Τρίτη, 23 Αυγούστου 2022 21:40

Ιταλία: Οι γενικές εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου, η αντιδραστική, ρατσιστική και φασιστική δεξιά και πώς να την πολεμήσουμε

Σχισμένες αφίσες της Τζόρτζια Μελόνι, της επικεφαλής του ακροδεξιού κόμματος Fratelli di Italia (Αδέλφια της Ιταλίας)

 

 

 

Gippó Mukendi Ngandu

Franco Turigliatto

 

 

Ιταλία: Οι γενικές εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου, η αντιδραστική, ρατσιστική και φασιστική δεξιά και πώς να την πολεμήσουμε

 

 

Τι παράσταση από τα κόμματα που απαρτίζουν το σύγχρονο πολιτικό τσίρκο «Μπάρνουμ» εδώ στην Ιταλία! Οι τακτικοί ελιγμοί χαρακτήρισαν την αρχή της προεκλογικής εκστρατείας. Πρόκειται για ένα άθλιο θέαμα που έχει προκαλέσει αηδία και σύγχυση σε μεγάλο αριθμό Ιταλών. Είναι μια διαστροφική αντανάκλαση μιας δραματικής πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης όπου η εργατική τάξη έχει χάσει εδώ και καιρό κάθε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Αυτό συμβαίνει τόσο στο επίπεδο της αποτελεσματικής συνδικαλιστικής δράσης όσον αφορά τα αιτήματα, όσο και από την άποψη της πολιτικής οργάνωσης, δηλαδή της παρουσίας μιας καλά εδραιωμένης αριστερής δύναμης ικανής να υπερασπιστεί τα άμεσα και μεσοπρόθεσμα συμφέροντά της στο πολιτικό πεδίο.

 

Κλόουν που χορεύουν στο ρυθμό ενός και μόνο αφέντη

Αυτή η αδιέξοδη κατάσταση συνεχίζεται εδώ και χρόνια μπροστά σε ένα δραματικό κοινωνικό πλαίσιο αυξανόμενης φτώχειας, ολοένα και πιο γενικευμένης εργασιακής ανασφάλειας, κυριαρχίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και αφόρητης κοινωνικής ανισότητας. Αυτό θα έπρεπε να παρέχει τις προϋποθέσεις για να ξεσηκωθούν οι εργαζόμενοι, αλλά επέτρεψε στις διάφορες αστικές δυνάμεις να κυριαρχήσουν πλήρως στην πολιτική σκηνή και ακόμη περισσότερο στις εκλογικές αναμετρήσεις. Οι «τιτάνιες» συγκρούσεις των πολιτικών κομμάτων στα ΜΜΕ, οι ελιγμοί και οι αντιελιγμοί, οι κινήσεις υψηλού προφίλ των διαφόρων αφεντικών και των πρωταγωνιστών του λεγόμενου κέντρου, χρησιμεύουν για να εξασφαλίσουν την καθημερινή τους παρουσία στις εφημερίδες και την τηλεόραση, για να «αποδείξουν» ότι είναι οι πιο χρήσιμοι διαχειριστές και υπηρέτες των συμφερόντων των αφεντικών. Οικοδομούν τη λαϊκή συναίνεση μέσω προγραμμάτων (ή ακριβέστερα εκλογικών συνθημάτων), τα οποία τις περισσότερες φορές είναι ψεύτικα και παραπλανητικά, αλλά συχνά είναι ενδεικτικά του ποιανού τα συμφέροντα σκοπεύουν να εκπροσωπήσουν (βλέπε τον ενιαίο φόρο του Μπερλουσκόνι και του Σαλβίνι).

Εν τω μεταξύ, η κοινωνική τάξη που είναι υπεύθυνη για όλο αυτό τον όλεθρο, δηλαδή η αστική τάξη, οι καπιταλιστές, παραμένει εκτός κάδρου, δεν αμφισβητείται ποτέ. Βέβαια, οι εφημερίδες της παράγουν υποκριτικά κύρια άρθρα που καταγγέλλουν τις αδυναμίες και τα λάθη των δικών της κομμάτων και τις δυσκολίες στην οικοδόμηση μιας συνεκτικής και αποτελεσματικής πολιτικής ηγεσίας. Στο παρασκήνιο βλέπουμε τα τεράστια κέρδη των μεγάλων εταιρειών, από την Eni μέχρι την Enel και τον όμιλο Prysmian (τομείς καλωδίων και ενέργειας), από τη Stellantis μέχρι την Brembo, από τη Leonardo μέχρι τη Ferrari, από την Unicredit μέχρι την Intesa, συμπεριλαμβανομένων των ιταλικών ταχυδρομείων – τόσα πολλά που η εφημερίδα La Repubblica αναγκάζεται να βάλει τίτλο «Ένα πανηγύρι κερδών».

 

Ο κίνδυνος της αντιδραστικής δεξιάς και του υφέρποντος φασισμού - θέτοντας τις λάθος ερωτήσεις

Το μέλλον των εργαζόμενων τάξεων απειλείται από τον πολιτικό, κοινωνικό και κυβερνητικό ρόλο της δεξιάς και της ακροδεξιάς. Περιλαμβάνει αντιδραστικές, ρατσιστικές, ακόμη και φασιστικές δυνάμεις, ο συνασπισμός των οποίων θεωρείται γενικά ότι κερδίζει σε όλες τις δημοσκοπήσεις με ηγεμονικό ρόλο για τους Fratelli di Italia (FdI –Αδέλφια της Ιταλίας– με επικεφαλής την Τζόρτζια Μελόνι)

Ο κίνδυνος που αντιμετωπίζει η χώρα μας είναι μεγάλος: μια νίκη αυτών των δυνάμεων και της κυβέρνησής τους δεν μπορεί παρά να φέρει νέες τρομερές δυσκολίες για τους εργαζόμενους, ξεκινώντας από τους ασθενέστερους τομείς, τους μετανάστες εργαζόμενους, τους φτωχούς και άνεργους και τις γυναίκες.

Δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε τους κινδύνους: η μετεκλογική περίοδος θα είναι σε κάθε περίπτωση διαφορετική και ακόμη πιο δύσκολη κοινωνικά, οικονομικά και θεσμικά, και πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τις νέες προκλήσεις. Μια κυβέρνηση FdI 100 χρόνια μετά την πορεία στη Ρώμη (όταν ο Μουσολίνι πήρε την εξουσία) θα απελευθερώσει τη χειρότερη δυναμική. Περιπτώσεις όπως αυτή στην Τσιβιτανόβα Μάρκε (μια ρατσιστική δολοφονία) θα πολλαπλασιαστούν και κάθε είδους αστυνομική, φασιστική και ρατσιστική βία θα γίνει ανεκτή και θα δικαιολογηθεί.

Μπροστά σε αυτή την προοπτική υπάρχουν πολλοί κοινωνικοί, πολιτικοί και διανοούμενοι ηγέτες και προσωπικότητες, οι οποίοι δραστηριοποιούνται τις τελευταίες εβδομάδες με εκκλήσεις, άρθρα και απίθανες εκλογικές/τεχνικές προτάσεις συμμαχιών για να προσπαθήσουν να αποτρέψουν ή να εμποδίσουν μια σαρωτική νίκη της δεξιάς. Κάποιοι μάλιστα ελπίζουν ότι κάποια κοινωνικοοικονομικά αιτήματα ή η απόδοση μεγαλύτερης προσοχής στην εργατική τάξη ή στις φτωχότερες γειτονιές μπορεί να μετατοπίσει το κέντρο βάρους της συναίνεσης ή να ενεργοποιήσει τομείς που σήμερα είναι εντελώς παθητικοί. Φυσικά η τελευταία πρόταση είναι θετική αν συνδυαστεί με μια προοπτική που δεν είναι μόνο εκλογική.

Ωστόσο, όλα αυτά τα επιχειρήματα είναι κακώς διατυπωμένα ή είναι εντελώς μη ρεαλιστικά. Πάνω απ’ όλα, είναι λανθασμένα επειδή οι συντάκτες τους δεν θέλουν να εντοπίσουν και να κατανοήσουν τους λόγους που έχουν δημιουργήσει την ευρεία ηγεμονία των αντιδραστικών ιδεολογιών στην κοινωνία, την αποθάρρυνση και την αγανάκτηση που ωθούν τους ανθρώπους προς την ακροδεξιά. Πράγματι, διαβάζοντας πολλές από τις ομιλίες αναρωτιέται κανείς: πού ήταν όλοι αυτοί την τελευταία περίοδο; Γιατί δεν σήκωσαν ούτε το δαχτυλάκι τους ενάντια στις πολιτικές λιτότητας; Ή αν τις επέκριναν λίγο-πολύ, γιατί συνέχισαν να στηρίζουν αυτούς που τις διαχειρίστηκαν; Γιατί πίστεψαν στον Ντράγκι (πρωθυπουργός από τις 21 Φεβρουαρίου έως τις 22 Ιουλίου) και ακόμη και σήμερα συνεχίζουν να βλέπουν σε αυτόν τον μεγάλο υπηρέτη των αφεντικών, τον θαυματοποιό της ιταλικής κρίσης; Πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι οι ίδιοι άνθρωποι που επί είκοσι χρόνια κακοποιούσαν ποικιλοτρόπως το Σύνταγμα του 1948, καταφέρνοντας ήδη να το διαστρεβλώσουν σε ορισμένα θεμελιώδη σημεία του, μπορούν να υπερασπιστούν το Σύνταγμα; Πώς μπορούν να υπερασπιστούν τα δημοκρατικά δικαιώματα που διατηρεί ακόμη σε κάποιο βαθμό;

Αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν να εφαρμοστεί η θανάσιμη και διχαστική «διαφοροποιημένη αυτονομία» των περιφερειών της κυβέρνησης Ντράγκι, η οποία θα αυξήσει την κοινωνική ανισότητα και θα μειώσει τους κρατικούς πόρους στις φτωχότερες περιοχές. Όπως και να έχει, οι δημοκρατικές πτυχές του Συντάγματος εκπροσωπούνται πολύ ανεπαρκώς στα σημερινά εκλογικά συστήματα. Αυτοί οι πολιτικοί δεν υπερασπίζονται πραγματικά τις κοινωνικά προοδευτικές προσδοκίες του κειμένου που έχουν διαψευστεί από τις κοινωνικές και οικονομικές αντιμεταρρυθμίσεις των τελευταίων 30 ετών.

Κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει γιατί το κόμμα Fratelli d’Italia, το οποίο στις βουλευτικές εκλογές του 2018 συγκέντρωσε λίγο πάνω από το 4% των ψήφων και στις ευρωεκλογές του 2019 το 6,5%, και το οποίο εξακολουθούσε να κινείται γύρω στο 10% όταν ανέλαβε η κυβέρνηση Ντράγκι, τώρα παίρνει 23% χάρη σε μια επιδέξια, έστω και προσποιητή, πολιτική αντιπολίτευση, μέχρι που η επικεφαλής του, η Μελόνι, παρουσιάζεται σε όλους και σε όλα ως η επόμενη πρωθυπουργός! Μιλάμε για ένα κόμμα, το οποίο έχει ως σύμβολο σε αυτές τις εκλογές τη φασιστική φλόγα και το φέρετρο του Μουσολίνι!

Ίσως οι πολιτικές της κυβέρνησης Ντράγκι που υποστηρίχθηκαν από όλα τα κυρίαρχα κόμματα, εκτός από το Fdl, να μην ήταν τόσο καλές, αφού νέοι κοινωνικοί τομείς στρέφονται προς την ακροδεξιά σε αναζήτηση μιας εναλλακτικής λύσης που δεν είναι μόνο λανθασμένη, αλλά και πολύ επικίνδυνη για το μέλλον της χώρας.

Κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους θα πρέπει να κάνουν μια προσπάθεια να καταλάβουν ότι η σημερινή επιτυχία των αντιδραστικών και φασιστικών οργανώσεων μπορεί να εξηγηθεί όχι μόνο από το πολιτικό κενό στην αριστερά, αλλά και από την υποταγή των μεγάλων συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών στο κεφάλαιο. Όλα αυτά τα χρόνια δεν προσπάθησαν καν να υπερασπιστούν σοβαρά τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας των εργαζόμενων τάξεων, καθώς αρκούνταν στο «τραπέζι των διαπραγματεύσεων», αρνούμενες να οικοδομήσουν σοβαρά και συστηματικά τις συγκρούσεις και τους κοινωνικούς αγώνες με εναλλακτικούς ταξικούς στόχους. Αυτό θα ήταν το καλύτερο αντίδοτο στην προπαγάνδα των δεξιών και των φασιστών.

 

Χωρίς αγώνα η Μελόνι κερδίζει

Ελλείψει ταξικής πάλης, είναι οι ιδεολογίες και η προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης που αναπόφευκτα καθορίζουν τη συνείδηση των μαζών. Μόνο η συμμετοχή, οι εμπειρίες του αγώνα, η συζήτηση για εναλλακτικές ατζέντες και πλατφόρμες καθορίζουν την ταξική συνείδηση, την κατανόηση της θέσης του καθενός στην κοινωνία, μια πολιτική, δημοκρατική, συλλογική και σοσιαλιστική συνείδηση. Από όλα αυτά προκύπτει η βούληση και η ανάγκη να οικοδομηθεί μια άλλη κοινωνία. Αυτό οδηγεί προς τα εμπρός τις κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις που αναλαμβάνουν αυτό το καθήκον. Μέσα από αυτή τη διαδικασία οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ποιοι είναι οι ψεύτικοι φίλοι και φυσικά οι εχθροί που πρέπει να πολεμήσουν.

Πραγματικά περιθώρια ανοίγονται στους αντιδραστικούς και τους φασίστες όταν οι συνδικαλιστές ηγέτες:

– αποδέχονται τη λογική του καπιταλιστικού ανταγωνισμού, δηλαδή του ανταγωνισμού μεταξύ των εργατών,

– κάνουν ελάχιστα ή τίποτα για να αποτρέψουν την αντιμεταρρύθμιση της Φορνέρο για τις συντάξεις ή τις εργασιακές μεταρρυθμίσεις του Ρέντσι,

– ξεχνούν να καταγγείλουν τα δυσβάσταχτα επίπεδα εκμετάλλευσης από τους εργοδότες, στην ύπαιθρο, αλλά και στα logistics, όπου η εργοδοτική και η κρατική καταστολή ενώνονται για να χτυπήσουν τους αγώνες των εργατών.

Η μάχη κατά της δεξιάς πρέπει να δοθεί με μεγάλη αποφασιστικότητα στην προεκλογική εκστρατεία, αλλά πρέπει να γίνει όχι μόνο όσον αφορά την εξασφάλιση ψήφων, αλλά κυρίως με την ενεργοποίηση της εξέγερσης και της σύγκλισης των εκμεταλλευόμενων σε μια διαφορετική ταξική ατζέντα. Οι καπιταλιστές, ακόμα και αν θα προτιμούσαν μια νέα κυβέρνηση Ντράγκι, δεν θα έχουν καμία δυσκολία να χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις του αντιδραστικού συνασπισμού ενάντια στους εργάτες.

Αλλά ταυτόχρονα θα πρέπει να δείξουμε ποιοι είναι οι ψεύτικοι φίλοι, αυτοί που λίγο πολύ ισχυρίζονται ότι είναι αριστεροί, αλλά δεν είναι παρά μια από τις εκφράσεις της άρχουσας τάξης.

Αν δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε πολιτική καμπάνια και εκστρατεία για την υποστήριξη των αγώνων, θα χάσουμε διπλά, γιατί το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι ιδιαίτερα άσχημο και θα είναι ακόμη πιο δύσκολο να αντέξουμε τον αντίκτυπο μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης ή μιας νέας τεχνοκρατικής, αυταρχικής κυβέρνησης, άμεσης έκφρασης των αφεντικών.

Η ανασυγκρότηση μιας βαθιά ριζωμένης, αυθεντικής αντικαπιταλιστικής αριστερής δύναμης μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την επανάληψη των κινητοποιήσεων και μια βαθιά και ριζική αλλαγή στις συνδικαλιστικές πολιτικές. Πρέπει να ξαναχτίσουμε τα συνδικάτα που θα κάνουν τη δουλειά που πρέπει: την οικοδόμηση των αγώνων, τη συνδικαλιστική οργάνωση και την ενότητα όλων των εργαζομένων, αυτών που έχουν περισσότερο ή λιγότερο σταθερές θέσεις εργασίας, αυτών που έχουν επισφαλείς θέσεις εργασίας και αυτών που δεν είχαν ποτέ δουλειά ή που την έχασαν.

 

Ορισμένες σκέψεις σχετικά με το φιλοατλαντικό και φιλοευρωπαϊκό PD και τη στρατηγική του Λέτα

Έχουμε ήδη γράψει για το ρόλο του PD (Δημοκρατικό Κόμμα), ενός κόμματος που, εδώ και χρόνια, μέσα από τις μεταμορφώσεις από το παλιό DC (Χριστιανοδημοκράτες) και το PCI (Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα), προβάλλει ως ο πιο αυθεντικός, ορθολογικός και, φυσικά, «δημοκρατικός» διαχειριστής των πολιτικών και οικονομικών επιλογών της μεγαλοαστικής τάξης, της ιταλικής, αλλά συνολικά της ευρωπαϊκής, που εκφράζεται στο σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γι’ αυτό το PD υπήρξε ο πιο πιστός υποστηρικτής της κυβέρνησης Ντράγκι και των πολιτικών της, γι’ αυτό είναι και το πιο φιλοευρωπαϊκό. Όχι με την έννοια της προάσπισης των συμφερόντων των εργατικών τάξεων της ηπείρου, αλλά της υπεράσπισης του καπιταλιστικού (και ιμπεριαλιστικού) σχεδίου της Ευρώπης. Είναι επίσης σήμερα το πιο φιλοαμερικανικό ρεύμα, δηλαδή συγκλίνει με το ΝΑΤΟ και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Μπορεί κάποιοι να εκπλήσσονται ακόμα που το PD ήταν ο πιο ηχηρός υποστηρικτής της ιταλικής συμμετοχής στον πόλεμο στην Ουκρανία και της μαζικής αύξησης των στρατιωτικών δαπανών, αλλά υπάρχει συνέπεια σε αυτές τις αρνητικές επιλογές.

Με τον ίδιο τρόπο υπάρχει συνέπεια στις εκλογικές τακτικές επιλογές που έχει κάνει. Η στενή εκλογική λογική που προκαλεί το ισχύον σύστημα θα έπρεπε να είχε ωθήσει τον Λέτα και τους συνεργάτες του να επιδιώξουν μια συμμαχία με το M5S (Κίνημα Πέντε Αστέρων), το οποίο εξακολουθεί να έχει δημοσκοπική υποστήριξη γύρω στο 10%. Αυτό θα του επέτρεπε να ανταγωνιστεί σε πολλές εκλογικές περιφέρειες στην πρώτη ψηφοφορία, περιορίζοντας την επιτυχία της ακροδεξιάς. Αλλά για την κυβερνητική ομάδα του PD, η συμμαχία με τον Κόντε (ηγέτη του M5S) σε αναζήτηση ψήφων μέσω κάποιας απομάκρυνσης από τις πολιτικές του Ντράγκι και της έμφασης κάποιων κοινωνικά προοδευτικών αιτημάτων, έστω και διατυπωμένων με διαταξιακό τρόπο, ήταν υπερβολικά ριψοκίνδυνη. Πολύ επικίνδυνη και αντιφατική, γνωρίζοντας πολύ καλά τι είδους πολιτικές θα απαιτήσει η αστική τάξη μπροστά στα «σύννεφα που μαζεύονται» για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση του Ντράγκι.

Από την άλλη πλευρά, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα με τη συμμαχία με τους Πράσινους και την SI (Ιταλική Αριστερά, μικρή δορυφορική ομάδα του PD), που ήταν χρήσιμη για να δώσει στον λεγόμενο «ευρύ συνασπισμό» μια δόση κοινωνικής ευαισθησίας, αλλά τα όρια και η τάση της οποίας να παραμείνει στην αυλή του PD είναι γνωστά. Ήταν θεμελιώδες, από την άποψη του PD, να βρεθεί μια συμμαχία και με το λεγόμενο κέντρο, με την «ελπίδα» να ανακτηθούν ψήφοι στα δεξιά. Είναι επίσης ιδιαίτερα χρήσιμο να υπάρχει ένας πολύ μετριοπαθής σύμμαχος με τον οποίο να δικαιολογείται η ευθυγράμμιση με τις καπιταλιστικές προτεραιότητες και να απορρίπτονται τα μετριοπαθή κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα που προωθούνται στην προεκλογική εκστρατεία, όπως αυτά που εμφανίζονται στις αφίσες.

Πρόκειται για επιλογές που αντιστοιχούν στον αστικό χαρακτήρα του PD που εκφράζεται σταθερά στις πιο λεπτές πολιτικές μεταβάσεις, από την ηγεσία του Βελτρόνι στο νεοσύστατο Δημοκρατικό Κόμμα (PD) το 2008, στη συνέχεια την υποστήριξη στην κυβέρνηση του τεχνοκράτη Μόντι, του Λέτα και στη συνέχεια του Ρέντσι, και τέλος την απόφαση να σπάσει, υπό την πίεση του Ιταλού προέδρου, Ματαρέλα, τη συμμαχία με το M5S στη δεύτερη κυβέρνηση του Κόντε για να συμμετάσχει στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Ο γάμος του Λέτα με το κέντρο του Καλέντα ήταν πραγματικά μια φάρσα. Διήρκεσε μόνο πέντε ημέρες. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα του επέτρεπε να ανταγωνιστεί σοβαρά τη Δεξιά, ακόμη και αν υιοθετούσε ένα εντελώς φιλοεπιχειρηματικό πρόγραμμα.

 

Οι ιστορικές ασάφειες του M5S σε αναζήτηση μιας ανάκαμψης της δυναμικής του

Λίγα λόγια για το M5S, καλό είναι να θυμόμαστε ότι αυτό ήταν το πιο κυβερνητικό κόμμα ολόκληρης της νομοθετικής περιόδου και ότι ακόμη και σήμερα είναι κυβέρνηση με τον Ντράγκι∙ οι υπουργοί του δεν έχουν παραιτηθεί. Τα εν μέρει θετικά μέτρα που έχει εφαρμόσει μετριούνται στα δύο δάχτυλα, ενώ ο κατάλογος των αρνητικών είναι πολύ μακρύς. Μιλάμε για τις πολιτικές που παρήγαγαν και επέτειναν την κοινωνική κρίση στην οποία βυθιστήκαμε. Θα ήταν σοβαρό λάθος να συγχέουμε μια μεμονωμένη και αβέβαιη «μη συμμετοχή» σε μια ψήφο εμπιστοσύνης στη Γερουσία για τον Ντράγκι με το άνοιγμα ενός νέου δρόμου αντιπολίτευσης και «αγώνα», όπως κάποιοι στην Αριστερά θέλησαν να «πιστέψουν» ή να «αυταπατώνται».

 

Η Unione Popolare (Λαϊκή Ενότητα)

Ένα εναλλακτικό κοινωνικό και δημοκρατικό πρόγραμμα, σε συνδυασμό με την επιθυμία για την ανασυγκρότηση των αγώνων των καταπιεσμένων, είναι αυτό που θέλουν να υπερασπιστούν και να εκπροσωπήσουν σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία οι δυνάμεις που έχουν συγκεντρωθεί στη λίστα «Unione Popolare». Πρόκειται για την Potere al Popolo (Εξουσία στο λαό), την Rifondazione Comunista (Κομμουνιστική Επανίδρυση), τους βουλευτές του ManifestA (διάσπαση 4 βουλευτών από το M5S) και το κίνημα DeMa του Ντε Μαγκίστρις (δύο φορές εκλεγμένος δήμαρχος της Νάπολης).

Ορισμένοι περιορισμοί χαρακτηρίζουν τη συγκρότηση αυτής της λίστας, αρχής γενομένης από την αδυναμία ή την απροθυμία ανοίγματος σε μεγαλύτερο αριθμό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Υπήρξαν κάποιες τακτικές ασάφειες, αλλά με σοβαρές πολιτικές συνέπειες, όπως η αναζήτηση για τη διαμόρφωση ενός πολιτικού πόλου με το M5S, μια δομικά διαταξική δύναμη. Έχουμε επίσης την επιλογή του συμβόλου της λίστας με ένα όνομα, που παρουσιάζεται ως εκλογική τακτική για μεγαλύτερη προβολή, μια επιλογή που ενέχει πάντα τον κίνδυνο να συμβάλει στην προσωποποίηση της πολιτικής που επιθυμεί το κυρίαρχο σύστημα. Τέλος, υπάρχει η φιλοδοξία να αποτελέσει κυβερνητική δύναμη και η ετοιμότητα για μελλοντικές συμμαχίες, που μόνο την ασάφεια και τη σύγχυση ως προς την κατεύθυνση της πορείας μπορεί να καλλιεργήσει.

Από την πλευρά μας, θεωρούμε ότι είναι απαραίτητο να την υποστηρίξουμε και να επιδιώξουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τη συλλογική δράση για την οικοδόμηση μιας πολιτικής εναλλακτικής λύσης, η οποία πρέπει πάντα να έχει σαφή ταξικό προσανατολισμό. Θέλαμε να υπενθυμίσουμε αυτή την κριτική τοποθέτηση που έχουμε εκφράσει τις τελευταίες εβδομάδες. Ωστόσο, αυτό δεν εμποδίζει την υποστήριξή μας στη λίστα. Πρόκειται στην πραγματικότητα για το μοναδικό ψηφοδέλτιο με εναλλακτική προοπτική σε σχέση με το σημερινό κυρίαρχο πολιτικό πλαίσιο. Σε αντίθεση με τα ψηφοδέλτια της Sinistra Italiana και των Πρασίνων που είναι πλήρως υποταγμένα στο PD, σε σημείο να καταπίνουν χωρίς κανένα πρόβλημα την ατζέντα του Κοταρέλι (υπεύθυνου για τις περικοπές των δημόσιων δαπανών), μια φυσική συνέχεια της ατζέντας Ντράγκι.

Και δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχει σιωπή των μέσων ενημέρωσης σχετικά με αυτό μέχρι στιγμής: καλύτερα να μη μιλάμε γι’ αυτό, καλύτερα να μη σσυγκεντρωθούν οι απαραίτητες υπογραφές για την υποστήριξή του. Στην πραγματικότητα, για τη Λαϊκή Ενότητα υπάρχει η ανάγκη, σε αντίθεση με όλους σχεδόν τους άλλους πολιτικούς σχηματισμούς, μικρούς ή μεγάλους, να συγκεντρώσει πολλές δεκάδες χιλιάδες υπογραφές μέσα σε πολύ λίγες μέρες. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της πολύ αμφίβολης πολιτικά αλλά και συνταγματικά αμφίβολης λειτουργία του Ματαρέλα και του Ντράγκι, που έδωσαν τόσο σύντομη προθεσμία για τις εκλογές. Το έκαναν αυτό σε μια περίοδο διακοπών, όπου υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να δρουν κατά το δοκούν χάρη στα μέσα ενημέρωσης που έχουν στη διάθεσή τους και άλλοι, οι δυνάμεις της αριστεράς, που πρέπει να δράσουν από τα κάτω, ακριβώς όταν τα εργοστάσια και οι χώροι εργασίας είναι κλειστά για τις ιερές διακοπές των εργαζομένων. Πρόκειται για μια προσπάθεια να καταστεί εξαιρετικά δύσκολη η άσκηση ενός θεμελιώδους δικαιώματος. Εναπόκειται επίσης σε όλους μας να εγγυηθούμε αυτό το στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα τις επόμενες ημέρες, καλώντας τον κόσμο να εγγραφεί στις λίστες της Unione Popolare.

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Gippó Mukendi Ngandu, Franco Turigliatto, “The 25 September general election, the reactionary, racist and fascist right-wing and how to fight them”, International Viewpoint, 16 Αυγούστου 2022. https://internationalviewpoint.org/spip.php?article7780.

 

Ο Franco Turigliatto, πρώην γερουσιαστής, είναι μέλος της ηγεσίας της Sinistra Anticapitalista (Αντικαπιταλιστική Αριστερά), μιας από τις δύο οργανώσεις της Τέταρτης Διεθνούς στην Ιταλία, η οποία προέρχεται από την διάσπασή της από τη Sinistra Critica (Κριτική Αριστερά). Η ιδρυτική της διάσκεψη πραγματοποιήθηκε στο Τσιαντσιάνο στις 20-22 Σεπτεμβρίου 2013.

Ο Gippó Mukendi Ngandu είναι μέλος της ηγεσίας της Sinstra Anticapitalista.

 

 

 

 

 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 23 Αυγούστου 2022 21:44

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.