Η ιστορία της αγωνιστικής δικηγορίας στην χώρα μας εγγράφει από σήμερα ανεξίτηλα στις τάξεις της μια σπουδαία ποιοτική, ευπρεπή και αξιοπρεπή, ηθική και αγωνιστική δικηγόρο, την Δάφνη Βαγιανού. Έναν άνθρωπο του οποίου η μόρφωση και η συγκρότηση ανταγωνιζόταν τη σεμνότητα και το ήθος του, η ευπρέπεια και η πραότητα συνυπήρχαν με την αταλάντευτη αγωνιστικότητα και την υπεράσπιση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Αγωνίστρια της Αριστεράς και του αντιδικτατορικού αγώνα, με προέλευση από τον τροτσκιστικό χώρο («Ε.Δ.Ε. – τροτσκιστές»), η Δάφνη Βαγιανού συνεργάστηκε με το Σπύρο Φυτράκη και παραστάθηκε σε πολλές μικρές και μεγάλες δίκες αγωνιστών σε όλη τη διάρκεια της…
Η τοποθέτησή μου θα σας απασχολήσει στο πρώτο μέρος της με ορισμένες γενικές σκέψεις για το Δίκαιο και τη σχέση του λαού με αυτό. Στο δεύτερο μέρος για το συγγραφέα, τον Δημήτρη Καλτσώνη, το συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε εμένα και τη συντακτική ομάδα του βιβλίου και για το ίδιο το βιβλίο. Και στο τρίτο θα επιχειρήσω μερικές επιμέρους κριτικές σκέψεις όσον αφορά το περιεχόμενό του… Είναι προφανές ότι το Δίκαιο είναι ανθρώπινο δημιούργημα, εντελώς ιστορικού και κοινωνικού χαρακτήρα και δεν αποτελεί ούτε την απεικόνιση ούτε την αποτύπωση οποιουδήποτε προπλάσματος ηθικών κανόνων, επιταγών και αιώνιων ή φυσικών νόμων, όπως οι διάφορες…
Η 9η Μαΐου ήλθε και παρήλθε, και όπως συμβαίνει μόνιμα εδώ και δύο δεκαετίες, εχθροί και φίλοι του κ. Πούτιν επανέλαβαν εν χορώ ότι στις 9 Μαΐου κάθε χρόνου η Ρωσία θυμάται και τιμά τα 20 ή 25 ή περισσότερα εκατομμύρια των νεκρών της στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια, και ακόμα περισσότερο φέτος εξαιτίας του πολέμου του κ. Πούτιν ενάντια στην Ουκρανία, αυτά τα εκατομμύρια των Ρώσων νεκρών τιμήθηκαν ακόμα πιο έντονα για να τονιστεί -προφανώς- η απουσία Ουκρανών από το μαρτυρολόγιο.
Ο Ιμπράμ Ονσούνογλου πέρα από τα άλλα, ήταν ένας ακτιβιστής ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σύμβολο της πολυπολιτισμικότητας και της πολυφωνίας, που άφησε τη "σφραγίδα" του στα τελευταία 50 χρόνια της πολιτικής και πολιτισμικής ζωής του τόπου. Γι’ αυτό λοιπόν, θέλω να καλέσω το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Κομοτηνής και τον αξιότιμο κύριο Δήμαρχο Γιάννη Γκαράνη, με απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου, να αλλαχτεί το όνομα της Οδού Μερσίνης όπου ζούσε μέχρι να πεθάνει ο Αγκάς μας, σε "Οδός Ιμπράμ Ονσούνογλου" ώστε τιμήσουμε όλοι μαζί τους αγώνες του για τον τόπο μας» είπε χαρακτηριστικά ο Τσολάκ Αλή
Στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος έχουν υπάρξει όχι λίγοι κομμουνιστές που πέρασαν στο στρατόπεδο της αντίδρασης. Μερικοί έμειναν στα μισά του δρόμου, παραμένοντας στα λόγια σοσιαλιστές· άλλοι έγιναν ανοικτοί αντιδραστικοί και εχθροί του κομμουνιστικού κινήματος. Όσο όμως και αν ψάξει κανείς δύσκολα θα βρει μια περίπτωση παρόμοια με εκείνη του πρώην κομμουνιστή, ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ ως το 1991 και του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΕ αργότερα, Παναγιώτη Λαφαζάνη. Τα τελευταία χρόνια, μετά την αποχώρησή του από τη ΛΑΕ αλλά και από πιο πριν, ο Λαφαζάνης εγκατέλειψε πλήρως τις κομμουνιστικές, αριστερές αναφορές του και πέρασε σε ακροδεξιές-εθνικιστικές απόψεις…
Εδώ και καιρό, όλους ή σχεδόν όλους τους τυραννάει η ίδια απορία: Γιατί οι πολίτες γυρνάνε την πλάτη τους στην αριστερά; Γιατί η αριστερά δείχνει τόσο αδύναμη και τόσο αναξιόπιστη, και μάλιστα σε μια εποχή που και ο καπιταλισμός αγκομαχάει; Μια αρχή απάντησης σε αυτά τα ερωτήματα τη δίνει η ίδια η αριστερά -ή τουλάχιστον ένα πολύ σημαντικό τμήμα της- με τη στάση που κρατάει στον πόλεμο του Πούτιν ενάντια στην Ουκρανία. Καταρχήν, δεν είναι μόνο ότι αυτή η αριστερά δεν κάνει το αυτονόητο για κάθε αριστερό, δηλαδή να εξεγερθεί μπροστά στην αδικία και να υποστηρίξει το θύμα απέναντι στο…
Σελίδα 70 από 380