να επιβάλουν όλες τις πολιτικές λιτότητας χωρίς σημαντική αντίσταση από τον λαό. Όμως το καζάνι της κοινωνίας συσσώρευε πίεση και αυτό που έπρεπε να συμβεί συνέβη: εξερράγη. Και αυτό δεν έγινε επειδή το είπε ο Φιλίπ. Δεν έγινε, όπως ισχυρίζεται ο υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ, επειδή η οργάνωσή μας, το Nouveau Parti anticapitaliste, κάλεσε σε εξέγερση. Έγινε επειδή η κατάσταση ήταν, και παραμένει, αφόρητη για εκατομμύρια ανθρώπους.

Σε αντίθεση με την γενική κατάσταση στην αριστερά, οι αριστερές δυνάμεις του νομού Λουαρέ (στη Λουάρ) έβγαλαν μαζί μια έκκληση «για την οικοδόμηση ενός λαϊκού και αλληλέγγυου μετώπου», προκειμένου να αντιταχθούν στο RN και να «εμποδίσουν τους κληρονόμους του Πετέν να καταλάβουν πάλι την εξουσία», καλώντας «όλες τις προοδευτικές δυνάμεις -ενώσεις, συνδικάτα και πολιτικά κόμματα-, τον κόσμο του πολιτισμού, καθώς και όλους όσοι είναι βαθιά προσηλωμένοι στις δημοκρατικές αξίες της ειρήνης και της ελευθερίας, να συμμετάσχουν σε αυτή τη λαϊκή και προοδευτική λαϊκή συσπείρωση». Η δημιουργία ενός κοινωνικού συσχετισμού δύναμης ικανού να αναγκάσει τον Μακρόν και τον Λεκορνύ να υποχωρήσουν είναι εφικτή, ακόμη και αν αυτό δεν ίσχυε πριν από μερικές εβδομάδες: αλλά η ενέργεια όλων των αγωνιστικών δυνάμεων θα είναι καθοριστική για να επιτευχθεί αυτό. Αυτό μπορεί και πρέπει να συνδυαστεί με τον αγώνα για τη διαμόρφωση ενός ενιαίου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, για να εκδιωχθεί ο Μακρόν και ο κόσμος του και να εμποδιστεί η πρόσβαση του RN στην προεδρία.

Αυτό που πέτυχε ο λαός της Βραζιλίας μπορεί να αποτελέσει τεράστια πηγή έμπνευσης για όλους και όλες μας που αντιμετωπίζουμε την αναζωπύρωση διαφόρων μορφών νεοφασισμού και ακροδεξιάς σε διάφορα μέρη του κόσμου. Αλλά θα χρειαστεί επίσης την υποστήριξή μας. Πρέπει να σκεφτούμε από τώρα πώς να οργανώσουμε αυτή την αλληλεγγύη. «Nae pasaran!»… Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι νέοι που βγαίνουν στους δρόμους στη Βραζιλία ενθαρρύνθηκαν από ό,τι βλέπουν στη Γαλλία και την Ισπανία. Το ίδιο ισχύει και για τους Σέρβους φοιτητές που μόλις ανέτρεψαν τον Βούτσιτς. Μια νέα μορφή διεθνισμού φαίνεται να διαμορφώνεται και πρέπει να γίνουμε μέρος της. Ζούμε σε μια ενδιαφέρουσα, αν και επικίνδυνη, εποχή.