"Τα Ουράλια είναι δικά μας"
Εισαγωγή, Μετάφραση λεζάντων: A ruthless critique
Ο Ecо πιστεύει ότι η σημειολογία μπορεί να ασχοληθεί με οτιδήποτε μπορεί να ασχοληθεί και η ψευδολογία. Ακόμα και με την παραδοσιακή κατάταξη του Pierce η εικόνα (που υποτίθεται διατηρεί κάποια φυσική συνέχεια με το περιεχόμενο της) είναι φορέας πολλαπλών σημασιών, το υποκείμενο και οι περιστάσεις του δεν μπορούν να αποκλειστούν. Η εικόνα, η κάθε εικόνα, είναι ένα παίγνιο μεταξύ πολλαπλών φορέων, της μιλάμε και μας μιλά ταυτόχρονα. Παίζουμε μαζί της στο επίπεδο του αντικειμένου που εικονίζεται, του ιδεατού δέκτη, του ιδεατού δημιουργού, των είδη υπαρκτών μεταγλωσσικών κωδίκων που θα κινητοποιήσουμε εμείς για την ερμηνεία της, της τυχαιότητας της περίστασης. Είναι το παίγνιο μεταξύ του πως προσπαθεί η εικόνα και η εκφορά της να μας υπαγορεύσει μια ερμηνεία της και του πως προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε εμείς τη σχέση του εαυτού μας με αυτή. Άλλοι ίσως πουν ότι η εικόνα είναι θέαμα (συνεπώς και οι παρακάτω εικόνες), ότι απονοηματοδοτεί τη πραγματική σχέση εκμετάλλευσης, και ότι είναι παράγωγα ενός κανονιστικού οριενταλιστικού λόγου. Ίσως, αλλά μια θεαματικότητα πάντα υπάρχει. Η Ρωσία μοιάζει λίγο ασπρόμαυρη από μόνη της για όποιον την έχει δει. Κατά ανάλογο τρόπο μπορούν οι παρακάτω φωτογραφίες να ερμηνευθούν με πολλαπλούς τρόπους, τόσους όσους και η πολλαπλότητα, τα θραύσματα της κοινωνικής εμπειρίας. Αυτό είναι κάτι που ξεφεύγει από οποιαδήποτε κανονιστική δυνατότητα ή side-effect οποιουδήποτε προλόγου, και ίσως τελικά αυτή η πολλαπλότητα να είναι και το πραγματικό νόημα μιας τέτοιας ανάρτησης. Ο πρόλογος αυτός διεκδικεί πολύ λίγα από την πιθανή καθοδήγηση της αναγνώστριας. Όλες έχουμε τα ψέμματα μας.
Όμως μια κοινή αφετηρία ενός στοιχειώδους σημαινόμενου υπάρχει. Και αυτό το κοινό σημαινόμενο είναι η κοινή εμπειρία του «μαγικού χεριού που αιωρείται πάνω από τις ζωές μας φέρνοντας ευτυχία και καταστροφή» αυτή η αφηρημένη δυναμική της αξίας, κάτι που μας «ορίζει χωρίς να το ορίζουμε εμείς». Στη καπιταλιστική παραγωγή αυτό γίνεται με τρόπο αναπόδραστα καταστροφικό, «κάτω από κάθε τι λογικό επωάζεται το ντελίριο, και είναι από αυτό ακριβώς που πηγάζει. Τα πάντα είναι λογικά στον καπιταλισμό, εκτός από το ίδιο το κεφάλαιο ή τον καπιταλισμό[…] το λογικό είναι πάντοτε η ορθολογικότητα ενός παράλογου[…] το χρήμα, το κεφάλαιο χρήμα βρίσκεται σε τέτοιο επίπεδο τρέλας που αντίστοιχο του την ψυχιατρική δεν είναι παρά το τελικό της στάδιο» λέει ο G. Deleuze περιγράφοντας συνοπτικά τη τρέλα του ΚτΠ. Και είναι αυτή η τρέλα που πρωτοδιατυπώθηκε από τον ίδιο τον Μαρξ ως θρησκευτικότητα του χρήματος. Αυτός ο παραλογισμός όμως δεν είναι απλά ορατός σε ένα άλλο επίπεδο αφαίρεσης ή σε συγκεκριμένες οριακές στιγμές του χώρου και του χρόνου που οι αντιφάσεις και η κρίση συσσωρεύονται. Είναι ορατός και στο τώρα.
Πέρα μακριά, εκεί που η ίδια η βιομηχανική παραγωγή και το κράτος της έχτιζαν πόλεις ολόκληρες, η αξία τώρα και το μαγικό της χέρι σπέρνουν τον όλεθρο στις καταπονημένες μηχανές. Ο παραλογισμός γίνεται ορατός και κοινωνικό-γεωγραφικά: slums, προάστια στις μεγαλουπόλεις, και έρημα Ουράλια. Εδώ θα δείξουμε το τελευταίο. Τα Ουράλια, το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο της Ρωσίας και της ΕΣΣΔ, υπήρξε ένας τόπος μυστηριακός ακόμα και για τους περισσότερους κατοίκους της χώρας. Τόπος ψυχρός, επίπεδος και ορεινός ταυτόχρονα, με λαούς και φυλές με περίεργα ονόματα και γλώσσες. Τόπος εργασιακής εξορίας όταν η ανοικοδόμηση του κρατικού καπιταλισμού και του σπουδαίου κράτους του, απαιτούσε μια μηχανή σε διαρκή λειτουργία, να παράγει το μεγαλείο του κράτους και των παραγωγικών δυνάμεων. Οι παραγωγικές δυνάμεις ήταν η θρησκεία της ΕΣΣΔ, η εργασία η βασική κοινωνική σταθερά. Όπως γράφει και ο φωτογράφος «εδώ ολόκληρες κλειστές πόλεις δημιουργούνταν από το πουθενά, στη μέση του πουθενά μόνο για της ανάγκες της παραγωγής γύρω από ένα εργοστάσιο. Τώρα πλέον κλείνει ένα εργοστάσιο, κλείνει και η πόλη, εξαφανίζεται, αυτά είναι τα θλιβερά μνημεία του κάποτε βιομηχανικού κέντρου μιας χώρας[…] πολλά εργοστάσια έκλεισαν, άλλα μείωσαν τη παραγωγή, και μερικά-τα λιγότερα, ανανεώθηκαν τεχνολογικά και ακολούθησαν το δρόμο της σύγχρονης ζωής». Νόρμες, αξία, περιφερειοποίηση και καταπονημένες μηχανές. Τα Ουράλια είναι εκεί και αγκομαχάνε να θρέψουν το ρωσικό έθνος.
ΥΓ. Κάποτε πριν καιρό, άκουσα κάθε λογής παραλογισμούς, ότι δεν ξέρω τι λέω, (ίσως όντως να μη ξέρω... αλλά ποιος ξέρει;), ότι δεν νοιάζομαι για το τι συμβαίνει εκεί, ότι ανήκω στη πλευρά του μισάνθρωπου μίσους, ότι μισώ το εν λόγω μέρος και λατρεύω τη «Δύση». Δεν με ένοιαξε ούτε τώρα με νοιάζει ιδιαίτερα όλο αυτό, ο καθένας έχει το δρόμο του. Αυτό όμως το τελευταίο «κατηγορώ», ίσως ήταν το μόνο πραγματικά προσβλητικό πράγμα που είχε ακουστεί. Γιατί πάει να πει ότι απέτυχα να δείξω τότε τη βαθιά, στοργική και αποθησαυριστική αγάπη μου για αυτό το «μέρος», για την κυρίλλιτσα, το χιόνι, τη στέπα, τα φουγάρα του, ακόμα και τον υπερπληθυσμό του. Και η αγάπη μου δεν λέει τίποτα σε αυτούς που ζουν στα ρωσικά slum των -22c. Ναι, και αυτό το ξέρω.
ΥΓ2 Ο τίτλος της ανάρτησης είναι άμεση μετάφραση από τον ρωσικό-Урал наш. Ο ρωσικός τίτλος της έκθεσης είναι ειρωνικός. Ειρωνεύεται ένα ρωσικό εθνικιστικό τηλεοπτικό πρόγραμμα στη Ρωσία το περασμένο χρόνο το Крым наш-Η Κριμαία είναι δική μας. Το εν λόγω τηλεοπτικό πρόγραμμα προσπαθούσε να δικαιολογήσει την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία με το επιχείρημα ότι «πρώτα πήγαν εκεί ρώσοι κάτοικοι» και έδειχνε μεγαλειώδεις παρελάσεις, χαρές και γιορτές ώστε να «πείσει για το μεγαλείο» της Ρωσίας. Ορίστε λοιπόν το μεγαλείο του έθνους.
Τα Ουράλια λοιπόν στο καιρό της κρίσης. Τα Ουράλια είναι δικά μας.
Ο Φεντόρ Τελκόφ που τράβηξε τις φωτογραφίες είναι ντόπιος κάτοικος των Ουραλίων. Από το takye dela.
Πηγή: Our baba doesn't say fairy tales.
Κάτω Ταγκίλ. Θέα των εργοστασίων της πόλης από τα «Καραφλά Όρη»
Εκατερίνεμπουργκ, παράθυρο λεωφορείου
Εκατερίνεμπουργκ, πλήθος σε ορθόδοξη γιορτή στο ναό του «αίματος του Χριστού»
η γέφυρα μεταξύ του σιδηροδρομικού σταθμού και του εργοστασίου μεταλλουργίας, οι εργαζόμενοι έρχονται στη βάρδια τους
Νεβιάνσκ, στο σπίτι του φωτογράφου
Νεβιάνσκ, μνημείο του Λένιν στην αυλή του εργοστασίου μηχανολογικών εξοπλισμών
Νεγκντιάρσκ, γήπεδο ποδοσφαίρου και από πίσω τα κλειστά πλέον ορυχεία Καπιτάλναγια-1
Κάτω Ταγκίλ, ζωγραφιά σε ένα τοίχο «υγιείς κάτοικοι του Ταγκίλ»
Μπερεζόφσκι. Περιοχή της επιχείρησης Μπερεζοφσκι Ρούντνικ (τούνελ, ορυχεία)
Κάτω Ταγκίλ. Αυτοοργανωμένο κοινωτικό διαμμέρισμα για κωφάλαλους (στμ.τυπικός ρωσικος τρόπος διαμονής επί ΕΣΣΔ όπου όλοι οι κάτοικοι ενός ορόφου ζούσαν μαζί σε ένα τεράστιο οροφοδιαμέρισμα με ξεχωριστά υπνοδωμάτια)
Κάτω Ταγκίλ. Πρωινό στο προαύλιο του εργοστασίου παραγωγής τρένων. Φωτογραφία από το τράμ
Κάπου στην επαρχία Μαρτίνοβ. Πολιτιστικό κέντρο.
Περβοουράλσκ. Τμήμα του εκσυγχρονισμένου εργοστασίου παραγωγής σιδήρου
Περβοουράλσκ, τέλος βάρδιας από το εργοστάσιο σιδήρου
Χωριό Βισίμ. Δημοτική Βιβλιοθήκη
Μπερεζόφσκι. Εργάτες κατευθύνονται προς το ασανσέρ της στοάς «Ιούζναγια»
Κάτω Ταγκίλ. Οίκος για άτομα με ειδικές ανάγκες και ηλικιωμένους
Χωριό Βαλιόγκν Μπο. Ναύτης του στόλου της Μαύρης Θάλασσας σε διακοπές
Εκατερίνεσμπουργκ. Θέα στο ποταμό Ισέτ. Χιονοθύελλα
Κάτω Ταγκίλ, Τσιγγάνικος μαχαλάς
Γάμος στο κάτω Ταγκίλ
Χωριό Ουράλετς. Ασθενοφόρο στην αυλή νοσοκομείου
Γιορτή για την ημέρα του προστάτη της Πατρίδας στον παιδικό σταθμό
(στμ credis για το σφυροδρεπανάκι πάνω στη ρωσική σημαία, antifa έθνος)
Μπερεζόφσκι. Μηχανικός συντήρησης σε διάλειμμα στα ορυχεία Μπερεζόφκσι
Μετά τη γιορτή της 9 Μάη, για την μεγάλη αντιφασιστική νίκη στο «μεγάλο πατριωτικό πόλεμο». Κάτω Ταγκίλ
Εκατερίνεσμπουρκ-Πολιτισμικό Κέντρο, στρατιωτική μπάντα έτοιμη να παίξει στην γιορτή της λαϊκής ενότητας
Αυλή στη πόλη Σισέρτη
Περβοουράλσκ. Σημείο μεταφορών του εργοστασίου σιδήρου
Κάτω Ταγκίλ. Μαυρισμένο χιόνι στο κέντρο της πόλης
Κάτω Ταγκίλ. Περιοχή Βαγκόνκα
Κάτω Ταγκίλ. Πάρκο πολιτισμού και αναψυχής Μπόντιν
Κάτω Ταγκίλ. Άνοιγμα μεταξύ πολυκατοικιών στο κέντρο της πόλης
Aριστερά: Θέα από το τοπικό αναμορφωτήριο στο Κίροβγκράντ.
Δεξιά: Ο Λένιν κοιτάζει αυστηρά την έκθεση πολυτελούς γούνας στο Ντεγκτιάρσκ
