Τρίτη, 07 Ιουνίου 2016 18:31

Βέλγιο: Αυθόρμητες απεργίες ανοίγουν ένα δεύτερο γύρο αγώνα κατά της δεξιάς κυβέρνησης

Κατηγορία Κόσμος

Daniel Tanuro

Μια νέα αναμέτρηση δυνάμεων έχει ξεκινήσει στο Βέλγιο ανάμεσα στη δεξιά κυβέρνηση και στο συνδικαλιστικό κίνημα. Στις 24 Μαΐου, 80.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στις Βρυξέλλες ύστερα από το κάλεσμα του κοινού συνδικαλιστικού μετώπου που αποτελείται από τις FGTB-CSC-CGSLB.1 Στις 31 Μαΐου, οι δημόσιες υπηρεσίες παρέλυσαν από μια πανεθνική απεργία· η FGTB κάλεσε σε 24ωρη απεργία στις 24 Ιουνίου και υποστηρίχθηκε από την Εθνική Συνομοσπονδία Υπαλλήλων (την κύρια οργάνωση της CSC, της Χριστιανικής Ένωσης στο γαλλόφωνο τμήμα της χώρας)· μια νέα μαζική διαδήλωση και μια επιπλέον ημέρα απεργίας έχουν προγραμματιστεί για μετά τις θερινές διακοπές.

Οι κινητοποιήσεις κατευθύνονται κυρίως εναντίον των νομοθετικών προτάσεων που προωθούν την «ευελιξία με ασφάλεια»* που προτείνονται από τον Υπουργό Απασχόλησης και Εργασίας. Όπως και με τον Βαλς και τον Ολάντ στη Γαλλία, ο χριστιανοδημοκράτης Kris Peeters θέλει να δώσει τη μάχη για την οργάνωση της εργασίας: καθορισμός σε ετήσια βάση2 του χρόνου εργασίας (έως και 45 ώρες την εβδομάδα), προσωρινές συμβάσεις για απεριόριστο χρονικό διάστημα, εκ νέου απασχόληση των μακροχρόνια αρρώστων... Αλλά η δυσαρέσκεια του πληθυσμού είναι γενική: αφορά επίσηςστην επέκταση του χρόνου που απαιτείται για να φτάσει κανείς στην ηλικία συνταξιοδότησης, τις εξαιρέσεις από το δικαίωμα διεκδίκησης του επιδόματος ανεργίας, και άλλα οπισθοδρομικά μέτρα τα οποία έρχονται σε αντίθεση με τα δώρα προς τους πλούσιυς και τα αφεντικά.

Αντιμετωπίζοντας το νεοφιλελεύθερο οδοστρωτήρα, το κύμα των αγώνων, το φθινόπωρο του 2014, φανέρωσε την εξαιρετική δύναμη του βελγικού συνδικαλιστικού κινήματος και την ικανότητά του να παρουσιάσει μια εναλλακτική λύση. Τρεις μήνες κινητοποιήσεων ωστόσο κατέληξαν σε εκτροχιασμό, καθώς οισυνδικαλιστικέςηγεσίεςαποφάσισαν μονομερώς να σταματήσουν τα πάντα «για να δοθεί μια ευκαιρία για διάλογο.» Μ’ αυτό δεν πέτυχαν απολύτως τίποτα. Θα ξαναζήσουμε το ίδιο σενάριο; Αυτό είναι το ερώτημα που αντιμετωπίζουν πολλοί συνδικαλιστές.

Ο συνδικαλιστικός μηχανισμός εξακολουθεί να κινητοποιείται κυρίως για να υπερασπιστεί τον διάλογο με το κράτος και τους εργοδότες, που του επιτρέπει να συνεργάζεται για τη λιτότητα περιορίζοντας τις ζημιές και διατηρώντας τον έλεγχό του πάνω στην εργατική τάξη. Αλλά η κυβέρνηση θέλει περισσότερα: μεθυσμένη από την επιτυχία της και απολαυμβάνοντας την ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τις τρομοκρατικές επιθέσεις, όχι μόνο θέλει να μετατρέψει τις κορυφές των συνδικαλιστικών οργανώσεων σε ιμάντες μεταβίβασης για την λιτότητα, αλλά και να φέρει με την πλάτη στον τοίχο την συνδικαλιστική εκπροσώπηση στις επιχειρήσεις, με την απαγόρευση των απεργιακών κινητοποιήσεων και την αφαίρεση του δικαιώματος των εκπροσώπων στο χώρο εργασίας να αντιταχθούν στην ελαστικοποίηση και την προσωρινότητα της εργασίας. Αυτή είναι μια μετωπική επίθεση, εμπνευσμένη από τον θατσερισμό.

Ως αποτέλεσμα, η στρατηγική του διαλόγου των συνδικάτων βρίσκεται σε κρίση και αυτό φαίνεται σε δύο επίπεδα, τα οποία συνδυάζονται: την επανεμφάνιση των αυθόρμητων αποχών από την εργασία, από την μια πλευρά, και την πολύ διαφορετική διαπραγματευτική στάση σε όλα τα επίπεδα των συνδικαλιστικών δομών, από την άλλη πλευρά.

Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας σταμάτησαν αυθόρμητα την εργασία τους για αρκετές ημέρες μετά τις επιθέσεις, καταγγέλλοντας τις συνθήκες εργασίας τους. Οι γαλλόφωνοι φύλακες των φυλακώνείναι ήδη σε απεργία για πέντε εβδομάδες για να διαμαρτυρηθούν για την έλλειψη προσωπικού. Οι γαλλόφωνοι μηχανοδηγοί ενώθηκαν μαζί τους από τις 25 Μάη ενάντια σε διάταγμα της διοίκησης που θέλει να επεκτείνει τις ώρες εργασίας τους με απώλειες αμοιβών. Οι αυθόρμητες δράσεις έχουν διαμορφώσει ένα κοινό μέτωπο που έχει οδηγήσει την βαλλονική CGSP (τμήμα της FGTB στον δημόσιο τομέα) να υιοθετήσει ένα ψήφισμα που δίνει επίσημη υποστήριξη σε όλες τις δράσεις μετά τις 31ης Μαΐου3. Γίνεται συζήτηση για απεργία μέχρι τέλος. Η δυναμική η οποία είναι χαρακτηριστική για το βελγικό εργατικό κίνημα, με την οποία η ριζοσπαστικοποίηση στη βάση αντανακλάται στα όργανα των συνδικαλιστικών οργανώσεων, έχει ξεκινήσει.

Προς το παρόν, αυτή η δυναμική αναπτύσσεται σχεδόν αποκλειστικά στον δημόσιο τομέα στο νότιο τμήμα της χώρας, όπου υπάρχει η ατμόσφαιρα μιας επικείμενης γενικής απεργίας για να οδηγήσει στην ανατροπή της κυβέρνησηςτου Λουί Μισέλ.4 Ως αποτέλεσμα, η πόλωση μεταξύ της αριστεράς και της δεξιάς στα συνδικάτα οξύνεται και αναπτύσσει μια κοινοτιστική στρέβλωση. Εάν η πιο δεξιά πτέρυγα του μηχανισμού των συνδικάτων στην Φλάνδρα δεν συρθείσε μια στροφή, υπάρχει ο φόβος ότι ορισμένοι τομείς των συνδικάτων θα μπορούσαν να διασπαστούνπάνω σε κοινοτιστικές γραμμές. Αυτό θα έχει σοβαρές συνέπειες για όλους τους εργάτες. Πιο συγκεκριμένα, μια τέτοια διάσπαση θα φέρει την άρχουσα τάξη πιο κοντά στο στρατηγικό στόχο της: την διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης - ενδεχομένως σε συνδυασμό με τον διαχωρισμό σε κοινοτικές γραμμές, κάτι που έχει ήδη ζητήσει το φιλελεύθερο-εθνικιστικόNVA.

Η κυβέρνηση ποντάρει στο χάσμα Βορρά-Νότου για να πιέσει και να προκαλέσει μια σημαντική ήττα για την εργατική τάξη. Θα εξακολουθεί να κωφεύει στις εκκλήσεις ορισμένων από τον αστικό Τύπο για μετριοπάθεια. Δεν πρόκειται να κάνουν παραχωρήσεις, «αναγνωρίζοντας τα λάθη τους» και επιδιώκοντας να «φέρει ένα χαμόγελο στους εργαζόμενους (και σε όλους τους Βέλγους)», όπως πρόσφατα τους ζήτησε να κάνουνη οικονομική εφημερίδα LEcho, όσοι βρίσκονται στην εξουσία παραμένουν ανυποχώρητοι, και επιπλέον απειλούν να τιμωρήσουν τους απεργούς. Αυτό είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι. Διότι, αν ο έλεγχος του συνδικαλιστικού μηχανισμού επάνω στα μέλη είναι δυνατότερος στο βόρειο τμήμα της χώρας, το κίνημα του 2014 και η μεγάλη διαδήλωση της 24ης Μαΐου5 δείχνουν ότι ο θυμός των εργατών δεν είναι μικρότερος από ό,τι στο Νότο.

Σχεδόν δύο χρόνια μετά τη φάρσα του Δεκεμβρίου του 2014,6 η μαχητικότητα τμημάτων των εργατών στον αγώνα τους στους χώρουςφανερώνουν τη δυνατότητα για τους εράτες να πάρουν εκδίκηση. Θ' αρπάξουν αυτή την ευκαιρία; Αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την πρωτοβουλία των συνδικαλιστών που ήδη αγωνίζονται. Τα εμπόδια στις δομές των συνδικάτων είναι πολλά (και το PTB [Parti du Travail de Belgique], με τη γραμμή τουπου καταλήγει ουρά των επίσημων δομών, δεν κάνει καμία προσπάθεια για την αντιμετώπισή τους), όμως, η πίεση αυξάνεται: κάνοντας μια μεταβολή, ο επικεφαλής των Φλαμανδών σιδηροδρομικών της CGSP προσχώρησε ακριβώς στο κάλεσμα για απεργιακές δράσεις για κάλεσμα απεργίας στις 31 Μαΐου. Αν τα ντόμινο συνεχιστεί με αυτόν τον τρόπο, το κοινωνικό κλίμα θα μπορούσε να αλλάξει εντελώς, και μάλιστα πολύ γρήγορα.

Μετάφραση: e la libertà

Πηγή: Daniel Tanuro, «Spontaneous strikes open a second round in the fight against right-wing government», International Viewpoint, 5 Ιουνίου 2016.

Ο Daniel Tanuro είναι αρθρογράφος στο La Gauche (το μηνιαίο περιοδικότης LCR-SAP, βελγικό τμήμα της Τέταρτης Διεθνούς).

Υποσημειώσεις

1 FGTB (Fédération Générale du travail de Belgique), Γενική Εργατική Ομοσπονδία Βελγίου - CSC (Confédération des syndicats chrétiens), Συνομοσπονδία Χριστιανικών Συνδικάτων - CGSLB (Centrale générale des syndicats libéraux de Belgique) Γενική Συνομοσπονδία Φιλελευθέρων Συνδικάτων Βελγίου

* [Σ.τ.Μ.:] Ο όρος «flexicurity» («ευελιξία με ασφάλεια» ή «ευελισφάλεια») εμφανίστηκε στην Ολλανδία μετά την μεταρρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας το 1999. Υποτίθεται ότι συνδυάζει την επισφάλεια (το αίτημα της εργοδοσίας για μείωση του εργατικού κόστους) με την ασφάλεια (το αίτημα των εργαζόμενων)

2 Συμβάσεις που καθορίζουν ετήσιο αριθμό ωρών εργασίας, σύμφωνα με τις οποίες ο αριθμός των ωρών εργασίας την εβδομάδα θα μπορούσε να είναι μέχρι 45.

3 Μια μέρα γενικής απεργίας στον δημόσιο τομέα

4 Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Louis Michel, αποτελείται από τρία κεντροδεξιά φλαμανδικά κόμματα: το NVA (Nieuw-Vlaamse Alliantie - Νέα Φλαμανδική Συμμαχία), δεξιά πτέρυγα του φλαμανδικού εθνικισμού· το VLD (Vlaamse Liberalen en Democraten - Φιλελεύθεροι και δημοκράτες Φλαμανδοί) και το MR (Mouvement Réformateur - Μεταρρυθμιστκό Κίνημα), Φιλελεύθεροι, το δικό του κόμμα.

5 Η πανεθνική διαδήλωση του Μαΐου οργανώθηκε από τα συνδικάτα και τις οργανώσεις που έκαναν καμπάνιαγια συγκριτικά σύντομο χρονικό διάστημα, προσελκύοντας 60.000 έως 80.000 διαδηλωτές, αντί για 40.000 που είχαν προβλέψει οι διοργανωτές.

6 Οι πανεθνικές διαδηλώσεις ματαιώθηκαν από τα συνδικάτα, χρησιμοποιώντας τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι ως δικαιολογία.

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 09 Ιουνίου 2016 11:12
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.