Diego lung

Αντιμέτωποι με μέτρα λιτότητας, τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, τις επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης, τον αυταρχισμό και –ιδιαίτερα στην Ευρώπη– την αντίθεση στον ταχύ ρυθμό στρατιωτικού επανεξοπλισμού, η νεολαία ξεσηκώνεται σε διάφορα μέρη του κόσμου, απορρίπτοντας την ιδέα ότι πρέπει να αποδεχτεί την επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης στη χώρα της, ενώ ταυτόχρονα καλείται να υποστηρίξει τις πολιτικές και στρατιωτικές ατζέντες των κυβερνήσεών της... Η επιστροφή των νέων στους δρόμους διαψεύδει όσους βιάστηκαν να προβλέψουν ότι αυτή η γενιά είχε στραφεί προς τα δεξιά. Οι ακροδεξιές κυβερνήσεις στην Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Λατινική Αμερική μπορεί να προσπαθούν να καθορίσουν την ατζέντα, αλλά η αντίσταση στα αντιδραστικά τους σχέδια εντείνεται, όπως και οι εκκλήσεις προς το εργατικό κίνημα να ενταχθεί στον αγώνα με το αποφασιστικό στρατηγικό του βάρος. Η τελευταία λέξη δεν έχει ειπωθεί. Ένας νέος άνεμος φυσάει από διάφορες γωνιές του πλανήτη, και είναι ο αγώνας που τελικά θα καθορίσει το πνεύμα της εποχής.

Σε κάθε περίπτωση, η προετοιμασία της Γενικής Απεργίας στις 11 Νοεμβρίου απαιτεί τη μέγιστη δυνατή ενότητα δράσης των οργανώσεων που την προκηρύσσουν, για τη δημιουργία επιτροπών σε γειτονιές, χώρους εργασίας και εκπαιδευτικά ιδρύματα σε ολόκληρο το κράτος, όπως έχουν ήδη προτείνει η Ένωση Ενοικιαστριών και άλλες συνδικαλιστικές, φεμινιστικές, οικολογικές και κοινωνικές οργανώσεις γενικότερα...Μια κινητοποίηση που δεν πρέπει να παραμείνει αδιάφορη απέναντι στην απειλή που συνιστά μια εκλογική νίκη της δεξιάς, την οποία θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με όλη τη συλλογική μας δύναμη. Θα πρέπει όμως να το κάνουμε διεκδικώντας την αυτονομία του κινήματος, καθώς και τη διάθεσή του να συνεχίσει τον αγώνα ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά, σε οποιαδήποτε κλίμακα, πριν και μετά τις 29 Νοεμβρίου...

Tom Sullivan

Η κήρυξη της γενικής απεργίας για τις 11 Νοέμβρη αποτελεί τεράστια νίκη για το κίνημα. Έχει ενισχύσει τις προσδοκίες του λαού σχετικά με το τι είναι εφικτό και πώς μπορεί να επιτευχθεί. Και το γεγονός ότι χρειάστηκαν μόλις δύο εβδομάδες από την έξωση της Μαρικάρμεν για να επιτευχθεί αυτό, δείχνει τις δυνατότητες ανάπτυξης των μαζικών κινημάτων. Η γενική απεργία είναι το πιο ισχυρό εργαλείο που διαθέτει η εργατική τάξη. Εκατομμύρια απλών ανθρώπων θα σταματήσουν συλλογικά να εργάζονται και θα προβάλουν τα ταξικά τους συμφέροντα στους εργοδότες και την κυβέρνηση. Με αυτόν τον τρόπο, οι εργαζόμενοι/ες στην Ισπανία μας διδάσκουν όλους/ες πώς να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την κρίση στέγασης.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Σάντσεθ έφτασε στη Μονκλόα ως ηγέτης ενός πολιτικού μπλοκ που είχε καταστήσει το τέλος των εξώσεων ένα από τα σύμβολα της ρήξης με τις πολιτικές λιτότητας. Οκτώ χρόνια αργότερα, η κυβέρνησή του καταλήγει να προκηρύξει εκλογές ακριβώς αφότου η έξωση της Μαρικάρμεν ανέδειξε τα όρια αυτών των υποσχέσεων. Ή, για να το πούμε καλύτερα, ήταν όλες οι αντιφάσεις που είχαν συσσωρευτεί επί χρόνια και βρήκαν απροσδόκητα στην έξωσή της ένα όνομα, ένα πρόσωπο και ένα γεγονός ικανό να μετατρέψει την ατομική δυσαρέσκεια σε συλλογική δύναμη. Διότι, όπως υπενθύμιζε ο Μπενσαΐντ, η ιστορία παραμένει ανοιχτή και τα γεγονότα έχουν την κακή συνήθεια να έρχονται σε ακατάλληλη στιγμή, όταν κανείς δεν τα περιμένει.

Ο Πέδρο Σάντσεθ ανακοίνωσε ότι προκηρύσσει πρόωρες εκλογές, οι οποίες θα διεξαχθούν στις 29 Νοεμβρίου. Η προκήρυξη των εκλογών εντάσσεται σε ένα πλαίσιο έντονων κινητοποιήσεων γύρω από το ζήτημα της στέγασης, οι οποίες έχουν προκαλέσει μια μεγάλη επανακινητοποίηση του λαού της αριστεράς και της εργατικής τάξης απέναντι σε ένα διαρθρωτικό πρόβλημα που εκδηλώνεται με όλο και πιο πιεστικό τρόπο. Αυτές οι διαμαρτυρίες κατάφεραν να μετατοπίσουν τη δημόσια συζήτηση,.. Η κυβέρνηση θεωρεί ότι αυτό το πλαίσιο είναι πιο ευνοϊκό για την εξασφάλιση εντολής στις κάλπες, παρουσιάζοντας αυτές τις εκλογές ως δημοψήφισμα που αντιπαραθέτει το προοδευτικό της πρόγραμμα στο αντιδραστικό ρεύμα.

Andy Durgan

Στην πλούσια βιβλιογραφία που αφορά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συχνά ως μια πάλη μεταξύ δημοκρατίας και φασισμού. Αυτή η άποψη είναι σχεδόν κυρίαρχη σε τμήματα της αριστεράς, πολλά από τα οποία έχουν επηρεαστεί ιστορικά από τον σταλινισμό. Ωστόσο, μια τέτοια προσέγγιση έρχεται σε αντίθεση με την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα της Ισπανίας της δεκαετίας του 1930. Συχνά, η ιστοριογραφία του Εμφυλίου Πολέμου παρουσιάζει τη διαίρεση μεταξύ των αντιφασιστικών δυνάμεων ως διαίρεση μεταξύ εκείνων που ήθελαν να δώσουν προτεραιότητα στον πόλεμο (κομμουνιστές, ρεπουμπλικάνοι και σοσιαλιστές) και της CNT και του POUM, που έθεταν τα συμφέροντα της επανάστασης πάνω από αυτά του πολέμου: μια διαίρεση μεταξύ πολέμου και επανάστασης. Ποτέ δεν συνέβη αυτό. Τόσο η CNT όσο και το POUM υποστήριζαν την ανάγκη να διεξαχθούν ταυτόχρονα ο πόλεμος και η επανάσταση, να διεξαχθεί ένας επαναστατικός πόλεμος. Τα δύο ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα.

Πολλοί άνθρωποι, απελπισμένοι από τη φτώχεια και την έλλειψη προοπτικών, προσπαθούν να μεταναστεύσουν σε χώρες του ιμπεριαλιστικού κέντρου με στόχο να βρουν μια καλύτερη ζωή. Αυτός ο πληθυσμός, που έχει φτωχοποιηθεί από τον νεοαποικιοκρατισμό και τις τοπικές ολιγαρχίες, δεν αποτελεί “στρατό εισβολής”: αποτελεί μέρος του παγκόσμιου προλεταριάτου και, από ταξική άποψη, αξίζει την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά μας. Όσοι σήμερα, από την αριστερά, αμφιβάλλουν σχετικά με αυτό το σημείο και υιοθετούν μια μονομερή άποψη για το θέμα, περιορίζοντάς το σε μια απλή συνωμοσία, επιδιώκουν απλώς να αποκρύψουν την ευθύνη του ισπανικού κράτους και της ΕΕ σε όλο αυτό το δράμα. Ήδη τον Ιούνιο του 2022, η προοδευτική κυβέρνηση συνασπισμού είχε εξαπολύσει μια επίθεση που, σε συνεργασία με τις μαροκινές δυνάμεις, είχε ως αποτέλεσμα 22 νεκρούς και εκατοντάδες αγνοούμενους στην τραγωδία του φράχτη της Μελίλια.

Η κινητήριος δύναμη των μεταναστών δεν είναι ούτε τα κράτη, ούτε τα δίκτυα διακίνησης. Είναι η απόγνωση και η ανάγκη για μια καλύτερη ζωή...Ένα βασικό στοιχείο για να συνδεθούμε ουσιαστικά με τους πρόσφυγες σήμερα είναι να πάψουμε να τους αντιμετωπίζουμε αποκλειστικά ως μόνιμα θύματα. Είναι ενεργά υποκείμενα που, με αξιοθαύμαστη αποφασιστικότητα και αφάνταστη επιμονή, έρχονται αντιμέτωπα με ολόκληρους μηχανισμούς φύλαξης συνόρων, φράχτες, ένοπλους στρατούς, αστυνομίες και λιμενικά σώματα, διασχίζοντας ερήμους, θάλασσες και ναρκοπέδια. Ανεξάρτητα από τις ταμπέλες —πρόσφυγες, οικονομικοί μετανάστες ή αιτούντες άσυλο— οι άνθρωποι αυτοί ασκούν στην πράξη το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα στην ελευθερία και το δικαίωμα στη μετακίνηση ως θεμελιώδη, οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Δημήτρης Μαριόλης

Τις παραμονές του πραξικοπήματος του Φράνκο – και δεδομένου ότι η δημοκρατική κυβέρνηση, αρνούνταν να τηρήσει τις όποιες δεσμεύσεις της και να μοιράσει όπλα στα εργατικά συνδικάτα – ο Ντουρρούτι χρησιμοποίησε κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο για να εξασφαλίσει τον εξοπλισμό των εργατών της Βαρκελώνης. Επίταξε φορτία όπλων, έσπασε πόρτες σε αποθήκες οπλισμού, απείλησε κυβερνητικά στελέχη. Αμέσως μετά την εκδήλωση του φασιστικού πραξικοπήματος, η CNT, προετοιμασμένη μήνες πριν, κήρυξε γενική επαναστατική απεργία. Το πρωί της 20ης Ιουλίου 1936 η Ισπανία φλεγόταν από το φασιστικό πραξικόπημα αλλά και από την ένοπλη λαϊκή επαναστατική δράση. [Αναδημοσίευση από Εκπαιδευτική Λέσχη]

Οτιδήποτε λιγότερο από το να απαιτήσουμε από το ισπανικό κράτος να τερματίσει την αποικιακή κατοχή του ισοδυναμεί με φιλοϊμπεριαλιστική συνθηκολόγηση. Επομένως, η αφήγηση για «εισβολή» στην Ισπανία είναι βαθιά αντιδραστική – πρώτον, η Σάμπτα είναι μια περιοχή υπό ισπανική κατοχή, και δεύτερον, είναι η ακροδεξιά που χαρακτηρίζει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως «εισβολείς». Σαν σοσιαλιστές, πρέπει να καθοδηγούμαστε από ορισμένες βασικές αρχές: Υποστήριξη στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, όχι στο καθεστώς συνόρων της ΕΕ, όχι στην υπεράσπιση των ενεργειών της κυβέρνησης Σάντσεθ στη Σάμπτα. Αντίθεση στην ισπανική αποικιοκρατία στη Βόρεια Αφρική. Υποστήριξη του λαού του Μαρόκου ενάντια στο ίδιο του το κράτος, το οποίο τον εξαθλιώνει ενώ συνάπτει δεσμούς με τον Τραμπ, το Ισραήλ και τον ιμπεριαλισμό.