Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019 22:34

«Βενεζουέλα: Ας δούμε λοιπόν σωστά τα γεγονότα»

Κατηγορία Κόσμος

Σοσιαλίστρια από τη Βενεζουέλα μιλάει στους/στις Σοσιαλιστές/ριες της Μέσης Ανατολής

Σημείωση συντακτών:

Στις 9 Μαρτίου 2019, η Eva Maria, σοσιαλίστρια συγγραφέας και ακτιβίστρια από τη Βενεζουέλα, μίλησε σε μια συνάντηση της Συμμαχίας των Σοσιαλιστών/ριών της Μέσης Ανατολής. Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας της:

Καταρχάς, σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή την πρόσκληση. Είναι τιμή μου να μιλήσω με συντρόφους και συντρόφισσες από τη Μέση Ανατολή. Τέτοιες συνομιλίες μεταξύ των σοσιαλιστών/στριών σε διεθνές επίπεδο, με κάνουν να αισθάνομαι αισιόδοξη για ένα δρόμο προς τα εμπρός έξω από αυτό το χάος στο οποίο βρίσκονται πολλές από τις χώρες μας.

Τώρα στην παρουσίασή μου.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να πούμε είναι ότι η Βενεζουέλα βρίσκεται σε βαθιά κρίση. Αυτό φαίνεται να είναι κοινός τόπος, αλλά αξίζει να το επαναλάβουμε γιατί έχουμε έναν πόλεμο των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Τα δεξιά μέσα ενημέρωσης, τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στο εξωτερικό, μιλούν για αυτή την ανθρωπιστική κρίση που διέρχεται η Βενεζουέλα και την εκμεταλλεύονται για να τη συνδέσουν με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην περιοχή. Αντίθετα, τα αριστερά μέσα μαζικής ενημέρωσης, αν και με πολύ μικρότερη παρουσία στις περισσότερες χώρες, κάνουν ο,τι μπορούν για να πείσουν τον κόσμο ότι η κρίση είτε δεν είναι πραγματική είτε δεν είναι τόσο άσχημη και ότι εάν υπάρχει πραγματικά κάποια κρίση όλα οφείλονται στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ.

Ας δούμε λοιπόν σωστά τα γεγονότα. Η Βενεζουέλα διέρχεται τη βαθύτερη πολιτική, κοινωνική και οικονομική κρίση στη σύγχρονη ιστορία της. Ο πληθωρισμός έφθασε το 1 εκατομμύριο τοις εκατό και τα βασικά αγαθά και τα φάρμακα λείπουν από τα σούπερ μάρκετ και τα νοσοκομεία. Το ποσοστό ανθρωποκτονιών έχει αυξηθεί τώρα στις 86 ανά 100.000 κατοίκους και τα ποσοστά μητρικής θνησιμότητας έχουν βρεθεί στα ύψη τα τελευταία 4 χρόνια.

Ως εκ τούτου, εκτιμάται ότι 3 εκατομμύρια Βενεζουελάνοι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, εκ των οποίων 2 εκατομμύρια την έχουν εγκαταλείψει μετά την επιδείνωση της κρίσης το 2015. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι δεξιοί με σπίτια στο Μαϊάμι και την Ισπανία όπως ο Μαδούρο θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε. Αυτοί είναι άνθρωποι που διασχίζουν γειτονικές χώρες όπως την Κολομβία, τη Βραζιλία, το Περού, το Εκουαδόρ και ακόμη πιο μακριά προς την Αργεντινή και τη Χιλή.

Αυτό είναι το πρώτο σημείο. Η κρίση είναι πραγματική και δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε.

Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να πω είναι πως οτιδήποτε αποφασίσουν οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Βραζιλίας ή της Κολομβίας να κάνουν, θα καταλήξει σε καταστροφή. Αυτό, για μένα, ειδικά λόγω του πλεονεκτήματος που έχω να βρίσκομαι στις ΗΠΑ, είναι σαφές. Κάθε φορά που οι ΗΠΑ συζητούν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ξεσηκωνόμαστε και οργανωνόμαστε εναντίον τους, επειδή γνωρίζουμε πώς αυτό το ψέμα λειτουγεί. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, δεδομένου ότι είναι η πιο ισχυρή χώρα στον κόσμο, έχουν ως μοναδικό ενδιαφέρον να παραμείνουν η κυρίαρχη παγκόσμια δύναμη. Για να γίνει αυτό, βρίσκονται σε μια συνεχή κατάσταση οικονομικού και στρατιωτικού πολέμου με άλλες χώρες για να ελέγξουν όσο το δυνατόν περισσότερους φυσικούς πόρους του κόσμου. Το κάνουν αυτό με άλλες χώρες, αλλά το κάνουν και με τους δικούς τους ανθρώπους και ο πόλεμος εναντίον των μαύρων και έγχρωμων ανθρώπων στη χώρα αυτή είναι η απόδειξη. Η ιδέα ότι ένας γνωστός δολοφόνος όπως ο Έλιοτ Άμπραμς θα νοιαζόταν πραγματικά για τους ανθρώπους στη Βενεζουέλα θα ήταν γελοία αν δεν ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη.

Όπως ίσως είναι γνωστό για τους συντρόφους μας στη Μέση Ανατολή, ο μόνος στόχος των πρόσφατων κινήσεων για παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας είναι η ανατροπή της κυβέρνησης της Βενεζουέλας, η καταστροφή του εθνικού μπολιβαριανού σχεδίου και ο επανασχεδιασμός μιας περιοχής που είναι και πάλι πιο υποταγμένη από οικονομική άποψη στα προνόμια του αμερικανικού καπιταλισμού.

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο αυτοκρατορικής αντιπαλότητας. Οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον η μόνη χώρα που αγωνίζεται για δύναμη. Πρέπει να ανταγωνιστούν την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας και της Ρωσίας, που τα τελευταία 20 χρόνια αύξησαν τις επενδύσεις τους στα βασικά προϊόντα της Λατινικής Αμερικής.

Η ψεύτικη σημαία της ανθρωπιστικής βοήθειας είναι ένα ακόμη βήμα για να ξαναπάρουν και να επεκτείνουν τον έλεγχό τους στην περιοχή σε μια κατάλληλη στιγμή της κρίσης. Αυτό, βέβαια, σε βάρος του λαού της Βενεζουέλας.

Ως διεθνείς σοσιαλιστές/ριες, είναι επιτακτική ανάγκη να θέσουμε αυτή την κριτική στην πρώτη γραμμή των αναλύσεών μας για το τι συμβαίνει στη Βενεζουέλα.

Όμως, ως σοσιαλιστές/ριες που αγωνιζόμαστε για έναν πραγματικό σοσιαλισμό από τα κάτω, πρέπει να εργαστούμε με ειλικρίνεια όταν μιλάμε για τους λόγους της σημερινής κατάστασης στη Βενεζουέλα.

Στις 23 Ιανουαρίου, μια τεράστια μάζα Βενεζουελάνων βγήκε στους δρόμους για να αντιταχθεί στην κυβέρνηση του Νικολάς Μαδούρο και την φαινομενικά ατέρμονη κρίση που συνδέεται με την κυριαρχία του. Αυτοί ήταν άνθρωποι από όλους τους κοινωνικούς τομείς, όχι μόνο οι πλούσιοι, όπως συνέβη με την παλιότερη αντίθεση απέναντι στον Ούγο Τσάβες το 2000.

Την ημέρα αυτή, ο προηγουμένως άγνωστος πολιτικός ηγέτης Χουάν Γουαϊδό ανακήρυξε τον εαυτό του Προσωρινό Πρόεδρο της Βενεζουέλας και αναγνωρίστηκε αμέσως από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, τον Όμιλο Λίμα (μια ομάδα δεξιών ως επί το πλείστον κρατών στη Λατινική Αμερική) και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η κρίση συνεχίζεται εδώ και πολλά χρόνια, αλλά η λύση της άμεσης στήριξης από τις ΗΠΑ φαινόταν πολύ απίθανη μέχρι πρόσφατα, όταν η περιοχή μετατοπίστηκε προς τα δεξιά, μετά την ανατροπή μιας δεκαετίας κεντροαριστερών και αριστερών κυβερνήσεων.

Η εκλογή του Ελ Ντούκε στην Κολομβία και ενός φανερού φασίστα, του Ζαΐρ Μπολσονάρο στη Βραζιλία (και οι δύο γειτονικές χώρες της Βενεζουέλας και άμεσοι αποδέκτες της μαζικής μεταναστευτικής κρίσης) άφησαν την κυβέρνηση της Βενεζουέλας με λίγους συμμάχους στην περιοχή – κατι το οποίο με τη σειρά του άνοιξε το δρόμο για τις ΗΠΑ για να ενισχύσουν την παρέμβασή της με πολύ ευρύτερη υποστήριξη.

Εν τω μεταξύ, ο Μαδούρο συνεχίζει να αρνείται το ρόλο του στην κρίση και τη δραματική και προφανή απώλεια της λαϊκής του υποστήριξης. Αυτή τη στιγμή, η κυβέρνησή του εξακολουθεί να υποστηρίζεται από το μεγαλύτερο μέρος του στρατού, αν και υπήρξαν κάποιες μεγάλες λιποταξίες και αυτό που συζητιέται είναι εάν μπορεί ή δεν μπορεί να διαρραγεί η αφοσίωση λόγω της αντιδημοτικότητας και της σχετικής απομόνωσής του.

Η ικανότητά του να παραμείνει στην εξουσία, χωρίς τη λαϊκή βάση που είχε κάποτε ο ίδιος και ο προκάτοχός του και χωρίς την πολιτική στήριξη των πρώην φιλικών κυβερνήσεων στην περιοχή, φαίνεται να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από αυτόν τον ασταθή παράγοντα αφοσίωσης.

Εξ αιτίας αυτών των γεγονότων τον περασμένο μήνα, η αριστερά σε διεθνές επίπεδο έχει δικαίως αρχίσει να στρέφει την προσοχή της λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της αντίθεσης στην αμερικανική παρέμβαση. Αυτό δεν είναι μόνο μια απάντηση στη σωστή πρόβλεψη μιας πιθανής αιματοχυσίας και της δυστυχίας που θα έφερνε αυτό το αποτέλεσμα στους Βενεζουελάνους, αλλά και μια απάντηση στη γενικευμένη διεθνή εκστρατεία κατά του «σοσιαλισμού» που αναπτύχθηκε χρησιμοποιώντας την καταστροφή της Βενεζουέλας ως ένα παράδειγμα που δεν πρέπει να ακολουθήσουμε.

Είναι ένα από τα σημαντικότερα και πιο δύσκολα καθήκοντά μας ως διεθνείς σοσιαλιστές/ριες, να αντιταχθούμε απερίφραστα σε αυτή τη συσχέτιση του σοσιαλισμού με την κρίση της Βενεζουέλας.

Αλλά αυτό που πολλές αναλύσεις στην αριστερά αποτυγχάνουν να δουν είναι ότι οι ρίζες αυτής της κρίσης και η δραματική μείωση της υποστήριξης προς τη μπολιβαριανή κυβέρνηση οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις πολιτικές της ίδιας κυβέρνησης που υποτίθεται ότι θα οδηγούσε τη χώρα σε ένα Σοσιαλισμό που έχει σαν κινητήρια δύναμη τη λαϊκή εξουσία.

Αυτή η κυβέρνηση, αν και προφορικά δεσμευμένη σε ένα όραμα για μια ριζοσπαστική δημοκρατία από τα κάτω, είναι στην πραγματικότητα αυταρχική, υπερ-διεφθαρμένη και δεν αξίζει την υποστήριξη των πραγματικών σοσιαλιστών/ριών που είναι αποφασισμένοι/νες να χτίσουν μια αριστερά που μπορεί τελικά να νικήσει.

Δεν έχω πολύ χρόνο να εμβαθύνω στην εσωτερική λειτουργία της οικονομικής καταστροφής και της πολιτικής κρίσης, αλλά θα προσπαθήσω να συνοψίσω μερικά από τα βασικά συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν ορισμένοι/ες σοσιαλιστές/ριες της Βενεζουέλας, ανάμεσά τους κι εγώ.

Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι οι οικονομικές πολιτικές που εφάρμοσε ο Τσάβες ήταν συναρπαστικές και οδήγησαν σε σημαντική μείωση της φτώχειας, αλλά δεν ήταν σοσιαλιστικά μέτρα όσο ήθελε να τα παρουσιάσει, και ήταν, στον πυρήνα τους, ασταθή.

Καταρτίστηκε μια σειρά οικονομικών πολιτικών που μείωσαν την εθνική κυριαρχία στην παραγωγή, αύξησαν τα επίπεδα διαφθοράς του κράτους και των επιχειρήσεων και έφεραν τη χώρα σε σημείο διάλυσης πρωτοφανών χαρακτηριστικών.

Ο Τσάβες προώθησε την περαιτέρω ενοποίηση μεταξύ του κράτους και εθνικής παραγωγής πετρελαίου, η οποία ξεκίνησε το 2003, όταν μια τεράστια αύξηση στην παραγωγή προϊόντων με μεγάλη ζήτηση από αναδυόμενες αγορές όπως η Ινδία και η Κίνα άνοιξε νέες οικονομικές δυνατότητες για τη Λατινική Αμερική.

Οι κυβερνήσεις της μπολιβαριανής επανάστασης εκμεταλλεύτηκαν την περίοδο αυτή χρησιμοποιώντας τους εξαιρετικά κερδοφόρους πετρελαϊκούς πόρους για να δημιουργήσουν ένα «μοντέλο διανομής» με το οποίο να παρέχεται άμεση βοήθεια στον πληθυσμό.

Σύμφωνα με το Κέντρο Έρευνας Οικονομικής Πολιτικής1, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η ανεργία μειώθηκε από το 14,5% στο 7,8% μεταξύ του 2003 και του 2011. Η φτώχεια μειώθηκε σχεδόν κατά 50% την περίοδο αυτή, ενώ η ακραία φτώχεια μειώθηκε κατά περισσότερο από 70%. Μέχρι το 2012, οι δημόσιες δαπάνες της κυβέρνησης της Βενεζουέλας ως ποσοστό του ΑΕΠ έφτασαν το 51%, το υψηλότερο στη Λατινική Αμερική2.

Τα κέρδη ήταν αναμφισβήτητα – αλλά αυτά έγιναν σε μεγάλο βαθμό δυνατά λόγω μιας λαϊκιστικού στιλ διαχείρισης της έκρηξης της τιμής του πετρελαίου και όχι του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας.

Επειδή ήταν φθηνότερο να εισάγονται όλα τα βασικά αγαθά παρά να γίνονται επενδύσεις στην τοπική παραγωγή, η κυβέρνηση υποβάθμισε όλους τους άλλους τομείς της παραγωγής που είχε εθνικοποιήσει και στηρίχτηκε στα κέρδη της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας για να εισάγει όλα τα απαραίτητα αγαθά.

Αυτό έθεσε τη Βενεζουέλα σε μια πολύ επισφαλή θέση οικονομικά, αλλά τα επίπεδα των κοινωνικών δαπανών που απαιτούνταν για να παραμείνει αυτή η κυβέρνηση αξιόπιστη παρέμειναν εξίσου φιλόδοξα. Όταν το κράτος είδε την τιμή του πετρελαίου ανά βαρέλι να μειώνεται από τα 120 δολάρια στα 9 δολάρια, και να αυξάνεται μόνο λίγο τα επόμενα χρόνια χωρίς ποτέ να φτάσει στην ανώτερη τιμή, έθεσε ολόκληρο το μοντέλο διανομής για την επίτευξη του σοσιαλισμού υπό αμφισβήτηση.

Η αστάθεια της παγκόσμιας αγοράς υπό την κυριαρχία του καπιταλισμού, όταν συνδυάστηκε με τις εθνικές και διεθνείς ακροδεξιές τακτικές για να υπονομευετούν οποιαδήποτε προοδευτικά μέτρα, προκάλεσε αυτή την άνευ προηγουμένου καταστροφή μιας κρίσης που οδήγησε επίσης σε μια καταστροφική και ασαφή πολιτική συγκυρία.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι οι μπολιβαριανές κυβερνήσεις απομακρύνθηκαν από την ιδέα και την πρακτική τους να βασίζονται στη ριζοσπαστική δημοκρατία από πολύ νωρίς και όλο και περισσότερο στηριζόταν σε αυταρχικά μέτρα αντί να συνεχίσουν να προωθούν τη δική τους εκδοχή μιας «σοσιαλιστικής» και «αντιιμπεριαλιστικής» κυβέρνησης. Ένα από τα βασικά συστατικά της έμπνευσης για την σοσιαλιστική αριστερά παγκοσμίως κατά την μελέτη του μπολιβαριανού σχεδίου ήταν ο πειραματισμός σχετικά με την απο τα κάτω οργάνωση και την επέκταση της δημοκρατίας σε όλα τα επίπεδα. Αλλά αυτά ήταν δυστυχώς βραχύβια, αυξάνοντας έτσι την απελπισία που μερικοί Βενεζουελάνοι αισθάνονται σήμερα σχετικά με τα περιορισμένα σενάρια για μια θετική αλλαγή χωρίς κάποια ξένη παρέμβαση.

Επίσης, η κυβέρνηση δεν ήταν σοσιαλιστική ούτε υπήρξε αντιιμπεριαλιστική. Επέστρεψε ενεργά σε κοινωνικά συντηρητικά και καταστροφικά για το περιβάλλον μέτρα για να αντιμετωπίσει την κρίση, όπως έγινε καθαρό με τη δραστική περικοπή των εισαγωγών (ταυτόχρονα με την κατάρρευση της τοπικής παραγωγής) και την επέκταση της εξόρυξης σε αυτή την περιοχή που είναι γνωστή ως μια από τις πλουσιότερες και με τη μεγαλύτερη βιοποικιλία περιοχές στον κόσμο: el arco minero. Το έργο αυτό δεν είναι μόνο ευρέως καταδικασμένο για περιβαλλοντικούς λόγους, αλλά και λόγω της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εναντίον των αυτόχθονων πληθυσμών που ζουν εκεί.

Δεν είναι επίσης αντιιμπεριαλιστική αν θεωρούμε ότι ο αντιιμπεριαλισμός είναι ο αγώνας εναντίον της κυριαρχίας ορισμένων κρατών έναντι άλλων σε έναν συνεχιζόμενο καπιταλιστικό παγκόσμιο πόλεμο. Η αύξηση των επενδύσεων από την Κίνα, τη Ρωσία και τώρα και την Τουρκία στη Βενεζουέλα συνοδεύεται από οικονομικό και πολιτικό κόστος.

Ο Μαδούρο υποστηρίζει ότι υπάρχουν κάποιες «καλές» κυβερνήσεις και εταιρείες για να κάνεις συμφωνίες και κάποιες «κακές». Ισχυρίζεται ότι η Κίνα εμπλέκεται στην οικονομία της Βενεζουέλας ως σοσιαλιστικός σύμμαχος χωρίς οποιασδήποτε μορφής πολιτικές προθέσεις.

Αλλά εάν κατανοούμε τον σοσιαλισμό ως σχέδιο απελευθέρωσης για όλους τους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους ανθρώπους, μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι η Κίνα δεν είναι μια σοσιαλιστική χώρα και ότι οι κυβερνήσεις της δεν αδιαφορούν για τα συμφέροντά της στη Βενεζουέλα, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Ξέρουν πολύ καλά πόσο σημαντικό είναι να έχουν απεριόριστη πρόσβαση στα αποθέματα πετρελαίου.

Το λέω όλα αυτά επειδή πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αναλογιστούμε με ποιον είναι και δεν είναι αυτή η κυβέρνηση του Μαδούρο, ανεξάρτητα από τις υψηλές προσδοκίες που είχε και εξακολουθεί να έχει η αριστερά παγκοσμίως σχετικά με τη μπολιβαριανή επανάσταση. Εγώ η ίδια ήμουν υπερήφανη τσαβίστρια για πολλά χρόνια, πάντα αισιόδοξη ότι οι σωστές αποφάσεις από την κορυφή θα μπορούσαν να βοηθήσουν τη ενθουσιώδη σοσιαλιστική ορμή από τα κάτω. Αλλά και πολλοί άλλοι όπως εγώ, έχουμε χάσει την ελπίδα μας για την κυβέρνηση και τώρα εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στη βούληση του λαού της Βενεζουέλας να αντιστρέψει την κατάσταση.

Είναι σημαντικό να αυξηθούν αυτές οι ειλικρινείς κριτικές επειδή η υποστήριξη του Μαδούρο έχει πλέον πέσει κατακόρυφα, και η πλειοψηφία των Βενεζουελάνων θέλει κάτι νέο. Δεδομένου ότι οι επιλογές για το πώς να αγωνιστούμε για μια νέα πολιτική ηγεσία είναι τόσο περιορισμένες όσο ο Μαδούρο βρίσκεται στην εξουσία, οι άνθρωποι παίρνουν κάθε μέρα αντιφατικές θέσεις κάθε είδους.

Για τους/τις σοσιαλιστές/ριες εκτός Βενεζουέλας, το πιο σημαντικό καθήκον μας είναι να σηκώσουμε τη σημαία ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και να δείξουμε με τα πολυάριθμα ιστορικά μας παραδείγματα τι σημαίνει μια στρατιωτική παρέμβαση όχι μόνο για τη Βενεζουέλα αλλά και για ολόκληρη την περιοχή της Λατινικής Αμερικής. Αυτό είναι το πρώτο βήμα και το πιο σημαντικό για μας στο οποίο πρέπει να επικεντρωθούμε, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αλλά θα ήθελα επίσης να προσθέσω ότι πρέπει να είμαστε ειλικρινείς όσον αφορά την αποτίμηση της φύσης της μπολιβαριανής κυβέρνησης και να μην συγχέουμε την αλληλεγγύη στο λαό της Βενεζουέλας, με την αλληλεγγύη προς την κυβέρνηση Μαδούρο. Η καμπιστική θέση υπέρ της κυβέρνησης του Μαδούρο ως σοσιαλιστικής και αντιιμπεριαλιστικής χρησιμεύει μόνο στην απόρριψη των διαμαρτυριών των Βενεζουελάνων εναντίον ενός κράτους που δεν μπορεί να καλύψει τις βασικές καθημερινές τους ανάγκες.

Αυτή δεν είναι η αλληλεγγύη που θα κερδίσει μια γενιά ανθρώπων στο σοσιαλισμό ως ένα σχέδιο απελευθέρωσης όλων των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων λαών σε όλο τον κόσμο. Έχουμε πολλά θετικά παραδείγματα για την αυτοοργάνωση των Βενεζουελάνων στον χώρο εργασίας, στα συμβούλια, στις γειτονιές κλπ. Ας κρατήσουμε αυτά και ας τους δείξουμε ότι στέκουμε δίπλα τους ενάντια στην ξένη παρέμβαση και ενάντια σε οποιασδήποτε κυβέρνηση που δεν υπηρετεί αυτούς.

9 Μαρτίου 2019

Μετάφραση: e la libertà

«Venezuelan Socialist Speaks to Middle Eastern Socialists», Alliance of Middle Eastern Socialists, 11 Μαρτίου 2019

Σημειώσεις

1 Mark Weisbrot, Rebecca Rayand Luis Sandoval, «The Chávez Administrationat 10 Years: The Economy and Social Indicators», Center for Economic and Policy Research, Φεβρουάριος 2009 

2 Silvana Ordoñez, «Venezuela’s future? “Barbarity and people looting”», CNBC, 1 Δεκεμβρίου 2014 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 04 Απριλίου 2019 00:07
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.