Κυριακή, 07 Νοεμβρίου 2021 23:35

Παγιδευμένη ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις. Η Ταϊβάν εν μέσω της αντιπαλότητας μεγάλων δυνάμεων ΗΠΑ-Κίνας

 

 

Brian Hioe

 

Παγιδευμένη ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις. Η Ταϊβάν εν μέσω της αντιπαλότητας μεγάλων δυνάμεων ΗΠΑ-Κίνας

 

 

Οι εντάσεις φαίνεται να αυξάνονται και πάλι στο στενό της Ταϊβάν. Τις πέντε ημέρες που ακολούθησαν την Εθνική Ημέρα της Κίνας στις 1 Οκτωβρίου, την ιδρυτική γιορτή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΛΔΚ), περίπου 150 πολεμικά αεροσκάφη αναπτύχθηκαν στη ζώνη αναγνώρισης αεράμυνας (ADIZ / Taiwan’s Air Defense Identification Zone) της Ταϊβάν από τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (ΛΑΣ).1

Η ADIZ δεν αναφέρεται στον εναέριο χώρο της Ταϊβάν. Η ADIZ μιας χώρας είναι ο εναέριος χώρος στον οποίο τα αεροσκάφη αναγνωρίζονται κανονικά για λόγους ασφαλείας. Τα μαχητικά αεροσκάφη της Ταϊβάν κινητοποιήθηκαν για να πραγματοποιήσουν μια αναχαίτιση, η οποία είναι ρουτίνα ως απάντηση σε κινεζικές αεροπορικές παραβιάσεις, αλλά δέχθηκαν βρισιές μέσω ασυρμάτου από τους Κινέζους πιλότους.

Οι κινεζικές εναέριες παραβιάσεις στην ADIZ της Ταϊβάν έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις λαμβάνουν χώρα σχεδόν καθημερινά. Ειδικότερα, οι πρόσφατες κινεζικές αεροπορικές παραβιάσεις έσπασαν προηγούμενα ρεκόρ τρεις φορές διαδοχικά, με πάνω από πενήντα αεροπλάνα να αναπτύσσονται ταυτόχρονα στις 4 Οκτωβρίου. Οι διελεύσεις φαίνεται επίσης να έχουν ως στόχο να στείλουν ένα μήνυμα σχετικά με την ευελιξία των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Κίνας, βλέποντας ότι πραγματοποιήθηκαν τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας όσο και της νύχτας2, για να υποδηλώσουν ότι η Κίνα μπορεί να χτυπήσει ανά πάσα στιγμή. Στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες έχουν δηλώσει ότι οι κινεζικές διελεύσεις πραγματοποιούνται πλέον τόσο συχνά που δεν μπορούν να θεωρηθούν μόνο ως προειδοποιήσεις που αποστέλλονται στην Ταϊβάν, αλλά χρησιμεύουν επίσης ως μια μορφή εκπαίδευσης για τους Κινέζους πιλότους.

Το περιστατικό είναι ένα ενδεικτικό ανέκδοτο της σημερινής κατάστασης των σχέσεων μεταξύ της Ταϊβάν και της Κίνας. Συγκεκριμένα, οι κινεζικές στρατιωτικές απειλές που απευθύνονται στην Ταϊβάν αυξάνονται, ιδίως κατά την περίοδο των εθνικών εορτασμών. Μετά τις επιδρομές, ο Χου Σιτζίν, αρχισυντάκτης της κρατικής εφημερίδας Global Times καυχήθηκε στο Twitter ότι η στρατιωτική παρέλαση της Κίνας διεξήχθη φέτος στα Στενά της Ταϊβάν αντί για την πλατεία Τιενανμέν, αναφερόμενος στην ετήσια στρατιωτική παρέλαση της Κίνας για την Εθνική Ημέρα.3

Ωστόσο, εν τω μεταξύ, η ζωή συνεχίζεται κανονικά στην Ταϊβάν, η οποία αντιμετωπίζει ήδη εδώ και δεκαετίες την απειλή της κινεζικής εισβολής. Είναι μάλλον αλήθεια ότι οι κινεζικές απειλές συχνά φαίνονται περισσότερο επαναλαμβανόμενες και μονότονες από οτιδήποτε άλλο. Παρά τα διεθνή πρωτοσέλιδα για το περιστατικό, γενικά δεν υπήρξε μεγάλος πανικός στην Ταϊβάν.

 

Στο στόχαστρο στρατιωτικών απειλών

Η χρονική στιγμή των κινεζικών αεροπορικών επιδρομών θα μπορούσε να είναι η απάντηση σε οποιοδήποτε αριθμό γεγονότων. Πέρα από το προφανές γεγονός ότι η κινεζική εθνική γιορτή είναι την 1η Οκτωβρίου, η Ταϊβάν τιμά τη δική της γιορτή ίδρυσης της χώρας στις 10 Οκτωβρίου, κατά την οποία έγινε επίσης μια κινεζική διέλευση. Πράγματι, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ εκφώνησε ομιλία στις 9 Οκτωβρίου, πριν από την εθνική ομιλία της Ταϊβανέζας προέδρου Τσάι Ινγκ-γουέν στις 10 Οκτωβρίου.4

Μεγάλο μέρος των διεθνών μέσων ενημέρωσης ανέφεραν για την ομιλία του Σι ότι ο Σι απέφυγε να απειλήσει με στρατιωτική βία εναντίον της Ταϊβάν, όπως ήταν ένα μοτίβο στις ομιλίες του τα προηγούμενα χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, μπορεί κανείς να σημειώσει ότι ο Σι δεν χρειάζεται πραγματικά να αναφερθεί ηχηρά σε αυτό, υπό το πρίσμα του κύματος στρατιωτικών απειλών· ίσως πρόκειται για μια περίπτωση του «μιλάμε ήπια και κουβαλάμε ένα μεγάλο ραβδί».5

Το Σαββατοκύριακο που ακολούθησε αμέσως μετά την Εθνική Ημέρα της Κίνας, δύο ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων των ΗΠΑ πραγματοποίησαν κοινές ασκήσεις με μια ομάδα κρούσης αεροπλανοφόρων του Ηνωμένου Βασιλείου και ένα ιαπωνικό πλοίο.6 Μετά το τέλος του Σαββατοκύριακου, η βρετανική ομάδα κρούσης αεροπλανοφόρου διέσχισε το στενό Λουζόν προκειμένου να πραγματοποιήσει κοινές ασκήσεις με το πολεμικό ναυτικό της Σιγκαπούρης.7 Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας άλλος λόγος για τις αεροπορικές παραβιάσεις.

Αυτές οι ασκήσεις, οι οποίες οι ίδιες ήταν προγραμματισμένες να πραγματοποιηθούν τις ημέρες αμέσως μετά την κινεζική εθνική γιορτή, απεικονίζουν το μοτίβο της κλιμάκωσης «μία σου και μία μου» μεταξύ των ΗΠΑ και των δυτικών δυνάμεων από τη μία πλευρά και της Κίνας από την άλλη. Καθώς οι εντάσεις έχουν επιδεινωθεί μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας, και οι δύο πλευρές έχουν κλιμακώσει τις στρατιωτικές απειλές η μία εναντίον της άλλης, όχι μόνο με τη μορφή των υπερπτήσεων, αλλά και με τη μορφή ναυτικών ασκήσεων ή τη διεξαγωγή «επιχειρήσεων ελεύθερης ναυσιπλοΐας» μέσω αμφισβητούμενων υδάτων.

Η αυξημένη επιφυλακτικότητα των δυτικών δυνάμεων απέναντι στην Κίνα αναδεικνύεται από τον πρόσφατο σχηματισμό της συμμαχίας πυρηνικών υποβρυχίων AUKUS,8 στο πλαίσιο της οποίας οι ΗΠΑ συμφώνησαν να μοιραστούν με την Αυστραλία απόρρητη τεχνολογία πυρηνικών υποβρυχίων που προηγουμένως είχαν μοιραστεί μόνο με το Ηνωμένο Βασίλειο. Ωστόσο, γενικότερα, καμία από τις δύο πλευρές δεν βλέπει τον εαυτό της ως επιτιθέμενη, αλλά αντιθέτως ως απάντηση στις ενέργειες της άλλης πλευράς. Η κλιμάκωση, ωστόσο, αυξάνει την πιθανότητα ατυχημάτων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε απώλειες ανθρώπινων ζωών ή διαφορετικά να παρουσιαστούν με τρόπο που να αυξάνει τις περιφερειακές εντάσεις στο σύνολό τους.

Είναι απίθανο η σύγκρουση μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας να ξεσπάσει με το παραμικρό. Αλλά ένα προκλητικό περιστατικό, όπως θα μπορούσε να συμβεί κατά τη διάρκεια στρατιωτικών διελεύσεων, θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα κύμα εθνικιστικού συναισθήματος, το οποίο θα αύξανε πράγματι τις πιθανότητες πολέμου.

Και καθώς οι εντάσεις που ξεκίνησαν υπό την διοίκηση Τραμπ μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας συνεχίζονται υπό την κυβέρνηση Μπάιντεν, οι κινεζικές στρατιωτικές απειλές που απευθύνονται στην Ταϊβάν δεν απευθύνονται μόνο στην ίδια την Ταϊβάν, δεδομένων των κινεζικών εδαφικών διεκδικήσεων επί της Ταϊβάν, αλλά έχουν επίσης τις ΗΠΑ ως υποψήφιο αποδέκτη. Ως εκ τούτου, η Ταϊβάν ενδέχεται να βρεθεί στο στόχαστρο των διασταυρούμενων πυρών μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας, κάτι που αντανακλά τη διαχρονική μοίρα της.

 

Μια εύθραυστη σχέση κράτους-πελάτη με τις ΗΠΑ

Η Ταϊβάν έζησε δεκαετίες «λευκής τρομοκρατίας» υπό την αυταρχική διακυβέρνηση του Κουομιτάνγκ (KMT) και τις διαδοχικές δικτατορίες του Τσιανγκ Κάι-σεκ και του γιου του, Τσιανγκ Τσινγκ-κούο. Το KMT οπισθοχώρησε στην Ταϊβάν μετά την ήττα του από το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα κατά τη διάρκεια του κινεζικού εμφυλίου πολέμου.

Ορισμένοι έχουν την αντίληψη ότι η Ταϊβάν δεν είχε κατοίκους πριν από την οπισθοχώρηση του KMT στην Ταϊβάν, αλλά αυτό δεν ισχύει. Συγκεκριμένα, εκτός από το δύο τοις εκατό του αυτόχθονου πληθυσμού, περίπου το ογδόντα οκτώ τοις εκατό του πληθυσμού είναι άτομα καταγωγής Χαν από προηγούμενα κύματα μετανάστευσης από την Κίνα στην Ταϊβάν.

Η τελευταία φορά που η ίδια πολιτική εξουσία ήλεγχε τόσο την Ταϊβάν όσο και την ηπειρωτική Κίνα ήταν το 1895, μετά την οποία η Ταϊβάν παραχωρήθηκε στην Ιαπωνική αυτοκρατορία, με αποτέλεσμα την πεντηκονταετή ιαπωνική αποικιακή περίοδο. Η δυναστεία Τσινγκ δεν ήλεγχε όλη την Ταϊβάν, την ενσωμάτωσε στην επικράτειά της στα τέλη του 19ου αιώνα και η Ταϊβάν δεν θεωρήθηκε ιδιαίτερα σημαντική κτήση.

Ωστόσο, ιστορικά μιλώντας, η Ταϊβάν ταιριάζει απόλυτα στο μοτίβο των δεξιών δικτατοριών που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ για τους σκοπούς του αντικομμουνισμού. Αυτό δεν ισχύει πλέον· η Ταϊβάν κυβερνάται σήμερα από το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (DPP), ένα κεντροαριστερό κόμμα που προέκυψε από το δημοκρατικό κίνημα της Ταϊβάν. Η σημερινή πρόεδρος Τσάι Ινγκ-γουέν είναι μια κοινωνικά προοδευτική και ικανή αν και νεοφιλελεύθερη τεχνοκράτισσα, έχοντας προεδρεύσει μιας αντιμετώπισης του COVID που δεν υποχρέωσε ποτέ την Ταϊβάν να υποβληθεί σε πλήρη αποκλεισμό κατά τη διάρκεια της πανδημίας.9

Η Ταϊβάν δεν αναγνωρίζεται ως χώρα από τα περισσότερα από τα διακόσια περίπου έθνη-κράτη του κόσμου, με μόνο δεκαπέντε χώρες να έχουν επίσημες διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβάν. Η Ταϊβάν έχασε την αναγνώρισή της από τη διεθνή κοινότητα λόγω της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Κίνας την οποία το KMT μετέφερε στην Ταϊβάν μετά την υποχώρησή του, χάνοντας την αναγνώρισή της υπέρ της κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.

Παρ’ όλα αυτά, οι ΗΠΑ ήταν ιστορικά ο εγγυητής ασφάλειας της Ταϊβάν σε περίπτωση κινεζικής εισβολής. Η επίσημη θέση των ΗΠΑ σχετικά με την Ταϊβάν είναι ότι δεν έχει καμία θέση, μια τοποθέτηση που αναφέρεται ως «στρατηγική ασάφεια» και δικαιολογείται με το σκεπτικό ότι αυτό κρατάει την Κίνα σε εγρήγορση επειδή δεν μπορεί να προβλέψει το επίπεδο της αμερικανικής υποστήριξης στην Ταϊβάν σε περίπτωση εισβολής. Η θέση αυτή επιτρέπει επίσης στις ΗΠΑ να αποφεύγουν τις δεσμεύσεις έναντι της Ταϊβάν πέραν ενός ορισμένου σημείου, ενώ θέτει την Ταϊβάν σε μια υποδεέστερη σχέση.

Όπως και να έχει, οι ΗΠΑ είναι ο προμηθευτής όπλων της Ταϊβάν και οι στρατιωτικές ασκήσεις των ΗΠΑ στην περιοχή έχουν ως στόχο να επισημάνουν στην Κίνα τη σχέση τους με την Ταϊβάν. Σε αντίθεση με άλλες χώρες της περιοχής που δημιουργήθηκαν ως πελατειακά κράτη των ΗΠΑ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ταϊβάν δεν διαθέτει αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στο έδαφός της, δεδομένης της έλλειψης επίσημης διπλωματικής σχέσης μεταξύ Ταϊβάν και ΗΠΑ, αν και συνολικά η ιστορική της σχέση με τις ΗΠΑ είναι παρόμοια με άλλες ασιατικές χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις στο έδαφός τους, όπως η Νότια Κορέα, η Ιαπωνία και οι Φιλιππίνες.

Η Κίνα έχει δηλώσει ότι θα θεωρούσε την εγκατάσταση αμερικανικών βάσεων στην Ταϊβάν ως πράξη πολέμου. Πιο πρόσφατα, οι ΗΠΑ δημοσιοποίησαν ότι οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ βρίσκονται στην Ταϊβάν και εκπαιδεύουν τα ταϊβανέζικα στρατεύματα.10 Αυτό είναι ένα γεγονός που ήταν ήδη ευρέως γνωστό στην Ταϊβάν και το οποίο η ίδια η Κίνα δεν θα μπορούσε να αγνοεί, αλλά οι ΗΠΑ αποφάσισαν να δημοσιοποιήσουν το γεγονός αυτό μετά τις αεροπορικές επιδρομές της Κίνας, ως προειδοποίηση.

Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ έχουν καταστήσει σαφές ότι εάν η Ταϊβάν επιδιώξει την επίσημη ανεξαρτησία της, αυτό θα οδηγήσει στην απώλεια της αμερικανικής υποστήριξης. Αν συμβεί αυτό, η πλάστιγγα θα γείρει προς την άλλη πλευρά: Η Ταϊβάν θα χαρακτηριζόταν ως ο προβοκάτορας των διακρατικών σχέσεων και, με αυτόν τον τρόπο, οι ΗΠΑ δεν θα υποστήριζαν την Ταϊβάν.

Οι ΗΠΑ θεώρησαν σκόπιμο να σαμποτάρουν εκλογές στην Ταϊβάν και στο παρελθόν, ακόμη και τις πολύ πρόσφατες· ένα τηλεφώνημα του Λευκού Οίκου11 προς τους Financial Times προσπάθησε να σαμποτάρει την προεδρική υποψηφιότητα της Τσάι Ινγκ-γουέν το 2012, εκφράζοντας την έλλειψη πίστης στην Τσάι για τη διατήρηση σταθερών διακρατικών σχέσεων.

Πράγματι, το DPP της Τσάι ήταν ιστορικά το κόμμα της ανεξαρτησίας της Ταϊβάν, αλλά έχει υποχωρήσει από αυτή τη θέση από φόβο μήπως αναστατώσει τις ΗΠΑ.12 Αν και το KMT ήρθε στην Ταϊβάν μετά τη στρατιωτική ήττα του από το ΚΚΚ, στις δεκαετίες που ακολούθησαν, έχει εγκαταλείψει κάθε φιλοδοξία εκδίωξης του ΚΚΚ και, αντίθετα, στοχεύει στην ενοποίηση της Ταϊβάν με την Κίνα, ανεξάρτητα από το ποια είναι η βούληση του λαού της Ταϊβάν. Και, εν τω μεταξύ, οι δημοσκοπήσεις ταυτότητας δείχνουν μια σταθερά αυξανόμενη ταϊβανέζικη ταυτότητα και μια φθίνουσα κινεζική ταυτότητα, με μόνο ένα τοις εκατό των Ταϊβανέζων να υποστηρίζει την άμεση ενοποίηση με την Κίνα.

 

Οι φόβοι για εισβολή είναι υπερβολικοί, αλλά δεν είναι εκτός ατζέντας.

Οι κινδυνολογικοί τίτλοι μετά τις κινεζικές αεροπορικές επιδρομές μερικές φορές δημιουργούν την εντύπωση ότι πρόκειται για περιστατικά που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ξαφνικό πόλεμο. Αυτό δεν ισχύει, αν και, και πάλι, αυτό δεν αποκλείει την πιθανότητα μιας πιο περιορισμένης σύγκρουσης.

Μια κινεζική εισβολή στην Ταϊβάν θα ήταν δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Αν και η Κίνα θα ήθελε να κάνει να φαίνεται ότι θα μπορούσε να καταλάβει την Ταϊβάν ανά πάσα στιγμή, κάτι που μπορεί να χαρακτηριστεί ως μέσο ψυχολογικού πολέμου, αυτό δεν ισχύει. Ωστόσο, το να συμπεριφέρεται σαν να μπορούσε και να προσπαθεί να το προβάλει, αυτό γίνεται πιθανότατα με την ελπίδα να αποθαρρύνει την Ταϊβάν, περιορίζοντας την πιθανότητα αντίστασης.

Ο ΛΑΣ (Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) είχε ιστορικά να αντιμετωπίσει την έλλειψη «ικανότητας μεταφοράς» για να πραγματοποιήσει μια εισβολή, δηλαδή την αδυναμία μεταφοράς επαρκούς αριθμού στρατευμάτων για να ξεπεράσει τις στρατιωτικές άμυνες της Ταϊβάν και να διεξάγει μια μακροχρόνια κατοχή.13 Η σύγχρονη στρατιωτική επιστήμη ευνοεί τον αμυνόμενο, πράγμα που σημαίνει ότι οι εκτιμήσεις για τις στρατιωτικές απώλειες της Κίνας είναι από δεκάδες χιλιάδες έως και εκατοντάδες χιλιάδες. Ορισμένα σενάρια θεωρούν ότι η εισβολή στην Ταϊβάν θα είναι η μεγαλύτερη ναυτική εισβολή από την D-Day.14

Η στρατιωτική επιστράτευση της Ταϊβάν σημαίνει επίσης ότι, θεωρητικά, πολλά μέλη του ανδρικού πληθυσμού γνωρίζουν πώς να χρησιμοποιούν πυροβόλα όπλα. Σε περίπτωση εισβολής, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει χρόνια ένοπλης αντίστασης. Σε συνδυασμό με τον αριθμό των στρατευμάτων που θα χάνονταν σε μια εισβολή, είναι αμφίβολο αν το ΚΚΚ θα μπορούσε να αποτινάξει το πλήγμα στην πολιτική του νομιμοποίηση από μια εισβολή. Σκέφτεται κανείς το εσωτερικό πλήγμα στις ΗΠΑ ενάντια στους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Μια κινεζική εισβολή στην Ταϊβάν θα ήταν αναγκαστικά πολλές τάξεις μεγέθους μεγαλύτερη και θα συνεπαγόταν πολύ μεγαλύτερες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.

Ένας άλλος αποτρεπτικός παράγοντας για την εισβολή είναι η βαθιά ενσωμάτωση της οικονομίας της Ταϊβάν και της Κίνας. Η Ταϊβάν παράγει πάνω από τους μισούς ημιαγωγούς παγκοσμίως, πράγμα που σημαίνει ότι η Κίνα βασίζεται επίσης στην κατασκευή ημιαγωγών στην Ταϊβάν για τις δικές της αλυσίδες εφοδιασμού. Η Κίνα θα ήλπιζε στην ιδανική περίπτωση να διατηρήσει τις υποδομές της Ταϊβάν και να αποτρέψει την απώλεια ανθρώπινων ζωών, δεδομένης της εξελιγμένης τεχνογνωσίας που απαιτείται για την κατασκευή ημιαγωγών.

Μια εισβολή πιθανότατα θα οδηγούσε και τις δύο οικονομίες σε κρίση, δεδομένου του πόσο βαθιά συνδεδεμένες είναι. Ας σημειωθεί ότι η οικονομία της Κίνας επιβραδυνόταν πριν από την έναρξη της πανδημίας COVID-19. Αυτό, επίσης, θα προκαλούσε παγκόσμιους κραδασμούς που θα επηρέαζαν τον κόσμο στο σύνολό του, πέρα από την περιοχή.

Πραγματικά, δεν είναι προς το συμφέρον της Κίνας να εισβάλει στην Ταϊβάν, είτε αυτό υπολογίζεται με βάση τις απώλειες σε ανθρώπινες ζωές είτε με βάση τον οικονομικό αντίκτυπο. Ωστόσο, οι εθνικιστικές σκοπιμότητες είναι αυτές που ωθούν αυτή την επιδίωξη. Ειδικότερα, ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ μπορεί να θεωρήσει την ανακατάληψη της Ταϊβάν ως επίτευγμα της κληρονομιάς του, ελπίζοντας να έχει κάποιο επίτευγμα στο ενεργητικό του, όπως η ίδρυση της ΛΔΚ από τον Μάο ή οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις του Ντενγκ.

Αντίστοιχα, ένα άλλο θέμα που προκαλεί ανησυχία είναι το γεγονός ότι ο Σι έχει καταργήσει τα όρια θητείας που μπορεί να υπηρετήσει ένας Κινέζος πρόεδρος. Αυτό φαίνεται να έχει ως στόχο να του ανοίξει το δρόμο για να αρπάξει την ισόβια εξουσία, και πάλι, ως ο πρώτος Κινέζος ηγέτης που έχει τέτοια ανεξέλεγκτη εξουσία μετά τον Μάο και τον Ντενγκ. Παρ’ όλα αυτά, ο Σι δεν έχει φτάσει ακόμη εκεί˙ ένας τρόπος για να επεκτείνει την εξουσία θα μπορούσε να είναι η κατασκευή μιας κρίσης που θα οδηγούσε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία θα μπορούσε να επιτρέψει αυτή την κατάληψη της εξουσίας.

Ένα μέσο για να γίνει αυτό θα ήταν η εισβολή στην Ταϊβάν, χωρίς να ληφθεί υπόψη το ανθρώπινο κόστος, αν και άλλοι θεωρούν ότι ο Σι έκανε τόσο μεγάλο θέμα το Χονγκ Κονγκ και το Σιντζιάνγκ για να διευρύνει τις εξουσίες του. Σίγουρα, ένας λόγος για τον οποίο μια εισβολή στην Ταϊβάν αποτελεί κίνδυνο για τον Σι είναι ότι θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημαντικές αντιδράσεις εναντίον της εξουσίας του.

Αλλά, εν τω μεταξύ, είναι επίσης γεγονός ότι οι στρατιωτικοί ηγέτες τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Κίνα έχουν προειδοποιήσει για την ανάγκη άμεσης δράσης. Για τους στρατιωτικούς ηγέτες των ΗΠΑ, όπως ο ναύαρχος Φίλιπ Ντέιβιντσον, διοικητής της αμερικανικής Διοίκησης Ινδο-Ειρηνικού,15 ή ο διάδοχός του ναύαρχος Τζον Ακουιλίνο,16 αυτό συνιστά τον ισχυρισμό ότι η Κίνα θα εισβάλει άμεσα στην Ταϊβάν. Για τους Κινέζους ομολόγους τους, αυτό είναι η άποψη ότι η Ταϊβάν θα χαθεί για πάντα αν δεν αναληφθεί γρήγορα δράση, ή ο ισχυρισμός ότι η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην Ασία και τον Ειρηνικό είναι απλώς μια χάρτινη τίγρη.17 Δηλαδή, τα στρατιωτικο-βιομηχανικά συγκροτήματα και των δύο χωρών προσπαθούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους σε συνδυασμό με τους διαρκώς αυξανόμενους προϋπολογισμούς τους, χωρίς να υπολογίζουν ποιο θα μπορούσε να είναι το διακύβευμα για τον κόσμο.

 

Παρέμβαση σε μια συζήτηση που καθορίζεται από τη Δεξιά

Όσον αφορά την Ταϊβάν, αποδεικνύεται δύσκολο για την Αριστερά να παρέμβει σε μια συζήτηση που έχει ήδη καθοριστεί από την πολιτική Δεξιά. Η κυβέρνηση Τραμπ ζήτησε συχνά να ενισχυθεί η υποστήριξη της Ταϊβάν ως ένας τρόπος για να επιβληθεί στην Κίνα, συμπεριλαμβανομένης της πραγματοποίησης ενεργειών που έφεραν την Ταϊβάν σε δυσάρεστη θέση, όπως διπλωματικές επισκέψεις της τελευταίας στιγμής για τις οποίες η Ταϊβάν μπορεί να μην είχε λάβει γνώση εκ των προτέρων και θα απαιτούσαν ειδικές εξαιρέσεις από το πρωτόκολλο COVID,18 αλλά τις οποίες η Ταϊβάν έπρεπε απλώς να αποδεχθεί για τις ανάγκες της διατήρησης των σχέσεων ΗΠΑ-Ταϊβάν.

Παρόλο που ορισμένοι στην Ταϊβάν χαιρέτισαν αυτές τις κινήσεις, το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τραμπ έσπευσε να ανακοινώσει ενέργειες για την υποστήριξη της Ταϊβάν ως απάντηση σε κινεζικές ενέργειες που στρέφονται κατά των ΗΠΑ είναι ενδεικτικό του πώς η Ταϊβάν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως μια σφήνα από τις ΗΠΑ εναντίον της Κίνας. Αυτό είναι συνέπεια του γεγονότος ότι η Ταϊβάν μερικές φορές δέχεται στρατιωτικές απειλές από την Κίνα, αν και ο πραγματικός στόχος μπορεί να είναι οι ΗΠΑ, με την Κίνα να στοχεύει στην επίδειξη στρατιωτικών δυνατοτήτων που θα στρέφονταν κατά των ΗΠΑ εάν ξεσπούσε πόλεμος μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων.

Ταυτόχρονα, αυτό έχει αποδειχθεί εμπόδιο για την Αριστερά να αποκτήσει επιρροή στην Ταϊβάν, δεδομένου ότι συχνά τα δεξιά γεράκια είναι εκείνα που έχουν εκφράσει πιο συχνά δημόσια την υποστήριξή τους στην Ταϊβάν. Αυτό συμβαίνει όχι μόνο με τις ΗΠΑ, αλλά και με την Ιαπωνία, την άλλη μεγάλη δύναμη στην Ασία και τον Ειρηνικό. Στην Ιαπωνία, το κυβερνών Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα,19 ένα δεξιό κόμμα, παρά το όνομά του, έχει επίσης ενισχύσει τις σχέσεις με την Ταϊβάν λόγω της επιφυλακτικότητας απέναντι στην Κίνα.

Ενώ η υποστήριξη της Ταϊβάν έχει λάβει τη μορφή διακομματικής συναίνεσης μεταξύ των πολιτικών των ΗΠΑ, αυτή δεν είναι πάντα η αίσθηση που επικρατεί στην Ταϊβάν. Ειδικότερα, η ανάμνηση των Δημοκρατικών που έδιναν προτεραιότητα στις σχέσεις με την Κίνα υπό την Κλίντον και τον Ομπάμα, θεωρώντας την Ταϊβάν ως διεθνή «ταραξία», συνεχίζει να χρωματίζει τον τρόπο με τον οποίο οι Δημοκρατικοί γίνονται αντιληπτοί στην Ταϊβάν.

Ευρύτερα, πέρα από την απλή εκλογική πολιτική, η Αριστερά θεωρείται στην Ταϊβάν ότι ήταν ιστορικά ελαστική απέναντι στην Κίνα ή ακόμη και ότι την εξιδανίκευε. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε ιστορικούς λόγους. Για παράδειγμα, είναι αλήθεια ότι πολλοί από τους Ταϊβανέζους αριστερούς που σκοτώθηκαν από το ΚΜΤ κατά τη διάρκεια της Λευκής Τρομοκρατίας υποστήριζαν στην πραγματικότητα την πολιτική ενοποίηση μεταξύ Ταϊβάν και Κίνας, θεωρώντας τη μαοϊκή Κίνα ως σοσιαλιστική πατρίδα στην οποία η Ταϊβάν θα έπρεπε να επιστρέψει.

Οι απόψεις υπέρ της ενοποίησης δεν ήταν καθολικές μεταξύ των Ταϊβανέζων αριστερών. Ο Σου Μπενγκ, ο αποκαλούμενος «παππούς της ανεξαρτησίας της Ταϊβάν», ο οποίος πέθανε το 2019 σε ηλικία 100 ετών, υπήρξε σε όλη του τη ζωή αριστερός.20 Το τετράτομο magnum opus του Σου ήταν από τις πρώτες ιστορίες της Ταϊβάν που γράφτηκαν από μια προοπτική υπέρ της ανεξαρτησίας. Στην περιπετειώδη ζωή του Σου περιλαμβάνεται και το γεγονός ότι προηγουμένως εργάστηκε στη Σαγκάη ως κατάσκοπος και αργότερα ως στρατιωτικός διοικητής για το ΚΚΚ, προτού αποστασιοποιηθεί από αυτό και επιστρέψει στην Ταϊβάν, όπου προσπάθησε και απέτυχε να δολοφονήσει τον Τσιανγκ Κάι-σεκ, προτού διαφύγει στην Ιαπωνία, όπου συνέγραψε την ιστορία της Ταϊβάν.

Η αριστερή κοινωνική θεωρία, σύμφωνα με τους David Harvey, Naomi Klein και άλλους, έχει μεγάλη επιρροή στους ακτιβιστές και στον ακαδημαϊκό χώρο. Ωστόσο, η σύγχρονη εξιδανίκευση της Κίνας από ορισμένους δυτικούς αριστερούς θεωρητικούς εξακολουθεί να αποτελεί εμπόδιο για την αριστερά στην Ταϊβάν. Αυτό επηρεάζει τις αντιλήψεις της διεθνούς αριστεράς.

Πράγματι, η έλλειψη αλληλεγγύης από τη διεθνή αριστερά όσον αφορά τα ζητήματα σχετικά με την εθνική κυριαρχία της Ταϊβάν αποδεικνύεται σε γενικές γραμμές εμπόδιο για την ανάπτυξη μιας πιο ισχυρής αριστεράς. Υπήρξαν προσπάθειες να διατυπωθεί τι θα αποτελούσε μια προοπτική της αριστεράς υπέρ της ανεξαρτησίας μετά το κίνημα του Ηλίανθου το 2014, το οποίο περιελάμβανε την πολύμηνη κατάληψη της Βουλής της Ταϊβάν από φοιτητές ακτιβιστές.

Αλλά έχει αποδειχθεί δύσκολο να ξεφύγει κανείς από την εκλογική πολιτική όταν το KMT συνεχίζει να είναι μια ενεργή δύναμη στην πολιτική της Ταϊβάν που μπορεί να κερδίσει εκλογές και θα προσπαθήσει να οδηγήσει την Ταϊβάν προς την κατεύθυνση της πολιτικής ενοποίησης με την Κίνα, ακόμη και αν αυτό σημαίνει υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών. Αυτή η απειλή έχει οδηγήσει τις προσπάθειες για τη δημιουργία ανεξάρτητων πολιτικών κομμάτων πέρα από τον στενό κορσέ της δικομματικής πολιτικής, σε ένα «Ενιαίο Μέτωπο» με το DPP, το οποίο μπορεί να προέκυψε από το δημοκρατικό κίνημα της Ταϊβάν και σήμερα ηγείται η συγκριτικά προοδευτική Τσάι, αλλά όσο περνούν τα χρόνια έχει γίνει πιο συντηρητικό.

Και συνεχίζει να είναι εμπόδιο ως προς τον τρόπο που μπορεί να προωθηθεί μια πολιτική κατεύθυνση για την Ταϊβάν που να υπερβαίνει την εξισορρόπηση μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, των ΗΠΑ και της Κίνας. Οι εντάσεις ΗΠΑ-Κίνας φαίνεται ότι ήρθαν για να διαρκέσουν και, ακόμη και αν οι πρόσφατες αεροπορικές εισβολές απέχουν πολύ από την έναρξη εχθροπραξιών, το μόνο που μπορεί να αναμένει κανείς είναι ότι οι εντάσεις στην περιοχή θα συνεχίσουν να επιδεινώνονται.

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Brian Hioe, “Caught Between the Two Superpowers. Taiwan Amidst US-China Great Power Rivalry”, Spectre. 4 Νοεμβρίου 2021, https://spectrejournal.com/caught-between-the-two-superpowers/. Αναδημοσίευση: Europe Solidaire Sans Frontières, http://www.europe-solidaire.org/spip.php?article60077

 

 

Ο Brian Hioe είναι ένας από τους ιδρυτικούς συντάκτες του New Bloom. Είναι ανεξάρτητος δημοσιογράφος, καθώς και μεταφραστής. Γεννημένος στη Νέα Υόρκη και Αμερικανός από την Ταϊβάν, έχει μεταπτυχιακό στις γλώσσες και τους πολιτισμούς της Ανατολικής Ασίας από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης με ειδίκευση στην Ιστορία, τις Ανατολικές Ασιατικές Σπουδές και την Αγγλική Λογοτεχνία. Διετέλεσε υπότροφος υπηρεσίας για τη Δημοκρατία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ίδρυμα για τη Δημοκρατία της Ταϊβάν από το 2017 έως το 2018.

 

 

Σημειώσεις

1 Brian Hioe, “What Do Taiwanese Think of China’s Record-Setting Incursions Into Taiwan’s ADIZ?”, The Diplomat, 6 Οκτωβρίου 2021, https://thediplomat.com/2021/10/what-do-taiwanese-think-of-chinas-record-setting-incursions-into-taiwans-adiz/

2 國防部 Ministry of National Defense, R.O.C., “52 PLA aircraft (J-16*34, SU-30*2 Y-8 ASW*2, KJ-500 AEW&C*2 and H-6*12) entered #Taiwan’s southwest ADIZ on October 4, 2021”, Twitter, 4 Οκτωβρίου 2021, https://twitter.com/MoNDefense/status/1444998286197231617. 國防部 Ministry of National Defense, R.O.C., “4 PLA J-16 entered #Taiwan’s southwest ADIZ on the night of October 4, 2021”, Twitter, 4 Οκτωβρίου 2021, https://twitter.com/MoNDefense/status/1445039943718297600

3 Hu Xijin, “China moved its National Day military parade from Tiananmen Square”, Twitter, 3 Οκτωβρίου 2021, https://twitter.com/HuXijin_GT/status/1444623434118357001?ref_src=twsrc%5Etfw%7Ctwcamp%5Etweetembed%7Ctwterm%5E1444623434118357001%7Ctwgr%5E%7Ctwcon%5Es1_&ref_url=https%3A%2F%2Fnewbloommag.net%2F2021%2F10%2F04%2Fchina-flybys-93%2F

4 Brian Hioe, “Tsai Ing-wen, Xi Jinping Give Speeches Over ROC National Day Weekend”, New Bloom, 10 Οκτωβρίου 2021, https://newbloommag.net/2021/10/10/tsai-xi-national-day-speeches/

5 [Σ.τ.Μ.;] Η φράση ειπώθηκε από τον Θίοντρο Ρούσβελτ, για το πώς πρέπει να ασκείται η αμερικανική εξωτερική πολιτική: «η διπλωματία του μεγάλου ραβδιού», όπως χαρακτηρίστηκε, μια παραλλαγή «της διπλωματίας των κανονιοφόρων». Σύμφωνα με αυτό το δόγμα, η εξωτερική πολιτική και η διπλωματία των ΗΠΑ πρέπει να ασκείται με την διακριτική επίδειξη στρατιωτικής ισχύος πίσω από τις «ειρηνικές διαπραγματεύσεις» (“Big Stick ideology”, Wikipedia, https://en.wikipedia.org/wiki/Big_Stick_ideology).

6 Martin Manaranche, “UK, United States and Japan Complete Joint Exercise In The Pacific”, Naval News, 25 Αυγούστου 2021, https://www.navalnews.com/naval-news/2021/08/uk-united-states-and-japan-complete-joint-exercise-in-the-pacific/

7 Commander UK Carrier Strike Group, “The main body of #CSG21 has passed from the Philippine Sea through the Luzon Strait”, Twitter, 4 Οκτωβρίου 2021, https://twitter.com/smrmoorhouse/status/1444992631964987401

8 “Remarks by President Biden, Prime Minister Morrison of Australia, and Prime Minister Johnson of the United Kingdom Announcing the Creation of AUKUS”, The White House, 15 Σεπτεμβρίου 2021, https://www.whitehouse.gov/briefing-room/speeches-remarks/2021/09/15/remarks-by-president-biden-prime-minister-morrison-of-australia-and-prime-minister-johnson-of-the-united-kingdom-announcing-the-creation-of-aukus/

9 Brian Chee, Shing Hioe, “The Next Turn For Taiwan’s Race Towards Vaccination”, Atmota, 4 Οκτωβρίου 2021, https://atmota.com/taiwans-race-towards-vaccination/

10 “US special forces secretly train Taiwan’s military”, Financial Times, https://www.ft.com/content/46794116-7355-4669-b947-ce32bc5aff1a

11 Gerry Shih, “Taiwan frets over how a Biden administration would deal with China”, The Washington Post, 30 Οκτωβρίου 2020, https://www.washingtonpost.com/world/asia_pacific/biden-china-election-taiwan-obama/2020/10/30/44e55488-0868-11eb-8719-0df159d14794_story.html

12 Lev Nachman and Brian Hioe, “No, Taiwan’s President Isn’t ‘Pro-Independence’”, The Diplomat, 23 Απριλίου 2020, https://thediplomat.com/2020/04/no-taiwans-president-isnt-pro-independence/

13 Brian Hioe, “No, Taiwan Is Not Going to Be Invaded by China Tomorrow”, 29 Μαρτίου 2021, New Bloom, https://newbloommag.net/2021/03/29/china-invasion-possibility/

14 [Σ.τ.Μ.:] D-Day ή Operation Neptune είναι η απόβαση των Συμμαχικών δυνάμεων στις ακτές της Νορμανδίας, στις 6 Ιουνίου 1944. πρόκειται για την μεγαλύτερη μέχρι σήμερα εισβολή από τη θάλασσα.

15 Helen Davidson, “China could invade Taiwan in next six years, top US admiral warns”, The Guardian, 10 Μαρτίου 2021, https://www.theguardian.com/world/2021/mar/10/china-could-invade-taiwan-in-next-six-years-top-us-admiral-warns

16 “China threat to invade Taiwan is ‘closer than most think’, says US admiral”, The Guardian, 23 Μαρτίου 2021, https://www.theguardian.com/world/2021/mar/23/taiwan-china-threat-admiral-john-aquilino

17 Yen Nee Lee, “China portrays the U.S. as ‘weak and unreliable’ to draw Taiwan closer, analyst says”, CNBC, 19 Αυγούστου 2021, https://www.cnbc.com/2021/08/19/china-warns-taiwan-about-us-commitment-by-highlighting-afghanistan-retreat-analyst.html

18 Chun Han Wong and Chao Deng, “Trump Administration’s Third Taiwan Visit Is No Charm for China”, The Wall Street Journal, 12 Ιανουαρίου 2021, https://www.wsj.com/articles/trump-administrations-third-taiwan-visit-is-no-charm-for-china-11610458741

19 Takuya Mizorogi, “In support of Taiwan, Japan’s ruling party buries old rivalries”, Nikkei Asia, 5 Μαρτίου 2021, https://asia.nikkei.com/Politics/International-relations/In-support-of-Taiwan-Japan-s-ruling-party-buries-old-rivalries

20 Chris Horton, “Su Beng, a Father of Taiwan Independence, Dies at 100”, The New York Times, 4 Oktvbr;ioy 2019, https://www.nytimes.com/2019/10/04/world/asia/su-beng-dead.html

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 07 Νοεμβρίου 2021 23:49

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.