Η «στρατηγική εθνικής ασφάλειας» που δημοσίευσε ο Λευκός Οίκος στις αρχές Δεκεμβρίου είναι ένα πολύ σημαντικό ντοκουμέντο και πρέπει να το πάρουμε πάρα πολύ στα σοβαρά. Γιατί; Μα, επειδή περιγράφει λεπτομερώς και χωρίς μισόλογα τι κάνει και τι σκοπεύει να κάνει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός που επανιδρύει ο Τραμπ και ο τραμπισμός. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Αυτό το ντοκουμέντο θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως το κείμενο αναφοράς ή μάλλον ως η βίβλος της Φαιάς Διεθνούς των καιρών μας, που κυριαρχείται από το δίδυμο Τραμπ-Πούτιν! Και φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι ο Πούτιν έσπευσε να δηλώσει, μέσω του εκπροσώπου του Ντμίτρι Πεσκόφ, ότι το τραμπικό έγγραφο είναι «σε μεγάλο βαθμό σύμφωνο» με το όραμα της Μόσχας.

Επιμέλεια: Γιώργος Μητραλιάς. ΠΗΓΗ: www.contra-xreos.gr

Σας ευχαριστώ, φίλοι μου. Ο ήλιος μπορεί να έδυσε πάνω από την πόλη μας απόψε, αλλά όπως είπε κάποτε ο Eugene Debs, «μπορώ να δω την αυγή μιας καλύτερης μέρας για την ανθρωπότητα». Από όσο μπορούμε να θυμηθούμε, οι πλούσιοι και οι ισχυροί λένε στους εργαζόμενους της Νέας Υόρκης ότι η εξουσία δεν ανήκει στα χέρια τους. Δάχτυλα με μώλωπες από το σήκωμα κιβωτίων στο πάτωμα της αποθήκης, παλάμες με κάλλους από το τιμόνι του ποδηλάτου διανομής, αρθρώσεις με ουλές από εγκαύματα στην κουζίνα: Αυτά δεν είναι χέρια που τους επιτρέπεται να κρατούν την εξουσία. Και όμως, στους τελευταίους 12 μήνες, τολμήσατε να φτάσετε σε κάτι μεγαλύτερο. 

Τι είναι λοιπόν αυτό που κάνει τον Τραμπ να επιτίθεται με τόση μανία στην δημόσια υγεία, στην προστασία του περιβάλλοντος, στην πυρηνική ασφάλεια και, πάνω απ' όλα, σε οτιδήποτε έχει σχέση με την κλιματολογία; Γιατί καταργεί την επιστημονική έρευνα και απολύει μαζικά τους επιστήμονες; Γιατί φτάνει στο σημείο να απαγορεύσει λέξεις-κλειδιά όπως Antiracist (αντιρατσισμός), Biases (προκαταλήψεις), Disability (αναπηρία), Diversity (ποικιλότητα), Equity (ισότητα), Gender (φύλο), Female (γυναίκα), Hate speech (ρητορική μίσους), Historically (ιστορικά), Inclusion (συμπερίληψη), Inequities (ανισότητες), Minority (μειονότητα), Segregation (διάκριση), Victims (θύματα) κ.λπ., προκειμένου να καταστήσει αδύνατη την έρευνα που αντιστοιχεί σε αυτές τις λέξεις...

 Το μάθημα που πρέπει να αντλήσουμε από αυτές τις διαπιστώσεις βγάζει μάτια: η σωτηρία τόσο των Παλαιστινίων όσο και των Ουκρανών μπορεί να έρθει μόνο από τους από κάτω. Από αυτή την ανθρωπότητα που δεν αρκείται πια στα λόγια και περνάει στη δράση, εκδηλώνοντας την αλληλεγγύη της στους δρόμους σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Από εκείνους και εκείνες, συμπεριλαμβανομένων των Εβραίων της Διασποράς, που, οπλισμένοι μόνο με τον μαχητικό διεθνισμό τους, φτάνουν να αψηφούν με τον στολίσκο των καρυδότσουφλων τους τους ράμπο του γενοκτονικού Ισραήλ. Και επίσης από εκείνους – δυστυχώς, ακόμα λίγους – Ισραηλινούς Εβραίους που είναι αλληλέγγυοι με τον παλαιστινιακό λαό και αγωνίζονται με απίστευτο θάρρος στην ίδια την καρδιά του σιωνιστικού τέρατος. Όπως και από εκείνους τους ηρωικούς Ρώσους και Λευκορώσους που δεν διστάζουν να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη τους στον ουκρανικό λαό, παρόλο που αυτό τους κοστίζει την ελευθερία τους και μερικές φορές ακόμη και τη ζωή τους... 

 Ο σιωνισμός και το κράτος του δεν μπορούν να μεταρρυθμιστούν, επειδή ούτε η παρούσα θυσία των ισραηλινών ομήρων από τον Νετανιάχου, ούτε οι προνομιακές συμμαχίες του με όλα τα νεοφασιστικά και αντισημιτικά αποβράσματα του κόσμου, αποτελούν κάτι καινούργιο για τον σιωνισμό. Ο Νετανιάχου απλώς δεν κάνει τίποτα άλλο από το να σπρώχνει τη σιωνιστική λογική στα άκρα. Προς μεγάλη δυστυχία όχι μόνο των Παλαιστινίων, ολάκερης της Μέσης Ανατολής και όλων μας, αλλά και των ίδιων των Ισραηλινών Εβραίων...

Ενώ πληθαίνουν τα μέτρα, τα τετελεσμένα γεγονότα και οι πρωτοβουλίες του Τραμπ που προετοιμάζουν την εγκαθίδρυση ενός αυθεντικά δικτατορικού καθεστώτος στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι ηγέτες του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, οι καγκελαρίες όλου του κόσμου, ακολουθούμενες από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, καθώς και τη συντριπτική πλειοψηφία των «πολιτικών αναλυτών» και λοιπών εμπειρογνωμόνων των think tanks επιμένουν να μην βλέπουν τίποτα τέτοιο. Ή μάλλον, όλος αυτός ο καλός κόσμος επιμένει να βλέπει  μόνο «ακατανόητες» πράξεις, «ιδιοτροπίες» ή «εκρήξεις θυμού» του αμερικανού προέδρου, ο οποίος είναι άλλωστε «απρόβλεπτος».

«Και τώρα ρωτάμε: Πώς μπορείτε να τρώτε, να κοιμάστε, να ζείτε; Πόσο ένοχοι θα νιώθετε στις καρδιές σας αν δεν κινήσετε γη και ουρανό για να μας συντρέξετε με τους μόνους τρόπους που έχει στη διάθεσή του ο λαός μας και όσο το δυνατό συντομότερα; (...) Για όνομα του Θεού, κάντε κάτι τώρα, και γρήγορα!». Αυτή η απελπισμένη έκκληση για βοήθεια, που παραθέτει ο Saul Friedländer στο μνημειώδες έργο του «Η ναζιστική Γερμανία και οι Εβραίοι», δεν είναι πρόσφατη και δεν προέρχεται από τους Παλαιστινίους της Γάζας. Έγινε πριν από 81 χρόνια από τον Σλοβάκο ραβίνο Michael Bar Weissmandl, που προσπαθούσε να σώσει τους Εβραίους της Σλοβακίας από την εκτόπιση και τον θάνατο στο Άουσβιτς, απευθυνόμενος στη σιωνιστική ηγεσία στην Παλαιστίνη και στους Αμερικανούς και Βρετανούς κυβερνήτες...

Συμπερασματικά, ο αποικιακός χαρακτήρας της οικοδόμησης του κράτους του Ισραήλ στην Παλαιστίνη μοιάζει με εκείνον των εποικισμών των ευρωπαϊκών κρατών. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο καθώς οι εποικιστικές αποικίες που ιδρύθηκαν από τον 15ο αιώνα και μετά στην Αμερική, την Αυστραλία και τη Νότια Αφρική σημαδεύτηκαν από τη βίαιη εξάλειψη των αυτοχθόνων πληθυσμών, ακριβώς όπως συνέβη με και εκείνες που δημιουργήθηκαν στην Παλαιστίνη από το 1948 και μετά. Σχετικά με την υπόθεση ότι οι προοπτικές που περιγράφει ο Ilan Pappé θα υλοποιούνταν τα επόμενα χρόνια, μπορούμε να αναρωτηθούμε κατά πόσο αυτός ο αποικιακός χαρακτήρας του Ισραήλ δεν θα ενισχυθεί ακόμη περισσότερο εξαιτίας τριών στοιχείων: της μεγαλύτερης χρήσης εθνοτικών διαφοροποιήσεων για την απανθρωποποίηση των πληθυσμών των Παλαιστινίων που πρέπει να εξαλειφθούν, της αυξημένης βίας των μέσων στα οποία θα προσφύγουν οι Εβραίοι έποικοι και ο στρατός τους...

Ο Φράνκι Χάνσεν (Frankie Hansen) ήταν ένας νεαρός Λουξεμβουργέζος της γενιάς που σπρώχτηκε στη δράση και στην ένοπλη αντίσταση από τον φασισμό και την κατοχή από τη ναζιστική Γερμανία. Η εξαιρετική ιστορία αυτού του νεαρού μαχητή της πρώιμης Αντίστασης, που συνελήφθη και βασανίστηκε από την Γκεστάπο ως απεργός κατά τη διάρκεια της γενικής απεργίας του Αυγούστου του 1942 κατά των δυνάμεων κατοχής, ξεκίνησε όταν φυλακίστηκε σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Χίντσερτ της Γερμανίας. Μετά από ένα μακρύ ταξίδι στις φυλακές της ναζιστικής Γερμανίας και της κατεχόμενης Πολωνίας, εκτοπίστηκε και κλείστηκε για σχεδόν 2 χρόνια σε ένα στρατόπεδο των SS κοντά στο Λουμπλίν. Η επιστροφή του στην πατρίδα ξεκίνησε με μια απίστευτη απόδραση με τη στολή ενός Γερμανού υπαξιωματικού, τον οποίο είχε εξουδετερώσει με γυμνά χέρια κατά τη διάρκεια του χάους που δημιούργησε ο προελαύνων Κόκκινος Στρατός. [Αναδημοσίευση από contra-xreos]

Οι εικόνες των παιδιών της Γάζας, που τα περισσότερα δυτικά ΜΜΕ αρνούνται να δείξουν, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία: θυμίζουν εκείνες των ναζιστικών στρατοπέδων εξόντωσης που κινηματογράφησαν σκηνοθέτες όπως ο Τζον Φορντ, ο Σάμιουελ Φούλερ και ο Τζορτζ Στίβενς αμέσως μετά την απελευθέρωσή τους από τον αμερικανικό στρατό: ζωντανοί σκελετοί, με το δέρμα κολλημένο στα οστά και τα μάτια βαθιά μέσα στις κόγχες, με το βλέμμα τους απόμακρο και θολωμένο! Είναι λοιπόν προφανές ότι η σημερινή χρήση του λιμού από το κράτος του Ισραήλ ως όπλο πολέμου εναντίον του πληθυσμού της Γάζας μοιάζει σαν δύο σταγόνες νερό με το «Hungerplan” (Σχέδιο Λιμού) που εφάρμοσαν οι Ναζί…