Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019 20:57

Κολομβία, 21 και 22 Νοέμβρη: Ο λαός στους δρόμους

Milton D’León

Ιστορική ημέρα κινητοποίησης σε όλη την Κολομβία ενάντια στην κυβέρνηση Ντούκε

Η Κολομβία έζησε μια μεγάλη ημέρα αγώνα και κινητοποίησης αυτή την Πέμπτη 21 Νοέμβρη, και αυτό έγινε μέσα στην έξαρση των διαδικασιών της ταξικής πάλης που βιώνει η ήπειρος. Από αυτή τη συντριπτικά μαζική απάντηση στη νεοφιλελεύθερη και κατασταλτική κυβέρνηση του Ντούκε δεν υπάρχει επιστροφή για τον κολομβιανό λαό, ακολουθώντας το παράδειγμα της Χιλής, ο δρόμος του προχωρά προς τα εμπρός.

Ο Κολομβιανός λαός πρωταγωνίστησε σε μια ιστορική ημέρα αγώνα και κινητοποίησης, όπως δεν είχε συμβεί εδώ και χρόνια. Χωρίς αμφιβολία, η πανεθνική απεργία και οι τεράστιες διαδηλώσεις που σάρωσαν τη χώρα, ειδικά στη Μπογκοτά, το Μεντεγίν, το Κάλι, την Καρθαγένη, την Μπαρανκίγια, τη Σάντα Μάρτα, το Πάστο, την Κόρδοβα, τη Μπουκραμάνκα, τη Κάουκα και σε πολλά άλλα μέρη απ’ άκρη σ’ άκρη, ήταν μια έκφραση του μπουχτίσματος των εργαζομένων, της νεολαίας και των λαϊκών στρωμάτων της χώρας.

Την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο, ο αριθμός των συμμετεχόντων στις κινητοποιήσεις στην Κολομβία δεν μπορεί ακόμη υπολογιστεί, αλλά δεν υπήρξαν διαδηλώσεις αυτού του μεγέθους και αυτής της δυναμικής στους δρόμους των κύριων πόλεων της χώρας εδώ και πολλά χρόνια. Η εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης του ήδη αποδυναμωμένου Ιβάν Ντούκε, η στρατιωτικοποίηση της χώρας, καθώς και το κλείσιμο των συνόρων για να εκφοβιστεί ο πληθυσμός, δεν αρκούσαν για να συγκρατήσουν αυτή τη χιονοστιβάδα των περισσότερων από 185 διαδηλώσεων που πραματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα.

Στην αρχή της νύχτας, ένα γενικευμένο κασερολάζο που ξεκίνησε στην Μπογκοτά επεκτάθηκε σε πολλές από τις κύριες πόλεις ως συνέχεια της μεγάλης ιστορικής ημέρας που έζησε την Πέμπτη όλη η Κολομβία. Το γεγονός αυτό έδωσε περισσότερη δυναμική σε ολόκληρη τη διαδικασία κινητοποίησης, καθώς επεκτάθηκε για μερικές ώρες, αφού ήταν μια ασυνήθιστη μορφή έκφρασης για λαό της Κολομβίας.

Μια ιστορική μέρα που άρχισε στις πρωινές ώρες και συνεχίστηκε το βράδυ σε αρκετές από τις κύριες πόλεις της χώρας. Φυσικά, δεν έλλειψε η καταστολή στις περισσότερες από τις διαδηλώσεις, με τραυματίες και συλλήψεις, ειδικά από τη Κινητή Μοίρα Καταστολής Ταραχών (Escuadrón Móvil Antidisturbios / ESMAD), που έδρασε με αγριότητα όπως μπορούμε να δούμε στην Μπογκοτά και στο Κάλι. Επίσης στο Κάλι, ο δήμαρχος αποφάσισε την απαγόρευση της κυκλοφορίας από τις 7 τη νύχτα.

Είναι αναμφισβήτητο ότι οι εξεγέρσεις που αναπτύσσονται στον Ισημερινό και τη Χιλή, καθώς και η αντίσταση στο πραξικόπημα στη Βολιβία, επηρέασαν τις εκτεταμένες διαδηλώσεις που έζησε η Κολομβία. Αυτό εξηγεί τη δυναμική που έλαβε αρχικά ένα κάλεσμα των συνδικαλιστικών κέντρων και των κοινωνικών κινημάτων στις αρχές Οκτωβρίου για μια πανεθνική απεργία, η οποία για την κυβέρνηση θα ήταν μία από εκείνες που θα μπορούσε να είχε αντιμετοπίσει κι άλλες φορές, αλλά που κατέληξε να οδηγήσει στην ιστορική ημέρα αυτής της Πέμπτης. Γι’ αυτό, τις τελευταίες ημέρες στην Κάσα δε Ναρίνιο (προεδρικό μέγαρο), υπήρχε πολύ ένταση, φτάνοντας σε τέτοιες ακραίες ενέργειες όπως το κλείσιμο των συνόρων και η απειλή για κινητοποίηση του στρατού.

Αυτή την Πέμπτη συμμετείχαν οι εργαζόμενοι που διαδήλωσαν με τα διάφορα συνδικάτά τους, οι φοιτητές που βγήκαν από τα πανεπιστήμια και τα κολέγια, τα πιο ποικίλα κοινωνικά κινήματα, οι φτωχοί της πόλης, οι αγρότες, οι ιθαγενείς μαζί με τα άλλα καταπιεσμένα και εκμεταλλευόμενα στρώματα της κοινωνίας. Αλλά, χωρίς αμιβολία, ήταν κυρίως η νεολαία που έδωσε δυναμική σε όλες τις διαδηλώσεις, ήδη καταδικασμένη σε ένα μέλλον χωρίς τίποτα και την οποία η κυβέρνηση προσοπαθεί ακόμα περισσότερο να την μετατρέψει σε φθηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό με την απόφασή της να καθορίσει το μισθό για τους νέους στο 75% του ελάχιστου.

Με τον τρόπο αυτό, εκφράστηκε δυναμικά η κούραση του λαού της Κολομβίας, συσσωρευμένη στα χρόνια της ακραίας κοινωνικής ανισότητας που επιβλήθηκε από μια σαπισμένη κυρίαρχη τάξη η οποία στο οικονομικό επίπεδο ήταν πιστή οπαδός του χιλιανού μοντέλου με τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό. Το γεγονός είναι ότι η πανεθνική απεργία και οι κινητοποιήσεις ήταν κατηγορηματικά εναντίον του πακέτου του Ιβάν Ντούκε που περιλαμβάνει μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό, στην εργασία και τη φορολογία, ιδιωτικοποιήσεις, εναντίον των λεγόμενων χρηματοδοτικών εταιρειών συμμετοχών, οι οποίες εξαλείφουν τον άμεσο έλεγχο του κράτους πάνω στα χρήματα των κρατικών χρηματοπιστωτικών εταιρειών, εναντίον της διαφθοράς, της αύξησης της ανεργίας αλλά και για την υπεράσπιση του δικαιώματος της κοινωνικής διαμαρτυρίας και ενάντια στην ποινικοποίηση και τον στιγματισμό εκείνων που αγωνίζονται, κάτι το οποίο στην καθημερινή ζωή παίρνει τη μορφή των δολοφονιών συνδικαλιστών, κοινωνικών αγωνιστών και της επιστροφής των εξωδικαστικών εκτελέσεων [falsos positivos = εξωδικαστικές εκτελέσεις αμάχων από στρατιωτικούς, οι οποίοι αργότερα παρουσιάζουν τα θύματα ως αντάρτες], κυρίως εναντίον των νέων, για τους οποίους εφαρμόζονται.

Όμως επίσης, ένας από τους λόγους για την κινητοποίηση και αυτό που ώθησε άλλα τμήματα του πληθυσμού να διαδηλώσουν ήταν η πολιτική του Ντούκε (με τον Ουρίμπε πίσω του) να δυναμιτίσει τις ειρηνευτικές συμφωνίες που υπογράφηκαν τον Νοέμβριο του 2016, προκαλώντας ένα τομέα του FARC να ανακοινώσει ότι ξαναπαίρνει τα όπλα, εξαιτίας της παραβίασης αυτής της συμφωνίας. Αυτό συμβαδίζει με την αύξηση της βίας εναντίον του λαού, με τις δολοφονίες των ιθαγενών, τις δολοφονίες των κοινωνικών ηγετών και των αντιφρονούντων του FARC που υπολογίζονται σε εκατοντάδες και οι οποίες αυξάνονται. Και πιο πρόσφατα με τη σφαγή 8 ανήλικων σε βομβαρδισμό του στρατού στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Κακετά.

Με άλλα λόγια, όλη αυτή η επίθεση της κυβέρνησης Ντούκε (ή μάλλον του ουριμπισμού) με τις οικονομικές και πολιτικές αποφάσεις και τα μέτρα της, που οδήγησαν σε μεγάλη δυσαρέσκεια τον πληθυσμό, συναντιέται στον ίδιο τόπο και χρόνο με τις ιστορικές διεκδικήσεις που έχουν συσσωρευτεί εδώ και χρόνια και εκρήγνυται στα χέρια του δελφίνου του Ουρίμπε, τη στιγμή ακριβώς που έχουν αρχίσει να φυσάνε νέοι άνεμοι της ταξικής πάλης στην ήπειρο και πέρα απ’ αυτήν.

Υπάρχει όμως ένα επιπλέον ζήτημα που εξηγεί επίσης τι συνέβη την Πέμπτη. Σε μια ολόκληρη προηγούμενη φάση η άρχουσα τάξη της Κολομβίας χρησιμοποίησε τον αγώνα της ενάντια στις εξεγέρσεις, με την τρομοκρατία ενάντια στον λαό, για να εμποδίσει και να αποτρέψει την αναζωογόνηση της εργατικής τάξης και του λαού, ειδικά στις πόλεις. Τώρα, αυτό δεν συμβαίνει πια και είναι αυτό που επιτρέπει την έκφραση της δυναμικής που παίρνει ο Κολομβιανός λαός με τους αγώνες του.

Το πρώτο αποτέλεσμα, μπορούμε να πούμε ότι είναι το αναμφισβήτητο γεγονός ότι αυτή η τεράστιας σημασίας μέρα έχει κλονίσει την κυβέρνηση του Ιβάν Ντούκε. Έχοντας ήδη αποδυναμωθεί από την ήττα στις τελευταίες περιφερειακές εκλογές και με το υψηλό ποσοστό αποδοκιμασίας του 69% (με μόλις 15 μήνες διακυβέρνησης), η νέα αυτή μέρα, την κάνει να μπει σε κρίση. Αλλά ακόμη περισσότερο, οδηγεί τον ουρμπισμό (και το κίνημα του Δημοκρατικού Κέντρου) στη χειρότερη κρίση του τα τελευταία 20 χρόνια. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Ιβάν Ντούκε είναι ο δελφίνος του δόλιου Άλβαρο Ουρίμπε και όχι μάταια στο λαϊκό χιούμορ είναι γνωστός ως «υπο-πρόεδρος», που αναφέρεται στο γεγονός ότι ο ίδιος ο Ουρίμπε είναι εκείνος που κινεί μυστικά τα πραγματικά πολιτικά νήματα της κυβέρνησης.

Θα πρέπει να δούμε τι δυναμική θα πάρει η σημερινή κατάσταση στην Κολομβία μετά από αυτή την έκφραση του κολομβιανού λαού. Αν και αυτό που έχει ξεσπάσει σήμερα είναι μια δύναμη που θα είναι δύσκολο να χειραγωγηθεί από τις ίδιες τις ομάδες εξουσίας, ακόμα περισσότερο από κυβέρνηση που έχει περιέλθει σε εξαιρετική αδυναμία, περισσότερο απ’ αυτή στην οποία βρισκόταν.

Ο ο κεντροαριστερός Γουστάβο Πέτρο, δήλωσε ότι αυτή την Πέμπτη «είναι μια Απεργία Πολιτών για αλλαγή στην Κολομβία», θέλοντας να κατευθύνει τη σημερινή κινητοποίηση και εκείνες που μπορεί να έρθουν σε δικοσμητικές μεταρρυθμίσεις του καθεστώτος, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των όσων κάνουν οι ομόλογοί του σε χώρες όπως η Χιλή. Τίποτα περισσότερο που να επιλύει τα ιστορικά και διαρθρωτικά προβλήματα των εργαζομένων, των αγροτών, των ιθαγενών και των άλλων εκμεταλλευόμενων στρωμάτων της Κολομβίας.

Από τη στιμή που οι μάζες της Κολομβίας βγήκαν στους δρόμους, δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση παρά να ακολουθήσουν την πορεία του λαού της Χιλής, ο οποίος, ένα μήνα μετά την επανάστασή του, εξακολουθεί να αγωνίζεται ενάντια σε όλα αυτά τα 30 χρόνια του καθεστώτος μετά τον Πινοτσέτ. Η προώθηση της αυτοοργάνωσης και της λήψης κάθε απόφασης από τις ίδιες για κάθε βήμα αγώνα είναι αυτό που θα επιτρέψει τις μάζες της Κολομβίας να μην συνεχίσουν να πέφτουν στην κάθε παγίδα που τις οδηγούν και προσπαθούν να απαλλοτριώσουν τους αγώνες τους. Υπάρχουν επίσης τα παραδείγματα της Χιλής με τη συγκρότηση συντονιστικών όπως βλέπουμε στην Αντοφαγάστα.

Εάν η Κολομβία έχει μπει στο δρόμο των ανέμων που σαρώνουν τη Λατινική Αμερική, είναι κάτι που ελπίζουμε να δούμε, αλλά αυτό που είναι ήδη βέβαιο είναι ότι δύσκολα υπάρχει επιστροφή πίσω στον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιήθηκαν οι διαδικασίες της πάλης τις τελευταίες δεκαετίες. Ο δρόμος που υπάρχει είναι η εργατική και λαϊκή προοπτική ως ανεξάρτητη διέξοδος.

 

Jesús Pegueros

Απαγόρευση της κυκλοφορίας στη Μπογκοτά τη δεύτερη ημέρα των διαδηλώσεων

Μετά την ιστορική ημέρα της Πέμπτης με την πανεθνική απεργία, που ακολούθησε σε όλη την Κολομβία, οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν για δεύτερη ημέρα σε αρκετές πόλεις. Στο κέντρο της χώρας, ο δήμαρχος της Μπογκοτά αποφάσισε την απαγόρευση της κυκλοφορίας σε όλη την πόλη.

Μια δεύτερη μέρα διαδηλώσεων ενάντια στα μέτρα του Ντούκε, εξαιτίας του θυμού για τις επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης και την κρατική καταστολή, η οποία έχει στοιχίσει τη ζωή τριών τουλάχιστον ανθρώπων μαζί με εκατοντάδες συλλήψεις κατά τη διάρκεια της σκληρής καταστολής της προηγούμενης ημέρας.

Από το βράδυ της Πέμπτη και μέχρι την Παρασκευή υπήρξε συνέχεια με κασερολάζος σε αρκετά δημρχεία, γειτονιές και κοινότητες. Χιλιάδες αγρότες κατέβηκαν στους δρόμους για να συνεχίσουν αυτές τις δράσεις διαμαρτυρίας. Αργά το απόγευμα, χιλιάδες συγκεντρώθηκαν ξανά σε πλατείες και λεωφόρους. Στην πρωτεύουσα συγκεντρώθηκαν και πάλι στην Πλατεία Μπολίβαρ.

Η Κινητή Μοίρα Καταστολής Ταραχών (ESMAD) κατέστειλε το πλήθος που διδήλωνε στην πρωτεύουσα της χώρας με δακρυγόνα, ενώ συνέχισαν με συλλήψεις σε άλλους δήμους. Μέσα από βίντεο και μηνύματα, οι κάτοικοι που συμμετείχαν στην ημέρα δράσης καταδίκασαν αυτές τις ενέργειες της Αστυνομίας με υψηλά επίπεδα βίας και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης και της χρήσης πυροβόλων όπλων για εκφοβισμό και αντιμετώπιση των εργαζομένων και της νεολαίας.

Ο δήμαρχος της Μπογκοτά ανακοίνωσε την απαγόρευση της κυκλοφορίας για την περιοχή χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία ορισμένα επεισόδια επιθέσεων στο δίκτυο αστικών συγκοινωνιών του Transmilnio και απομονωμένες λεηλασίες για να επιτρέψει την ανάπτυξη 20.000 αστυνομικών, εκτός από τα 4.000 μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων. Ο πραγματικός φόβος δεν είναι αυτά τα μεμονωμένα γεγονότα, αλλά η τεράστια κινητοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σε όλη τη χώρα, οι οποίοι κατέβηκαν στους δρόμους στο πλαίσιο μιας ιστορικής πανεθνικής απεργίας για την Κολομβία.

Αυτή η στρατιωτικοποίηση μετά την απεργία, η οποία επεκτάθηκε και στην απαγόρευση κυκλοφορίας στο Κάλι, επιδιώκει να εκφοβίσει τους διαδηλωτές, όπως έκαναν τις προηγούμενες μέρες θέτοντας το στρατό σε επιφυλακή και κλείνοντας τα σύνορα, σε μια χώρα που έχει ήδη υπερστατιωτικοποιηθεί και όπου οι δολοφονίες από παραστρατιωτικές ομάδες κοινωνικών ηγετών, πολιτικών, αγροτών και εργατών, αποτελούν μέρος μιας συνεχούς στρατηγικής κοινωνικής πειθάρχησης. Μια πειθάρχηση που αμφισβητήθηκε με την τεράστια εφόρμηση των διαδηλωτών κατά του πακέτου Ντούκε την περασμένη Πέμπτη, φέρνοντας την Κολομβία σε αρμονία με άλλες χώρες της περιοχής.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Πρόεδρος Ντούκε αναφέρθηκε ξανά στα γεγονότα της Παρασκευής ως πράξεις βανδαλισμού και πράξεις του «καρτέλ των βανδάλων» για να ποινικοποιήσει τη διαμαρτυρία και να δικαιολογήσει την ανάπτυξη ένοπλων επιχειρήσεων, χωρίς να δώσει εξηγήσεις για τις εκατοντάδες συλλήψεις και τις καταχρήσεις που σημειώθηκαν την Πέμπτη.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι τα γεγονότα αυτής της Παρασκευής καθιστούν σαφές ότι υπάρχει η θέληση να συνεχίσουμε να εκφράζουμε τη δυσαρέσκεια εναντίον των μέτρων της σημερινής κυβέρνησης, καθώς φαίνεται ότι μια μέρα απεργίας δεν αρκεί για να ηρεμήσει τα πνεύματα και αναμένεται να υπάρχει συνέχεια τις επόμενες ημέρες.

Μετάφραση: e la libertà

Milton D’León, «Histórica jornada de movilización en toda Colombia contra el Gobierno de Duque», La Izquierda Diario, 21 Νοεμβρίου 2019. 

Jesús Pegueros, «Toque de queda en Bogotá en segundo día de protestas», La Izquierda Diario, 22 Νοεμβρίου 2019. 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2019 00:14

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.