Dan La Botz
Ηνωμένες Πολιτείες: Η νίκη της απεργίας των εργαζομένων στην αυτοκινητοβιομηχανία θα μπορούσε να μεταμορφώσει το εργατικό κίνημα των ΗΠΑ
Η United Auto Workers διεξήγαγε απεργία 45 ημερών εναντίον των τριών μεγάλων αμερικανικών αυτοκινητοβιομηχανιών –Ford, Stellantis και General Motors– η οποία στη σύμβαση που διαπραγματεύτηκε τον Οκτώβριο κέρδισε όχι μόνο μεγάλες μισθολογικές αυξήσεις και την κατάργηση των διαφορετικών επιπέδων στα μισθολόγια, αλλά και καθιέρωσε παρεμβάσεις στον έλεγχο των εταιρειών στα εργοστάσιά τους και στη βιομηχανία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν δει ένα συνδικάτο να ηγείται μιας τέτοιας απεργίας βιομηχανικών εργατών εδώ και δεκαετίες. Για πρώτη φορά η UAW απήργησε και στις τρεις εταιρείες ταυτόχρονα, χρησιμοποιώντας μια κλιμακούμενη απεργία σε στρατηγικά επιλεγμένα εργοστάσια, στην οποία τελικά συμμετείχαν 50.000 εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα και ανάγκασε τις εταιρείες να υποχωρήσουν.
Αυτή η απεργία έχει τέσσερα σημαντικά αποτελέσματα. Πρώτον, όσον αφορά τους μισθούς, θα αυξήσει τους μισθούς των 150.000 συνδικαλισμένων εργαζομένων στην αυτοκινητοβιομηχανία κατά τουλάχιστον 25% μέσα στα επόμενα τεσσεράμισι χρόνια. Θα αναβαθμίσει επίσης τους εργαζόμενους δεύτερης και τρίτης μισθολογικής βαθμίδας στο ίδιο επίπεδο με τους συναδέλφους τους της πρώτης μισθολογικής βαθμίδας, πράγμα που σημαίνει αύξηση μισθών άνω του 150% για ορισμένους. Πολλοί έκτακτοι εργαζόμενοι θα γίνουν μόνιμοι υπάλληλοι. Η νέα σύμβαση αποκαθιστά επίσης την προσαρμογή του κόστους ζωής [σ.τ.μ. ΑΤΑ] που χάθηκε το 2008, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει σε πρόσθετη αύξηση των μισθών κατά 5 έως 10%. Μέχρι τη λήξη της σύμβασης, οι εργαζόμενοι στην αυτοκινητοβιομηχανία θα κερδίζουν 82.000 δολάρια ετησίως, ίσως και 100.000 δολάρια με την κατανομή κερδών, τα μπόνους και τις υπερωρίες. Οι εργαζόμενοι στην αυτοκινητοβιομηχανία θα είναι σε σημαντικά καλύτερη οικονομική κατάσταση από ό,τι ήταν εδώ και δεκαετίες.
Δεύτερον, η UAW παρενέβη σε αυτά που συνήθως αποτελούν εταιρικά προνόμια όσον αφορά τις επενδύσεις. Έθεσε απαιτήσεις στις εταιρείες που θα έπρεπε να προστατεύουν τα μέλη του συνδικάτου καθώς η βιομηχανία πραγματοποιεί τη μετάβαση από τις μηχανές εσωτερικής καύσης στα ηλεκτρικά οχήματα. Οι εργαζόμενοι της Ford και της GM στα νέα εργοστάσια μπαταριών που κατασκευάζουν οι εταιρείες στο Τενεσί, το Οχάιο και το Μίσιγκαν θα καλύπτονται από τη σύμβαση του συνδικάτου. Και το συνδικάτο έπεισε τη Stellantis να επαναλειτουργήσει ένα εργοστάσιο στο Μπέλβιντερ του Ιλινόις που είχε κλείσει πέρυσι.
Τρίτον, η απεργία είχε και πολιτικές διαστάσεις, ενισχύοντας τους δεσμούς των Δημοκρατικών με το συνδικάτο. Ο γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς συμμετείχε μαζί με τον Σον Φέιν σε μια συγκέντρωση όπου δήλωσε ότι η UAW πραγματοποιούσε απεργία εναντίον «της επιχειρηματικής απληστίας και για να πει στους ανθρώπους που βρίσκονται στην κορυφή, ότι αυτή η χώρα ανήκει σε όλους μας και όχι μόνο σε λίγους». Τον Σεπτέμβριο στο Μίσιγκαν ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν έγινε ο πρώτος Επικεφαλής Διοίκησης που ενώθηκε ποτέ με τους εργαζόμενους σε μια απεργιακή γραμμή περιφρούρησης. Το έκανε για να στηρίξει τους απεργούς της UAW, για να βοηθήσει στην επίτευξη της πράσινης μετάβασης που αποτυπώνεται στον νόμο του Inflation Reduction Act ύψους τρισεκατομμυρίων δολαρίων και για να ανταγωνιστεί τον Ντόναλντ Τραμπ για τις ψήφους των εργαζομένων. Ο Μπάιντεν δήλωσε ότι η νέα σύμβαση θα «ανταμείψει τους εργαζόμενους στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, οι οποίοι θυσίασαν πολλά για να διατηρήσουν τη βιομηχανία σε λειτουργία και να συνεχίσουν να δουλεύουν κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης πριν από περισσότερο από μια δεκαετία».
Τέλος, η νίκη της UAW την καθιστά ικανή να οργανώσει τα μη συνδικαλισμένα εργοστάσια που παράγουν τα μισά από όλα τα αυτοκίνητα που κατασκευάζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Toyota, η Mazda, η Honda, η Volkswagen, η Volvo, η BMW, η Mercedes και η Hyundai έχουν προσλάβει περισσότερους εργαζόμενους. Η UAW έχει ήδη ανακοινώσει ότι ξεκινά εκστρατείες για την οργάνωση της Toyota και της ηλεκτρικής Tesla του Elon Musk. Η Toyota σε απάντηση αύξησε τους μισθούς των εργαζομένων της, αν και λιγότερο από ό,τι προβλέπει η σύμβαση της UAW.
Επί σαράντα χρόνια, τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ, ιδίως τα συνδικάτα των βιομηχανικών εργατών, δεν απεργούσαν σχεδόν καθόλου. Οι ηγέτες των συνδικάτων –συνεργάτες των εταιρειών, γραφειοκράτες και, όπως η παλιά ηγεσία της UAW, μερικές φορές διεφθαρμένοι– διαπραγματεύονταν παραχωρήσεις που εκχωρούσαν τους μισθούς των εργαζομένων, τις παροχές υγειονομικής περίθαλψης, τις συντάξεις και την εξουσία στον χώρο εργασίας. Οι εργαζόμενοι αισθάνθηκαν οικονομικά εξαπατημένοι, αποξενωμένοι από τις δουλειές τους και τα συνδικάτα τους και βαθιά αποθαρρυμένοι. Τώρα η UAW έχει δικαιώσει την απεργία ως το σημαντικότερο όπλο των εργαζομένων. Ο πρόεδρος της UAW Σον Φέιν δήλωσε ότι το συνδικάτο απεργούσε όχι μόνο για τους εργάτες της αυτοκινητοβιομηχανίας, αλλά για ολόκληρη την εργατική τάξη ενάντια στην τάξη των δισεκατομμυριούχων. Και αυτή η απεργία φαίνεται ότι άνοιξε μια πολύ μεγαλύτερη μάχη για τη δύναμη των εργαζομένων.
Μετάφραση: elaliberta.gr
Dan La Botz, “United States – Auto Workers Strike Wins Victory that Could Transform the U.S. Labor Movement”, Europe Solidaire Sans Frontières, 5 Νοεμβρίου 2023, https://www.europe-solidaire.org/spip.php?article68532
