Δευτέρα, 03 Δεκεμβρίου 2018 13:51

Τι διακυβεύεται στην κινητοποίηση των «κίτρινων γιλέκων»

Κατηγορία Κόσμος

Léon Crémieux

Τι διακυβεύεται στην κινητοποίηση των «κίτρινων γιλέκων»

Για έναν σχεδόν μήνα, ένα πρωτοφανές κίνημα αναπτύσσεται στη Γαλλία.

Στις 17 Νοεμβρίου 2018, αναφέρθηκαν τουλάχιστον 2.500 αποκλεισμοί οδικών κόμβων και αυτοκινητοδρόμων σε όλες τις περιφέρειες, στους οποίους συμμετείχαν, σύμφωνα με την αστυνομία, τουλάχιστον 300.000 gilets jaunes («κίτρινα γιλέκα» - διαδηλωτές που φορούν γιλέκο ασφαλείας υποχρεωτικό στα οχήματα). Την επόμενη εβδομάδα πολλοί αποκλεισμοί συνεχίστηκαν σε μικρότερες πόλεις και σε αγροτικές περιοχές. Το περασμένο Σάββατο, 24 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκαν πολλές δράσεις: συμμετείχαν περισσότεροι από 100.000, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 8.000 στο Παρίσι στα Ηλύσια Πεδία, με 1.600 αποκλεισμούς να εντοπίζονται στις περιφέρειες1.

Αυτό το κίνημα δεν ξεκίνησε από κανένα κόμμα ή συνδικαλιστική οργάνωση. Έχει οικοδομηθεί εξ ολοκλήρου από κοινωνικά δίκτυα, γύρω από την απόρριψη μιας περαιτέρω αύξησης του φόρου άνθρακα στα καύσιμα μέσω του TICPE (TICPE, φόρος εγχώριας κατανάλωσης για τα ενεργειακά προϊόντα) που έχει προγραμματιστεί για την 1η Ιανουαρίου 2019: +6,5 σεντς ανά λίτρο ντίζελ και 2,9 σεντς το λίτρο της βενζίνης SP-95. Μέχρι το 2018, ο φόρος επί του ντίζελ είχε ήδη αυξηθεί κατά 7,6 σεντς. Σε 1 λίτρο καυσίμου ντίζελ αξίας 1,45 ευρώ, το κράτος εισπράττει τώρα περίπου 60% σε φόρο ή 85,4 σεντς. Η κυβέρνηση προγραμματίζει το 2020 και το 2021 να τον αυξήσει περαιτέρω, κατά 6,5 σεντς κάθε χρόνο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ποσοστό φορολογίας ντίζελ στην Ευρώπη μετά το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιταλία. Αλλά στη Γαλλία, σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες ευρωπαϊκές χώρες, το πετρέλαιο ντίζελ είναι κυρίαρχο και αντιπροσωπεύει το 80% της κατανάλωσης καυσίμων. Η τιμή του ντίζελ έχει αυξηθεί κατά 23% σε σχέση με το προηγούμενο έτος.

Μια διαδικτυακή διαμαρτυρία εναντίον αυτών των φορολογικών αυξήσεων, που δημοσιεύτηκε σε άρθρο στην μεγάλη ημερήσια εφημερίδα της χώρας Le Parisien, συγκέντρωσε εκατοντάδες χιλιάδες υπογραφές στα μέσα Οκτωβρίου και πάνω από ένα εκατομμύριο στις αρχές Νοεμβρίου. Από εκείνο το σημείο, εμφανίστηκαν εκατοντάδες ομάδες Facebook σε όλη τη χώρα, τα βίντεο κατά του φόρου είχαν εκατομμύρια επισκέψεις στο Διαδίκτυο (συμπεριλαμβανομένου ενός από έναν τοπικό αντιπρόσωπο της ακροδεξιάς ομάδας Debout la France). Ένας οδηγός φορτηγών ζήτησε τον αποκλεισμό της περιφερειακής οδού του Παρισιού στις 17 Νοεμβρίου. Από τότε, η 17η Νοεμβρίου έγινε η ημερομηνία που επέλεξαν όλες οι ομάδες από χιλιάδες τοπικές πρωτοβουλίες για να μπλοκάρουν δρόμους και οδικούς κόμβους, που αναφέρονταν σε ένα κατάλογο ενός διαδικτυακού ιστότοπου που δημιουργήθηκε για την περίσταση από δύο κίτρινα γιλέκα. Τα κύρια καθημερινά μέσα ενημέρωσης (ιδιαίτερα η BFM TV) πήραν επάνω τους την ιστορία, ενισχύοντας το φαινόμενο.

Ξεκινώντας από την απλή υπογραφή μιας διαμαρτυρίας, το κίνημα εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά.

Τι είδους κίνημα;

Αυτό το κίνημα βρέθηκε αντιμέτωπο με την κυβέρνηση, αλλά και με τις συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες! Η αντίθεση ήταν εντυπωσιακή ανάμεσα στην επέκτασή του στις λαϊκές τάξεις, στην ευρεία συμπάθεια, ειδικά στους χώρους εργασίας, στην μαζική υποστήριξη του πληθυσμού (υποστήριξη 70% την παραμονή της 14ης Νοεμβρίου) και στην καρικατούρα με την οποία παρουσιάστηκε από πολλούς αριστερούς κύκλους, που το κατήγγειλαν τσουβαλιάζοντας το σαν υποχείριο των εργοδοτών οδικών μεταφορών και της άκρας δεξιάς. Ωστόσο, όλα τα συνδικάτα των εργοδοτών στις οδικές μεταφορές καταδίκασαν τους αποκλεισμούς, ζητώντας από την κυβέρνηση να εκκαθαρίσει τους δρόμους. Όσον αφορά την άκρα δεξιά, είναι αλήθεια ότι ο Νικολά Ντιπόν Ενιάν, ηγέτης του κινήματος «Debout la France», ήταν ενθουσιώδης από τα μέσα Οκτωβρίου, περιφέροντας το κίτρινο γιλέκο του στα μέσα ενημέρωσης. Ομοίως, ο Εθνικός Συναγερμός της Μαρίν Λε Πεν δήλωσε την υποστήριξή του, ενώ ταυτόχρονα καταδίκασε τα οδοφράγματα. Οι περισσότεροι διοργανωτές των κίτρινων γιλέκων ήθελαν ξεκάθαρα να πάρουν αποστάσεις από αυτή την ενοχλητική υποστήριξη. Οι Ρεπουμπλικάνοι και το Σοσιαλιστικό Κόμμα εξέφρασαν με διακριτικότητα τη συμπάθειά τους στο κίνημα. Από την άλλη πλευρά, ενώ οι ηγέτες της Ανυπότακτης Γαλλίας, όπως ο Ζαν Λουί Μελενσόν ή ο Φρανσουά Ρουφίν, εξέφρασαν την υποστήριξή τους για το κίνημα σε διάφορες τηλεοπτικές παρεμβάσεις, όπως και ο Ολιβιέ Μπεζανσενό του NPA, όλα τα μεγάλα συνδικάτα, όχι μόνο το CFDT και το FO αλλά και η CGT και οι Solidaires αρνήθηκαν να υποστηρίξουν τις διαδηλώσεις, επιμένοντας ότι είναι υποχείριο των ακροδεξιών και των αφεντικών των οδικών μεταφορών.

Η πραγματικότητα είναι ότι τα κίτρινα γιλέκα αποτελούν βαθιά κινητοποίηση μεταξύ των λαϊκών τάξεων. Κάθε μέρα 17 εκατομμύρια άτομα εργάζονται εκτός του τόπου κατοικίας τους, δηλ. τα 2/3 αυτών που είναι οικονομικά ενεργοί. Από αυτά τα 2/3, το 80% χρησιμοποιεί το όχημά του. Επομένως, η ανησυχία για το κόστος των καυσίμων αποτελεί λαϊκή ανησυχία, στην ευρύτερη περιοχή του Παρισιού και ιδιαίτερα στις περιφέρειες (ακόμη και στην περιοχή του Παρισιού, μόνο ένας στους δύο εργαζόμενους χρησιμοποιεί δημόσιες μεταφορές για να μεταβεί στην εργασία του). Το ζήτημα του συμπληρωματικού φόρου λοιπόν αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων!

Οι εργαζόμενοι, ειδικά οι οικογένειες, αναγκάζονται να ζουν μακριά από τα αστικά κέντρα και η επισφάλεια αυξάνει από την απόσταση από τον χώρο εργασίας. Στην περιοχή του Παρισιού, το 50% των εργαζομένων που παίρνουν αυτοκίνητο για να πάνε στην εργασία τους είναι συνήθως αυτοί που αναγκάζονται να ζουν στην περιφέρεια ή να εργάζονται με κλιμακωτό ωράριο.

Το κόστος των οδικών μεταφορών, και ιδίως του ντίζελ, εξερράγη σε ένα πλαίσιο όπου το επίσημο επίπεδο πληθωρισμού χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για να μην αυξηθούν οι μισθοί. Τα κίτρινα γιλέκα πολώνουν μια λαϊκή οργή, με προφανή ταξικό χαρακτήρα όσον αφορά την αγοραστική δύναμη, τους μισθούς και τις συντάξεις.

Αλλά αυτή η οργή λειτουργεί επίσης σαν καταλύτης για τον διάχυτο θυμό που προκαλείται από τη αναξιοπιστία της κυβέρνησης, τη συσσώρευση επιθέσεων στην αγοραστική δύναμη και τις συντάξεις, σε αντίθεση με τα πολλά δώρα που έδωσε στους πλούσιους, στους καπιταλιστές. Την αναξιοπιστία επίσης των πολιτικών κομμάτων που όλα έχουν διαχειριστεί τη χώρα και είναι επίσης υπεύθυνα για αυτή την κοινωνική κατάσταση. Ο Μακρόν είχε επωφεληθεί από αυτή την αναξιοπιστία για να εκλεγεί και τώρα το αποτέλεσμα τού έχει γυρίσει μπούμερανγκ.

Μέσω των κυβερνητικών φορολογικών μεταρρυθμίσεων –την κατάργηση του φόρου περιουσίας ISF, ενός ενιαίου φόρου εισοδήματος κεφαλαίου– το πλουσιότερο 1% θα δει τα εισοδήματά του να αυξάνονται κατά 6% το 2019, το πλουσιότερο 0,4% θα αυξήσει την αγοραστική του δύναμη κατά 28.300 ευρώ, το ακόμα ποιο πλούσιο 0,1% κατά 86.290 ευρώ. Εν τω μεταξύ, το λιγότερο πλούσιο 20% θα δει μείωση στα εισοδήματά του, γιατί δεν γίνεται αύξηση στις κοινωνικές παροχές, με τη μεταρρύθμιση των επιδομάτων στέγασης, με τη μείωση των συντάξεων, ενώ οι τιμές αυξάνονται.

Αντιδημοτικότητα και κυβερνητική κρίση

Ο Μακρόν θεωρείται από ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού ως πρόεδρος των πλουσίων, των πολύ πλούσιων. Η αύξηση των φόρων επί των καυσίμων, που πλήττει τους εργαζόμενους με τους χαμηλότερους μισθούς, μετά από τέτοια δώρα στις πλουσιότερες τάξεις, βιώθηκε σαν την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Επιπλέον, η κυβέρνηση Μακρόν, μέσω της ταξικής πολιτικής της και της αναξιοπιστίας της, έχει εισέλθει σε επιταχυνόμενη κρίση από το καλοκαίρι. Η υπόθεση Μπεναλά ήταν το σκάνδαλο του καλοκαιριού. Ο Αλεξάντρ Μπεναλά, ένας αστυνομικός της προσωπικής ασφαλείας του Μακρόν, καταδικάστηκε για επίθεση κατά διαδηλωτών την 1η Μαΐου πέρυσι, αποκαλύπτοντας τις προεδρικές πρακτικές, να χρησιμοποιούν τις κρατικές υπηρεσίες σύμφωνα με τις προσωπικές τους ανάγκες, υπενθυμίζοντας με διαφορετικό τρόπο το σκάνδαλο Φιγιόν την παραμονή των προεδρικών εκλογών. Το σκάνδαλο Μπεναλά ακολούθησε η παραίτηση του Νικολά Ιλό, του βασικού εκπροσώπου του Μακρόν για θέματα περιβάλλοντος, μετά από πολλές αρνήσεις για την εκπλήρωση περιβαλλοντικών δεσμεύσεων. Στη συνέχεια, ο Κολόμπ, υπουργός Εσωτερικών και από τους πρώτους υποστηρικτές του προέδρου, παραιτήθηκε επίσης στις αρχές του φθινοπώρου. Αυτές οι διαδοχικές εσωτερικές κρίσεις μαρτυρούν την επιτάχυνση της φθοράς αυτής της κυβέρνησης και την αδυναμία της πολιτικής και κοινωνικής βάσης της.

Όλες οι δημοσκοπήσεις δίνουν στον Μακρόν ένα επίπεδο δημοτικότητας χαμηλότερο από αυτό του Φρανσουά Ολάν μετά από μια αντίστοιχη περίοδο στην εξουσία.

Τα αιτήματα των κίτρινων γιλέκων

Όλα τα μηνύματα των gilets jaunes στα κοινωνικά δίκτυα ή στους αποκλεισμούς δρόμων απαιτούν την απόσυρση των φόρων στα καύσιμα, αλλά πέρα από αυτό υπάρχει ο θυμός για το κόστος ζωής, η απαίτηση για αποκατάσταση του φόρου περιουσίας... και συχνά καθαρά και απλά για παραίτηση του Μακρόν.

Για να δικαιολογήσει το φόρο επί των καυσίμων και να κερδίσει λαϊκή υποστήριξη, η κυβέρνηση επισημαίνει την ανάγκη να καταπολεμηθεί η υπερθέρμανση του πλανήτη και παράλληλα να καταπολεμηθούν οι εκπομπές αερίων θερμοκηπίου και λεπτών σωματιδίων. Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης, Μπενζαμέν Γκριβό, προσπάθησε να κερδίσει τη στήριξη της οικολογικής αριστεράς καταγγέλλοντας «όσους καπνίζουν τσιγάρα και οδηγούν με ντίζελ». Αλλά ακόμα και στο οικολογικά ευαίσθητο εκλογικό σώμα, η αύξηση των φόρων δεν βρήκε ευνοϊκή απήχηση και η περιφρονητική υπεροψία της κυβέρνησης δεν εντυπωσίασε.

Ο βασικός λόγος γι’ αυτό είναι ότι όλες οι πολιτικές της κυβέρνησης και των προκατόχων της αγνοούν τις άμεσες οικολογικές επιταγές: αφού ευνόησαν το αυτοκίνητο και το ντίζελ, δεν έκαναν τίποτα για την ανάπτυξη των δημόσιων συγκοινωνιών, στις αγροτικές περιοχές και στην περιφέρεια των μεγάλων πόλεων, ενώ οι εργατικές τάξεις πρέπει να ταξιδεύουν σε όλο και μεγαλύτερες αποστάσεις από τους χώρους εργασίας και τα αστικά κέντρα. Υπάρχει μια ανυπόφορη κυβερνητική αλαζονεία στην επιβάρυνση περισσότερο των ανθρώπων που δεν θα μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο μετακίνηση τους ή το όχημά τους! Με τις επιθέσεις εναντίον του SNCF, η κυβέρνηση σκοπεύει να καταργήσει περισσότερα από 11.000 χιλιόμετρα σιδηροδρόμων και οι σιδηροδρομικές εμπορευματικές μεταφορές έχουν θυσιαστεί σε μεγάλο βαθμό προς όφελος των οδικών μεταφορών. Ταυτόχρονα, η Total απαλλάσσεται από κάθε φορολογική εισφορά και έχει ελεύθερα χέρια για να συνεχίσει την εξορυκτική εξερεύνηση. Επιπλέον, οι συζητήσεις σχετικά με τον προϋπολογισμό του 2019 αποκάλυψαν ότι περισσότερα από 500 εκατομμύρια ευρώ από τον φόρο των καυσίμων θα εξυπηρετήσουν όχι την οικολογική μετάβαση αλλά την κάλυψη του ελλείμματος του προϋπολογισμού του 2019 ώστε να αντισταθμιστεί η κατάργηση του φόρου περιουσίας.

Για εβδομάδες, η κυβέρνηση και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προσπάθησαν να δυσφημήσουν, με συγκαταβατική περιφρόνηση, το κίνημα αποκαλώντας το «Γαλλία της περιφέρειας», τα «ξεχασμένα εδάφη», να το παρουσιάσουν σαν «γιλέκα» των αμόρφωτων ανθρώπων, που αγνοούν την αλλαγή του κλίματος2.

Και το οργανωμένο εργατικό κίνημα;

Το εργατικό κίνημα και οι οργανώσεις του δεν πυροδότησαν το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων». Αυτό αντικατοπτρίζει την απώλεια της επιρροής τους σε πολλές περιοχές και τμήματα της εργατικής τάξης. Είναι επίσης, όπως λένε οι ηγέτες της ATTAC και του Κοπέρνικου σε μια στήλη στην le Monde, το αποτέλεσμα των σωρευτικών αποτυχιών των κοινωνικών κινημάτων τα τελευταία χρόνια3. Η ετοιμότητα να γίνουν αποκλεισμοί δρόμων, να διεξαχθούν άμεσες δράσεις αντικατοπτρίζει επίσης την απόρριψη των παραδοσιακών μορφών διαδηλώσεων, αλλά αποτελεί και συνέχεια των ενεργειών των αποκλεισμών που πραγματοποιήθηκαν τα τελευταία χρόνια από τα μαχητικά τμήματα του κοινωνικού κινήματος.

Επιπλέον, η πολιτική που εφαρμόζουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, η αδυναμία να πάρουν την σκυτάλη ενός τόσο δημοφιλούς κινήματος είναι προβληματική. Η πολιτική αυτή χρησιμοποίησε ως πρόσχημα την τακτική της άκρας δεξιάς ή την «απολίτικη» φύση των κίτρινων γιλέκων. Αλλά όπως λένε οι ηγέτες της ATTAC και του Κοπέρνικου στην προαναφερθείσα στήλη «δεν θα πολεμήσουμε αυτήν την έλλειψη, ούτε την εργαλιοποίηση της από την άκρα δεξιά, ούτε τον κίνδυνο της καταδίκης κάθε φορολογίας, εφαρμόζοντας την πολιτική της άδειας καρέκλας ή κατηγορώντας τους διαδηλωτές. Πρέπει αντίθετα να δώσουμε στους εαυτούς μας τα μέσα για να αποκτήσουμε σημασία μέσα σε αυτό το κίνημα και να κερδίσουμε την πολιτιστική και πολιτική μάχη ενάντια στην άκρα δεξιά και τις εργοδοτικές δυνάμεις που θέλουν να το υποτάξουν».

Πολλές συνδικαλιστικές δομές και ακτιβιστές δεν δίστασαν να υποστηρίξουν και να καλέσουν σε συμμετοχή στις δράσεις των gilets jaunes: το καλοκαίρι αυτό συνέβη ειδικότερα με την οργάνωση μεταλλουργίας της CGT, την βιομηχανική Sud, την FO Μεταφορών, με αρκετές μονάδες που προώθησαν μια βιομηχανική πλατφόρμα για μισθολογικές αυξήσεις, έναντι της έμμεσης φορολογίας που πλήττει τις λαϊκές τάξεις και για έναν προοδευτικό φόρο εισοδήματος. Συχνά, τα αιτήματα αυτά απέρριψαν σαφώς τους φόρους επί των καυσίμων, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα την ανάγκη για μια πραγματική περιβαλλοντική πολιτική που θα πλήττει την Total, και για την ανάπτυξη των δημοσίων μεταφορών και των σιδηροδρομικών εμπορευματικών μεταφορών σε σχέση με τις οδικές μεταφορές.

Στα δίκτυα ακτιβιστών, ακόμη και στον Τύπο, όλα τα ρεπορτάζ μαρτυρούν τη λαϊκή πραγματικότητα αυτού του κινήματος, που αποτελείται κυρίως από υπαλλήλους και συνταξιούχους μαζί με τους αυτοαπασχολούμενους ή τους μικρούς επιχειρηματίες, όσους, με χαμηλά εισοδήματα, υποφέρουν από τις κυβερνητικές επιθέσεις που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Οι ακτιβιστές του NPA που συμμετείχαν στους αποκλεισμούς ή ακόμα και στο μοίρασμα φυλλαδίων, μαρτυρούν επίσης την καλή υποδοχή και πάνω από όλα τη συμφωνία με τα αιτήματα για την αποκατάσταση της ISF και το τέλος των φορολογικών δώρων για τους πλουσιότερους.

Τι διακυβεύεται στο κίνημα

Συνεπώς, υπάρχουν σημαντικά πολιτικά διακυβεύματα σε αυτό το κίνημα, όποιες κι αν είναι οι συνέπειες. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να οργανωθεί δημοκρατικά και να συγκλίνει με τις οργανώσεις του εργατικού κινήματος που θέλουν να διεξάγουν έναν κοινό αγώνα μέσω μιας γενικής αντιπαράθεσης με το καθεστώς. Η κυβέρνηση ελπίζει να είναι τα κίτρινα γιλέκα μόνο μια ενοχλητική παρένθεση πριν την επιστροφή στην «κανονική» πολιτική και κοινωνική ζωή. Μετά τις 17 Νοεμβρίου, όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επικέντρωσαν έντονα στις συγκρούσεις, σε εκείνους που τραυματίστηκαν από τους αποκλεισμούς και στον θάνατο ενός κίτρινου γιλέκου, που συνθλίφτηκε από έναν αυτοκινητιστή. Τόνισαν επίσης τις ρατσιστικές και ομοφοβικές πράξεις που διαπράχθηκαν σε οδοφράγματα, που ήταν απαράδεκτες αλλά πολύ περιθωριακές, προσπαθώντας να δυσφημήσουν ολόκληρο το κίνημα.

Ακόμη και αν είναι πιο μετριοπαθής από ό,τι με τις διαδηλώσεις του κοινωνικού κινήματος, η κυβέρνηση έχει καταστείλει δυναμικά τους αποκλεισμούς των τελευταίων ημερών και ιδιαίτερα τη διαδήλωση στα Ηλύσια Πεδία το περασμένο Σάββατο. Λίγο εξοικειωμένα στις διαδηλώσεις του δρόμου και ακόμη λιγότερο στις συγκρούσεις, πολλά gilets jaunes έχουν συγκλονιστεί από αυτήν την βία, αλλά δεν εμποδίζει την αποφασιστικότητά τους και την προθυμία τους να κάνουν νέους αποκλεισμούς. Η κυβέρνηση ελπίζει ότι οι εικόνες των συγκρούσεων και η προσέγγιση των εορτασμών της Πρωτοχρονιάς θα οδηγήσουν στην εξαφάνιση αυτού του κινήματος.

Εάν το εργατικό κίνημα σκέφτεται το ίδιο πράγμα, θα ήταν ένα μεγάλο λάθος. Παρόλο που είναι περιθωριακή, η άκρα δεξιά περιμένει να διεισδύσει σε αυτό το κίνημα και ελπίζει ότι δεν θα εμφανιστεί αντικαπιταλιστική προοπτική για να δώσει τις προοπτικές. Το επεισόδιο «Forconi» το 2013 στην Ιταλία4, με το οποίο τα κίτρινα γιλέκα έχουν κοινά σημεία, πρέπει να αποτελέσει προειδοποίηση ιδιαίτερα για τους αντικαπιταλιστές που θέλουν όχι μόνο να στραφεί η λαϊκή οργή και η κοινωνική αγανάκτηση εναντίον αυτής της κυβέρνησης των πλουσίων αλλά και να ανοίξει ο δρόμος για μια αντικαπιταλιστική επίθεση, έναν φορέα χειραφέτησης.

Μετάφραση: e la libertà

Στα γαλλικά:

Léon Crémieux, «Gilets jaunes: les enjeux d’une mobilisation populaire», Europe Solidaire Sans Frontières, 25 Νοεμβρίου 2018

Στα αγγλικά:

Léon Crémieux, «What is at stake in the “yellow jacket” mobilization», Europe Solidaire Sans Frontières, 25 Νοεμβρίου 2018 και International Viewpoint, 27 Νοεμβρίου 2018.

Σημειώσεις

1 Την ίδια ημέρα πραγματοποιήθηκαν επίσης διαδηλώσεις εναντίον της βίας κατά των γυναικών. Η αστυνομία εκτιμά την πορεία του Παρισιού συμμετείχαν 12.000 άτομα και οι διοργανωτές/τριες 30.000 άτομα.

2 Διαβάστε την ανάλυση του Gérard Noiriel γι’ αυτές τις προσπάθειες: Gérard Noiriel, «Mouvements populaires: les gilets jaunes français et les “leçons de l’histoire”», Europe Solidaire Sans Frontières, 21 Νοεμβρίου 2018. 

3 Annick Coupé, Patrick Farbiaz, Pierre Khalfa, Aurélie Trouvé, «Mouvements sociaux: “Les ‘gilets jaunes’ sont aussi le produit d’une succession d’échecs du mouvement social”», Europe Solidaire Sans Frontières, 20 Νοεμβρίου 2018.

4 Carole Lyon, «Il y a six ans, des “gilets jaunes” avant l’heure en Italie», Europe Solidaire Sans Frontières, 20 Νοεμβρίου 2018 και Franco Turigliatto, «A new wave of mobilizations in Italy?», Europe Solidaire Sans Frontières, 28 Οκτωβρίου 2018. 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 03 Δεκεμβρίου 2018 14:38
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.