Την Τετάρτη 7/10 η μνημονιακή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πήρε μια αναιμική «ψήφο εμπιστοσύνης» στη Βουλή, χωρίς τις εφεδρείες της στη συντριπτική πλειοψηφία των κοινοβουλευτικών εδράνων, μετά από μία τριήμερη συνεδρίαση που αποκαλύφθηκαν τα προεκλογικά ψέμματα της και ξεδιπλώθηκαν οι επιθέσεις που ετοιμάζει.

Η δημοσιοποίηση του βίντεο του Πατέλη στη δίκη της Χρυσής Αυγής αποδεικνύει ακράδαντα αυτό που το αντιφασιστικό κίνημα έλεγε από την πρώτη στιγμή: η Χρυσή Αυγή είναι μια ναζιστική εγκληματική οργάνωση που διαπράττει δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες, αντιφασίστες και ιδεολογικούς της αντιπάλους, πάντοτε με εντολή ανωτέρων και με κεντρικό σχεδιασμό.

Χρειάστηκαν 18 μέρες απεργίας πείνας για να δικαιωθεί έστω και ελάχιστα η Εύη Στατήρη, σύντροφος του Γεράσιμου Τσάκαλου που κατηγορείται για συμμετοχή στους «Πυρήνες της Φωτιάς» και να αποφυλακιστεί. Χρειάστηκε να κινδυνέψει η ζωή ακόμα ενός ανθρώπου για να κερδηθούν τα αυτονόητα ή έστω, ένα πολύ μικρό κομμάτι από αυτά. Γιατί οι όροι της απελευθέρωσης της Εύης Στατήρη δεν αποδεικνύουν κάτι διαφορετικό από το γεγονός ότι οι ελληνικές διωκτικές αρχές είναι εκδικητικές και επιδιώκουν την εξόντωση όποιου και όποιας ορθώνει ανάστημα.

Η καταφυγή του πολιτικού που δεν κρατάει ούτε 24ωρο το λόγο του είναι η «παραποίηση δηλώσεων». Αυτή επικαλέστηκε η νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας για την «κωλοτούμπα» στο θέμα της απαλλαγής μαθητών από το μάθημα των θρησκευτικών αμέσως μόλις οι κυβερνητικοί συνέταιροι της «αριστεροδέξιας» κυβέρνησης ένιωσαν ότι ενοχλείται λίγο το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» η επίσημη εκκλησία ύψωσε την αντιδραστική της φωνή.

Παρασκευή 25/9/15 ο ιδιοκτήτης της ΒΙΣ Φιλίππου ανακοινώνει την οριστική παύση λειτουργίας του τμήματος Χαρτοποιίας. Οι 31 εργαζόμενοι στο τμήμα μαθαίνουν ότι σε λίγο καιρό θα βρεθούν άνεργοι. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία του ΕΚΒ δηλώνει «αιφνιδιασμένη», μιας και είχε εμπιστευθεί τις υποσχέσεις του Φιλίππου περί «αναπτυξιακού - εκσυγχρονιστικού πλάνου» για την επιχείρηση. Βουλευτές καλούνται να «ευαισθητοποιηθούν» γύρω από το «δράμα» των υπό απόλυση εργαζομένων, ενώ πρώτα έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να συνθλίψουν το υποτυπώδες νομικό οπλοστάσιο υπεράσπισης του κόσμου της εργασίας απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία.