Το μεγαλύτερο φεστιβάλ αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη έρχεται στην Αθήνα , στο Θέατρο Λυκαβηττού! Δύο ημέρες συζήτησης, δράσης και έμπρακτης αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό. Δίνουμε τον λόγο στους ανθρώπους που ζουν την κατοχή, τον αποκλεισμό και τον πόλεμο. Ζωντανές συνδέσεις και παρεμβάσεις από εκπαιδευτικές και υγειονομικές πρωτοβουλίες, κοινωνικές κουζίνες και δίκτυα αλληλοβοήθειας στη Γάζα, καθώς και συλλογικότητες στη Δυτική Όχθη. Συζητάμε για τη σημερινή κατάσταση στη Γάζα, τους εποικισμούς και τους εκτοπισμούς στη Δυτική Όχθη, τους Παλαιστίνιους πολιτικούς κρατούμενους και τις ανάγκες των ομάδων που συνεχίζουν να δρουν μέσα στην Παλαιστίνη...

Προσφέρουμε την πλήρη υποστήριξή μας στο κίνημα που χτίζουν οι νέοι σύντροφοί μας. Καλούμε όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις να υποστηρίξουν από κοινού την κινητοποίηση των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και να βγουν πολύ σύντομα στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην καταστολή και την αστυνομική βία. Έχει προταθεί μια διασυνδικαλιστική ημέρα δράσης για τις 6 Οκτωβρίου, και η κινητοποίηση πρέπει να είναι μαζική! Διότι θεωρούμε νόμιμα τόσο τα αιτήματά τους όσο και τις ενέργειές τους. Αυτό που είναι παράνομο είναι η βίαιη αντίδραση αυτής της κυβέρνησης.

Με απόλυτη προσήλωση στο θεσμικό και κοινωνικό ρόλο των συνηγόρων και του Δ.Σ.Α. θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών μέσα και έξω από τα δικαστήρια και ενάντια σε κάθε είδους φορείς εξουσίας, κυβερνητικής η δικαστικής... Η κοινωνία έχει άλλου είδους αγωνίες για την απονομή δικαιοσύνης, αυτές που αναπτύξαμε παραπάνω, καθώς και  για την απειλή των υλικών όρων επιβίωσής της. Και αγωνιστούμε μαζί της ενάντια σε όποιον τις καταπατά και τις παραχαράσσει και της στερεί ή προσπαθεί να ακρωτηριάσει τον φυσικό της υπερασπιστή!

Δεν αποτελεί καθόλου έκπληξη το γεγονός ότι ακριβώς αυτή η γαλλική νεολαία βρίσκεται αυτές τις μέρες στην πρώτη γραμμή των λαϊκών κινητοποιήσεων, που γίνονται όλο και πιο μαζικές και μαχητικές, ενάντια στις αντικοινωνικές πολιτικές δρακόντειας λιτότητας του προέδρου Μακρόν. Και δεν είναι επίσης έκπληξη το γεγονός ότι, η πανικόβλητη, η γαλλική δεξιά στην εξουσία, που σιγοντάρεται από την ακροδεξιά της Μαρίν Λε Πεν, επιτίθεται βίαια...στο ραγδαία αναπτυσσόμενο κίνημα των μαθητών λυκείου και των φοιτητών, φοβούμενη όλο και περισσότερο ότι η σπίθα της νεανικής εξέγερσης θα βάλει φωτιά σε μια γαλλική κοινωνία που είναι ήδη έτοιμη να εκραγεί...

Πράγματι, ο Σι αντιστέκεται στην εκφοβιστική τακτική του Τραμπ. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι επίσης ο Σι ο οποίος, κατά ειρωνικό τρόπο, αναδεικνύεται σε νέο υπέρμαχο της νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης του «ελεύθερου εμπορίου» και του καπιταλισμού, όπως αυτή καθορίστηκε από την κυβέρνηση Κλίντον, μετά την εγκατάλειψη της από τον Τραμπ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Σι συνεχίζει να καλωσορίζει τις ξένες επενδύσεις, ενώ παράλληλα εξάγει και τεράστια ποσά κινεζικού κεφαλαίου — γι’ αυτόν, ο Τραμπ είναι κακός, αλλά τα αμερικανικά χρήματα είναι καλά. Η αντιπαράθεση μεταξύ της Κίνας του Σι και των ΗΠΑ του Τραμπ είναι, πρώτα απ’ όλα, ο αγώνας για το μερίδιό τους στην παγκόσμια αγορά — μια αγορά που βασίζεται στην εκμετάλλευση και την καταπίεση των εργαζομένων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Επομένως, επικρίνουμε το Πεκίνο όχι επειδή υποστηρίζουμε την Ουάσινγκτον. Αντίθετα, το κάνουμε επειδή και τα δύο καθεστώτα στηρίζουν πλέον τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Το κάνουν αυτό εκμεταλλευόμενοι δισεκατομμύρια ανθρώπους, ακόμα και ενώ συγκρούονται μεταξύ τους.

Από τον Rubén Tzanoff

Ανεξάρτητα από ό,τι λένε τα ΜΜΕ και η προπαγάνδα, αυτός ο πόλεμος παραμένει μονόπλευρος. Η ουκρανική αντίσταση κατάφερε να ανακόψει την προέλαση των Ρώσων και, με τεράστιες προσπάθειες, να χτυπήσει στρατιωτικούς στόχους σε εχθρικό έδαφος, κυρίως μέσω της χρήσης drones. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει ποιοτικά την ισορροπία δυνάμεων. Η Ρωσία είναι μια στρατιωτική και ιμπεριαλιστική δύναμη. Η Ουκρανία είναι μια εξαρτημένη χώρα που υφίσταται εισβολή. Δεν υπάρχει πόλεμος μεταξύ δύο ισότιμων δυνάμεων, ούτε υπάρχει άμεση επέμβαση στρατευμάτων από διαφορετικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που θα δικαιολογούσε την υιοθέτηση μιας στάσης επαναστατικής ηττοπάθειας. Υπάρχει μια δύναμη που εισβάλλει και ένας λαός που αντιστέκεται όσο καλύτερα μπορεί. Υπάρχει ένας στρατός κατοχής και ένας άλλος που, μαζί με τον πληθυσμό, μάχεται για το έδαφός του.

Η ΕΛΜΕ Νέας Σμύρνης, Καλλιθέας, Μοσχάτου, ο ΣΕΠΕ Νέας Σμύρνης και η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Νέας Σμύρνης διοργανώνουμε την Κυριακή 4 Οκτωβρίου, στις 19:30, στο Άλσος Νέας Σμύρνης, μια μεγάλη συναυλία ειρήνης και αλληλεγγύης με κεντρικό σύνθημα: «Οι μουσικές μας θα ακουστούν πάνω από τις βόμβες τους». Σε μια εποχή όπου η βαρβαρότητα επιχειρεί να γίνει κανονικότητα, οι εκπαιδευτικοί αναλαμβάνουμε τον ιστορικό μας ρόλο και υψώνουμε τη φωνή μας απέναντι στον πόλεμο, τον αυταρχισμό και την κοινωνική αποσάθρωση. Την ώρα που ο κόσμος παρακολουθεί τη συνεχιζόμενη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, με χιλιάδες νεκρούς και παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στα ερείπια...

Τελικό συμπέρασμα είναι ότι τα αρμόδια δικαστικά όργανα δεν έχουν ακόμα ξεπεράσει το σοκ από τον πρόσφατο επικοινωνιακό βομβαρδισμό κυβέρνησης και Μ.Μ.Ε. και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που αργεί ακόμα να διαλυθείπαρά το γεγονός ότι όλον αυτόν τον καιρό δεν υπήρξε κάποιος από την κυβέρνηση η την αστυνομία για να διαψεύσει όσα έχουμε καταγγείλει. Έτσι η 46χρονη παραμένει θύμα της κατάστασης αυτής, προφυλακισμένη άδικα, χωρίς στοιχεία εναντίον της… Ενώ η ανάκριση δεν έχει προχωρήσει ούτε καν στην ανεύρεση του αποστολέα του ανώνυμου μέηλ που προκάλεσε τη δίωξη. Μόνο στις προφυλακίσεις ! Είναι αυτονόητο ότι θα εξαντλήσουμε κάθε νόμιμο μέσο μέχρι τη δικαίωση.

 Οι κάτοικοι της Κυψέλης βιώνουν εδώ και 7 μήνες μία κατάσταση αγωνίας και ανασφάλειας. Η διέλευση του μετροπόντικα (TBM) για την κατασκευή της σήραγγας της γραμμής 4 του μετρό άφησε πίσω της σοβαρές ζημιές σε 35 κτίρια. Καθιζήσεις πάνω από το τετραπλάσιο του ορίου ασφαλείας και στροφές πάνω από το διπλάσιο του ορίου συναγερμού όπως δείχνουν τα ίδια τα στοιχεία της ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. είχαν σαν αποτέλεσμα την δημιουργία ρωγμών σε τοίχους και φέροντα στοιχεία των κτιρίων την παραμόρφωση των δαπέδων τις πλημμύρες στα υπόγεια. Αρκετά κτίρια κρίνονται πλέον στατικά ανεπαρκή και επικίνδυνα σε ενδεχόμενο σεισμικό γεγονός.

Στις 22/9/2026 έφυγε από τη ζωή στα 71 του ο σ. Παναγιώτης Λίλλης, μετά από μάχη 2 χρόνων με την επάρατη νόσο. Το ιστορικό στέλεχος της επαναστατικής Αριστεράς οργανώθηκε και «σμιλεύτηκε» στην επαναστατική Αριστερά τη δεκαετία του ’70 (στον μαοϊκό χώρο), στα «καυτά» ταξικά πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Τη δεκαετία του ’80 οργανώθηκε στον τροτσκισμό (όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος) και στην Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση. Το 1993 «πέρασε» στην Σοσιαλιστική Εργατική Παρέμβαση, το 2001 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ΔΕΑ, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του δούλεψε πολιτικά με την ΟΚΔΕ-Σπάρτακος. Πάντα παρών στις μεγάλες και μικρές ταξικές και κινηματικές μάχες, στο επίκεντρο των αγώνων, των προσπαθειών και των προβληματισμών του υπήρξε για δεκαετίες το πώς θα χτιστεί μαζική επαναστατική οργάνωση.