Η διαρκής απαξίωση του δημόσιου σχολείου δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο. Είναι μια πολιτική επιλογή που οδηγεί βήμα-βήμα στη μετάλλαξή του σε ένα εκπαιδευτικό κέντρο επιχειρηματικής λογικής. Σήμερα, τον Μάρτιο και ενώ η σχολική χρονιά οδεύει προς το τέλος της, περισσότερα από 10.000 κενά εκπαιδευτικών, πανελληνίως,  παραμένουν ακάλυπτα και δεν πρόκειται να καλυφθούν ποτέ. Τα τμήματα των 27 και 28 μαθητών έχουν γίνει κανονικότητα. Η υποχρηματοδότηση και η υποστελέχωση δυσκολεύουν καθημερινά τη μαθησιακή διαδικασία και υπονομεύουν το δικαίωμα όλων των παιδιών στη μόρφωση.

Εύλογα η τραγική κατάληξη της εκπαιδευτικού, Σοφίας Χρηστίδου, να γίνει αφορμή χιλιάδες εκπαιδευτικοί από όλη τη χώρα να εκφράσουν την οργή και την απογοήτευσή τους για όσα διαδραματίζονται στο δημόσιο σχολείο, για τη χρόνια απαξίωση και συκοφάντησή τους, την αίσθηση της ματαίωσης του ρόλου τους και τη συνεχώς κλιμακούμενη έκθεση στη δημόσια κριτική και παρέμβαση. Ο εξευτελισμός και η απαξίωση ξεκινά από το ίδιο το κράτος και τις κυβερνήσεις του, αμοίβοντάς τους με τους πλέον εξευτελιστικούς μισθούς: οι σημερινοί εκπαιδευτικοί, με 4-5ετείς προπτυχιακές σπουδές, ξένες γλώσσες, δεύτερα πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, χιλιάδες ώρες αυτομόρφωσης και επιμόρφωσης...

Τρία χρόνια μετά τη μήνυση που είχε καταθέσει ο ΔΙΔΕ Πειραιά (που τελικά δεν αποσύρθηκε, όπως διαβεβαίωνε ο ίδιος) τέσσερις συνδικαλιστές οδηγούνται σε δίκη στις 23/3/2026, από την Εισαγγελία του Πρωτοδικείου Πειραιά. Η μήνυση στοχοποιούσε τρία μέλη της ΕΛΜΕ Πειραιά, τον Ηλία Πατίδη (πρόεδρος του ΔΣ), τον Ακρίτα Καλούση (μέλος του ΔΣ) και τον Παναγιώτη Χουντή (πρώην γραμματέας του ΔΣ) καθώς και τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, Μάρκο Μπεκρή. Αφορά στη συμμετοχή τους (για τα 3 μέλη της ΕΛΜΕ) σε μαζικές κινητοποιήσεις στις 30/11/2022, στα γραφεία της ΔΔΕ ενάντια στις πρώτες διώξεις εκπαιδευτικών και για επίσης μαζική κινητοποίηση στις 17/3/2023, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (όπου συμμετείχε και το ΕΚΠ), ενάντια σε ημερίδα διαφήμισης της ιδιωτικής εκπαίδευσης που διοργάνωσε ο ΔΙΔΕ Πειραιά με σχολάρχες-επιχειρηματίες της ιδιωτικής εκπαίδευσης!

Καλούμε ΔΟΕ -ΟΛΜΕ και σωματεία να προκηρύξουν στάσεις εργασίας την ημέρα της ποινικής δίωξης των συναδέλφων της ΕΛΜΕ Πειραιά για την συνδικαλιστική τους δράση  όπως και στις 20/3  & 27/3 ημέρα εκδίκασης πειθαρχικών σε εκπαιδευτικούς ΠΕ & ΔΕ για την απεργία αποχή. Κανένας μόνος απέναντι στις Διώξεις – Δεν θα περάσουν τα Πειθαρχικά – Να γυρίσει η Χρύσα στο σχολείο! Δεν τρομοκρατούμαστε – Κάτω τα χέρια από τα Σωματεία και τους Αγώνες – Κάτω ο Πειθαρχικός Νόμος-Ιδιώνυμο Ανατροπή των νόμων της Αξιολόγησης – Οι αγώνες δεν διώκονται, Νικούν! Όλοι και όλες στις 23/3, στα Δικαστήρια Πειραιά

Οι Πανελλαδικές μπαίνουν και στις τρεις τάξεις του Λυκείου, αφού για τη διαμόρφωση του Εθνικού Απολυτηρίου θα μετράει ο βαθμός και των τριών τάξεων (Α’ 20%, Β 30%, Γ 50%) και αυτό θα σημάνει τεράστια ανάπτυξη της παραπαιδείας και των φροντιστηρίων.  Στις εξετάσεις των τριών τάξεων το 100% των θεμάτων θα προέρχεται από τράπεζα θεμάτων , σήμερα προέρχεται το 50% , με 1000 και πλέον θέματα ανά μάθημα με αυξημένο επίπεδο δυσκολίας, θέματα που θα διαμορφώνονται από Πανεπιστήμια , διαμορφώνεται μια ισχυρή εξεταστική λαιμητόμος για τη μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών του Λυκείου. Την εποπτεία των εξετάσεων θα έχει εξωτερικό σώμα αξιολογητών.

Η Κούβα και ο περήφανος λαός της στο νησί της επανάστασης διέρχεται την μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική κρίση από το 1959 όταν επικράτησε η νικηφόρα επανάσταση κατά της λαομίσητης δικτατορίας του Φ. Μπατίστα. Στο μακροχρόνιο δολοφονικό Αμερικάνικο εμπάργκο ήρθε να προστεθεί από τον Τραμπ η κλιμάκωση της επιθετικότητας του οικονομικού αποκλεισμού, των πιέσεων και των απειλών και η διακοπή κάθε ροής πετρελαίου. Ο Τραμπ δηλώνει προκλητικά και θρασύτατα ότι η Κούβα σύντομα θα πέσει στα χέρια των Αμερικάνων εξαιτίας του οικονομικού αποκλεισμού και της ασφυξίας που έχει ο ίδιος δημιουργήσει.

Γράφει ο Yasmani Castro, Κουβανός σκηνοθέτης και ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αφρικανική καταγωγή.

Αυτό που συνέβη χθες το βράδυ στο Μορόν είναι μια απόδειξη ότι ο λαός έχει κουραστεί από τα συνθήματα και το μόνο που του απομένει για να αντισταθεί είναι το σώμα και η φωνή του. Δεν πρόκειται για πράξεις βανδαλισμού, όπως τις περιγράφει ο επίσημος Τύπος, αλλά για πολιτική ανυπακοή. Όταν τα ίδια γεγονότα συμβαίνουν σε οποιαδήποτε δεξιά χώρα, η ρητορική της κυβέρνησης, που ενισχύεται από τα μέσα ενημέρωσης, λέει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Γιατί εκεί έξω ναι και εδώ όχι;

Αυτή η συνέντευξη με τον Σάμιουελ Φάρμπερ για την τραγική κατάσταση στην Κούβα πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την έναρξη του εγκληματικού πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν και στο ευρύτερο πλαίσιο των αυξανόμενων αντιμεταναστευτικών κυβερνητικών μέτρων και των ιμπεριαλιστικών επιθέσεων των ΗΠΑ στο εξωτερικό.

Ο Samuel Farber γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κούβα. Είναι βετεράνος σοσιαλιστής και συγγραφέας πολυάριθμων έργων για την Κούβα, μεταξύ των οποίων το «Η Κούβα μετά την Επανάσταση του 1959: Μια κριτική αξιολόγηση» (Haymarket Books, 2011). Έχει δημοσιεύσει πολυάριθμα βιβλία και άρθρα σχετικά με την Κούβα, καθώς και για την αμερικανική πολιτική και τη Ρωσική Επανάσταση. Είναι συνταξιούχος καθηγητής του City University of New York (CUNY) και κατοικεί σε αυτήν τη πόλη.

Συνδικαλιστές και εργαζόμενοι της Βενεζουέλας βγήκαν στους δρόμους αυτή την Πέμπτη 12 Μαρτίου 2026 για να απαιτήσουν άμεση αύξηση των μισθών. Η διαδήλωση σηματοδοτεί την συμπλήρωση ακριβώς τεσσάρων ετών από το τελευταίο πάγωμα του κατώτατου μισθού στη χώρα. Οι διαδηλωτές έφτασαν στο κτίριο της Εθνοσυνέλευσης. Εκεί τους υποδέχτηκε μια αντιπροσωπεία βουλευτών, η οποία υποσχέθηκε να συναντηθεί μαζί τους την επόμενη εβδομάδα. Το έγγραφο που παραδόθηκε στο Κοινοβούλιο περιλαμβάνει διάφορα αιτήματα: αύξηση των μισθών, απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων και κατάργηση κανονισμών που, σύμφωνα με τους εργαζόμενους, παραβιάζουν το δικαίωμα στις συλλογικές συμβάσεις, όπως ο Onapre και το μνημόνιο 2792. Παρουσιάστηκαν επίσης προτάσεις για μεταρρυθμίσεις της εργατικής νομοθεσίας.

Antonín Tesař

Στη Νότια Κορέα, όλες οι ταινίες έχουν ως θέμα την ταξική ανισότητα. Αυτή, τουλάχιστον, είναι η εντύπωση που μπορεί να αποκομίσει κανείς από τις πρόσφατες διεθνείς επιτυχίες της χώρας: τη σειρά Το Παιχνίδι του Καλαμαριού, τις ταινίες Παράσιτα και Καμία Άλλη Επιλογή, αλλά και το Βουγονία –ένα αγγλόφωνο ριμέικ της κορεατικής ταινίας Σώστε τον Πράσινο Πλανήτη! (2003). Το θέμα της έντασης μεταξύ πλουσίων και φτωχών έχει πράγματι μεγάλη απήχηση στον κινηματογράφο της Νότιας Κορέας– αλλά αξίζει να εξετάσουμε από πού προέρχεται αυτό το μοτίβο, ποιες συγκεκριμένες μορφές παίρνει και πόσο καιρό υπάρχει στον κινηματογράφο της χώρας. Στις καλύτερες από αυτές τις ταινίες, σπάνια πρόκειται για μια απλή σύγκρουση σε μαύρο και άσπρο· είναι μάλλον μια ανάλυση του τρόπου με τον οποίο η κοινωνική ανισότητα παραμορφώνει τις ανθρώπινες σχέσεις.