Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2019 21:16

Το εργατικό κίνημα και η ανατροπή της κυβέρνησης Μοράλες

Ένας ανθρακωρύχος φωνάζει συνθήματα κρατώντας στα χέρια δεσμίδες δυναμίτη κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας στο κέντρο της Λα Παζ στη Βολιβία στις 20 Ιουνίου 2016. (AP Photo/Juan Karita)

Παντελής Αυθίνος

Το εργατικό κίνημα και η ανατροπή της κυβέρνησης Μοράλες

Με έκπληξη και αγωνία το εργατικό κίνημα και η αριστερά σε όλον τον κόσμο παρακολουθεί τις εξελίξεις στην Βολιβία, μετά το σοκ της ανατροπής της κυβέρνησης του Έβο Μοράλες και του κόμματος του, Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό (MAS: Movimiento al Socialismo). Στις 10 του Νοέμβρη, ο Έβο Μοράλες, η κυβέρνηση του και οι επικεφαλείς της Βουλής και της Γερουσίας που προέρχονται από το MAS παραιτήθηκαν, αφού πρώτα βρέθηκαν για 20 ημέρες πολιορκημένοι από ένα μαζικό λαϊκό κίνημα, που ήταν εξοργισμένο από τις σαφείς ενδείξεις για απόπειρα νοθείας στις γενικές εκλογές της 20ης του Οκτώβρη. Είχε προηγηθεί την ίδια ημέρα η ανακοίνωση της επιτροπής έρευνας του Οργανισμού Αμερικάνικων Κρατών (OAS) που είχε κληθεί από τον ίδιο τον Μοράλες να ερευνήσει την αξιοπιστία της εκλογικής διαδικασίας, ότι διαπίστωσε την ύπαρξη μηχανισμού νοθείας, η ανακοίνωση της Κεντρικής Ένωσης Εργατών Βολιβίας (COB: ελέγχεται από το MAS) που καλούσε τον Μοράλες σε παραίτηση, και τέλος το διάγγελμα των ενόπλων δυνάμεων που «συνιστούσαν στον Πρόεδρο να παραιτηθεί».

Το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε, το εκμεταλλεύτηκε στις 13 του Νοέμβρη η δεξιά και η άκρα δεξιά, για να εγκαθιδρύσουν με πραξικόπημα και στήριξη από τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας, μια de facto κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση που δεν διαθέτει, πραγματική συνταγματική νομιμότητα, καθώς η κοινή συνεδρίαση Βουλής και Γερουσίας στις 13 του Νοέμβρη, που ανακήρυξε μεταβατική πρόεδρο την δεύτερη αντιπρόεδρο της Γερουσίας Ζανίν Άνιεz, δεν είχε την συνταγματικά επιβαλλόμενη απαρτία. Οι βουλευτές/βουλεύτριες και οι γερουσιαστές /γερουσιάστριες του MAS που έχει πλειοψηφία 2/3 και στα δύο σώματα, εμποδίστηκαν βίαια από την αστυνομία και τον στρατό να μπουν στο κτήριο του Κοινοβουλίου. Παρ’ όλα αυτά το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο (αυτό το ίδιο που ελέγχεται από το MAS και επέτρεψε την αντισυνταγματική τρίτη συνεχόμενη συμμετοχή του Έβο Μοράλες στις προεδρικές εκλογές της 20ης του Οκτώβρη) ενέκρινε σαν συνταγματική και την άνοδο της Άνιεζ στην Προεδρεία!

Συνεργασία de facto κυβέρνησης και MAS

Στην συνέχεια όμως στις 23-24 του Νοέμβρη, το MAS, ήλθε σε συμβιβασμό με την de facto κυβέρνηση και συμφώνησε στην ακύρωση των εκλογών της 20ης του Οκτώβρη, στην διαδικασία και το χρονοδιάγραμμα των νέων εκλογών, που θα γίνουν τον ερχόμενο Μάρτη, και στην μη συμμετοχή σε αυτές του τέως προέδρου Έβο Μοράλες και του τέως αντιπροέδρου Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα1.

Επιπλέον, στις 25 του Νοέμβρη, οι ηγεσίες των βασικότερων μαζικών κινημάτων που ελέγχονται από το MAS – η Κεντρική Ένωση Εργατών Βολιβίας (COB), η Ενιαία Συνομοσπονδία Εργαζομένων Αγροτών της Βολιβίας (CSUTCB), η Συνομοσπονδία Αυτοχθόνων Λαών της Ανατολικής Βολιβίας (CIDOB), το Εθνικό Συμβούλιο Άιγιους και Μάρκας του Κουγιασούγιου (CONAMAQ), η Συνομοσπονδία Συνδικάτων Διαπολιτισμικών Κοινοτήτων της Βολιβίας (CSCIOB), η Εθνική Συνομοσπονδία Αυτοχθόνων Αγροτισσών Γυναικών της Βολιβίας – Μπαρτολίνα Σίσα (CNMCIOB-SB) και η ένωση των συμβουλίων γειτονιάς του Ελ Άλτο και των 20 επαρχιών της Λα Παζ (Fejuve)- υπόγραψαν συμφωνία με την de facto κυβέρνηση για τον τερματισμό των δυναμικών κινητοποιήσεων κατά του πραξικοπήματος2.

Έτσι το αίμα των θυμάτων από την στρατιωτική καταστολή των διαδηλώσεων στην Σακάμπα στις 15 του Νοέμβρη3 και την Σενκάτα4 στις 18 του Νοέμβρη, ανταλλάχτηκε από το MAS, την γραφειοκρατία των μαζικών οργανώσεων και τους ανώτατους δικαστές με την συμμετοχή τους στη νέα κατανομή της εξουσίας.

Και παρά το γεγονός ότι εξακολουθούν να υπάρχουν συγκρούσεις μεταξύ του MAS και της de facto κυβέρνησης, η οποία αρνείται με κατάπτυστο τρόπο τον σεβασμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας του Μοράλες και των πρώην αξιωματούχων της κυβέρνησης του5, η συνεργασία αυτή συνεχίζεται.

Έτσι στις 16 του Δεκέμβρη οι Βουλεύτριες/τες και ο Γερουσιάστριες/τες του MAS ενέκριναν τον νεοφιλελεύθερο προϋπολογισμό της κυβέρνησης Άνιεζ –που έχει σαν βάση τον προϋπολογισμό που είχε ετοιμάσει η προηγούμενη κυβέρνηση Μοράλες- και προβλέπει σοβαρές περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις, στο κράτος πρόνοιας και στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων6.

Και η συνεργασία δεν σταματάει στο κεντρικό επίπεδο, αλλά επεκτείνεται και στις περιφέρειες. Έτσι στις 30 του Νοέμβρη το Συμβούλιο της Περιφέρειας του Μπενί, ενέκρινε την παραχώρηση του 42% της αρόσιμης γης στα αγροτοβιομηχανικά συγκροτήματα, εφαρμόζοντας τον νόμο της κυβέρνησης Μοράλες, βάση του οποίου κάηκε και η αμαζονιακή περιοχή της Τσικιτανία φέτος.7

Δικαιώνονται λοιπόν όσοι στην βολιβιανή αριστερά υποστήριζαν, ότι η δυναμική του βολιβιανού καπιταλισμού απαιτεί επιθέσεις στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, που θα επιβληθούν από οποιονδήποτε κερδίσει τις εκλογές.8

Πρόκειται για ένα περιβάλλον ασφυκτικό για τις εργατικές – λαϊκές τάξεις της Βολιβίας, που με αγωνία αναζητούν τρόπους να οργανώσουν ξανά τις αντιστάσεις τους, αφού όλα τα κινηματικά και πολιτικά εργαλεία που είχαν κτίσει με αγώνες δεκαετιών έχουν κυριολεκτικά χρεοκοπήσει.

Η πορεία ρήξης εργαζομένων και MAS

Για να γίνει κατανοητός ο λόγος που συνέβησαν όλα αυτά, θα πρέπει να πάρουμε υπόψη μας τον εκφυλισμό των μαζικών οργανώσεων και ιδιαιτέρα των εργατικών συνδικάτων στον οποίο οδήγησε ο ασφυκτικός αντιδημοκρατικός έλεγχος τους από το MAS, με τον διορισμό ηγεσιών, τις παρεμβάσεις της αστυνομίας και την καταστολή κάθε ριζοσπαστικής αριστερής αμφισβήτησης9.

Αυτό οδήγησε σε αποδυνάμωση της δυνατότητας για κινητοποίηση που στην περίπτωση της Εργατικής Συνομοσπονδίας έγινε ιδιαιτέρα αισθητή στη φάση του κινήματος κατά της κυβέρνησης Μοράλες. Σε αυτήν την φάση το εργατικό κίνημα βρέθηκε διασπασμένο, με ένα σημαντικό κομμάτι του να συμμετέχει στις κινητοποιήσεις κατά του Μοράλες10. Από την άλλη μεριά το τμήμα της εργατικής τάξης που δεν συμμετείχε στις κινητοποιήσεις αυτές, δεν έδειχνε διάθεση να πάρει μέρος στις φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις τις οποίες συγκαλούσε η ηγεσία της COB. Όταν λοιπόν η εργατική συνομοσπονδία κάλεσε σε διαδήλωση υπέρ του Μοράλες την Τρίτη 5 του Νοέμβρη, τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, και των βιομηχανικών εργατών στην Λα Παζ, τη Σούκρε και την Κοτσαμπάμπα αρνήθηκαν να πάρουν μέρος11.

Η αποφασιστική στροφή για τις διαθέσεις της εργατικής τάξης ήλθε το Σάββατο 9 του Νοέμβρη. Ένα καραβάνι από λεωφορεία με οπαδούς της αντιπολίτευσης, από τη Σούκρε, το Ποτοσί και το Ουανούνι, που πήγαινε στην Λα Παζ για να διαδηλώσει, έπεσε σε ένοπλη ενέδρα οπαδών του MAS στην κωμόπολη Βίλα Βίλα. Ομάδες μεταλλωρύχων από το Ουανούνι και το Ποτοσί πήγαν να βοηθήσουν το καραβάνι και δέχτηκαν και αυτοί πυροβολισμούς, με αποτέλεσμα να υπάρξουν τραυματίες μεταλλωρύχοι12. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η συνομοσπονδία των μεταλλωρύχων (FSTMB) που αποτελεί την ραχοκοκαλιά της COB, να καλέσει τα μέλη της να πάρουν μέρος στο κίνημα κατά της κυβέρνησης, οδηγώντας έτσι και την COB να αλλάξει στάση και από εκεί που οργάνωνε διαδηλώσεις υποστήριξης του Μοράλες, κάλεσε την επόμενη ημέρα –Κυριακή 10 του Νοέμβρη- την κυβέρνηση να παραιτηθεί μετά την ανακοίνωση του OAS για πιθανή ύπαρξη νοθείας στις εκλογές13.

Η απόλυτη έλλειψη αριστερής διεξόδου στην λαϊκή αγανάκτηση και η καταστολή κάθε αριστερής αντιπολίτευσης από το MAS, οδήγησε σταδιακά, μέσα σε διάστημα 10 ημερών, κομμάτια της εργατικής τάξης να συμμετέχουν στο ίδιο κίνημα με φασιστοειδείς ομάδες και ακροδεξιούς. Αυτήν την κατάσταση εκμεταλλεύτηκε η δεξιά για να επανέλθει πραξικοπηματικά στην εξουσία.

Αυτό είναι και το αποτέλεσμα της θεωρίας του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα (του κύριου θεωρητικού του MAS) για τον καπιταλισμό των Άνδεων και του Αμαζονίου. Σύμφωνα με τον Λινέρα, στην Βολιβία δεν υπάρχει προοπτική για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού τα επόμενα 50 χρόνια. Αυτό που χρειάζεται είναι να οικοδομηθεί ένας ισχυρός βιομηχανικός καπιταλισμός, με ισχυρή κρατική καθοδήγηση, προστασία και στήριξη, που θα αποτελέσει την βάση για την μετέπειτα σοσιαλιστική οικοδόμηση. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα σε πρώτη φάση θα πρέπει να θυσιαστούν, για χάρη της ανάπτυξης αυτού του «καπιταλισμού των Άνδεων και του Αμαζονίου». Όσο ο βολιβιανός καπιταλισμός βρισκόταν σε φάση ανόδου, τότε ήταν δυνατόν να ικανοποιούνται οι λαϊκές ανάγκες, ενώ ισχυροποιούνταν και τα καπιταλιστικά κέρδη14. Όταν όμως από το 2014 και μετά η παγκόσμια κρίση άρχισε να πιέζει και τους ρυθμούς ανάπτυξης της Βολιβίας, τότε ξεκίνησαν και οι επιθέσεις σε βάρος των εργαζομένων. Παράδειγμα: η μη πληρωμή των μπόνους φέτος σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.15

Τα διδάγματα της βολιβιανής εμπειρίας είναι πολύ σημαντικά. Η αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά θα πρέπει να τα μελετήσει, για να γίνει κατανοητό ότι κάθε στρατηγική σταδιακής προσέγγισης του σοσιαλισμού από τα πάνω, μέσα από την διαχείριση του αστικού κράτους, ακυρώνει τελικά την δράση των μαζών από τα κάτω, μέσα από την αμεσοδημοκρατική αυτοοργάνωση τους, και καταλήγει σε μια άλλη -όχι και τόσο νέα- μορφή διαχείρισης του καπιταλισμού.

Παράρτημα

Παρουσιάζουμε εδώ την σημαντική προσπάθεια των μικρών δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, να διαμορφώσουν έναν ανεξάρτητο πόλο ταξική παρέμβασης μέσα σε αυτήν την σύγκρουση που διαίρεσε τις εργατικές-λαϊκές τάξεις. Δυστυχώς οι δυνάμεις ήταν μικρές και ο χρόνος δεν επαρκούσε ώστε η προσπάθεια αυτή να έχει αποτελέσματα.

Πραγματοποιήθηκε η «Εργατική, αγροτική, φοιτητική και λαϊκή συνάντηση» ενάντια στις επιθέσεις της δεξιάς και της αστυνομίας

Αυτό το Σάββατο, 9 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε με σημαντική συμμετοχή στην πόλη της Λα Παζ η «Εργατική, αγροτική, φοιτητική και λαϊκή συνάντηση», που συγκάλεσαν εργατικά συνδικάτα της υπαίθρου και της πόλης, για να διαμορφώσουν μια ανεξάρτητη διέξοδο από την εθνική πολιτική κρίση, απορρίπτοντας την πολιτικοκοινωνική, αστυνομική και αγροτοβιομηχανική δεξιά.

Περίπου 150 άτομα συγκεντρώθηκαν για να συμμετάσχουν στην «Εργατική, Αγροτική, Φοιτητική και Λαϊκή Συνάντηση» που καλέστηκε αρχικά από το συνδικάτο SITRASABSA των εργαζομένων στο αεροδρομίο της πόλης του Ελ Άλτο, από το Ποτόσι από την αγροτική ένωση του Οκουρί και την ένωση των συνεταιρισμένων μεταλλωρύχων του Οκουρί, από την Κοτσαμπάμπα από την ηγεσία των ανεξάρτητων αγροτών της CSUTCB «Genaro Flores» και της FSUTCC «Enrrique Flores» καθώς και την ηγεσία των ανεξάρτητων εργαζομένων στις αρδευτικές εγκαταστάσεις. Λόγω της κατάστασης της πολιτικής κρίσης, τα μπλόκα στις εθνικές οδούς εμπόδισαν την άφιξη στην πόλη της Λα Παζ, όλων των συνδικάτων που είχαν υπογράψει το κάλεσμα από αυτές τις περιφέρειες. Ωστόσο, παρά τα προβλήματα αυτά, μερικοί από τους εκπροσώπους αυτών των συνδικάτων και από αριστερές οργανώσεις μπόρεσαν να συμμετάσχουν με τηλεδιάσκεψη.

Οι συμμετέχοντες ήταν εργαζόμενοι από το αεροδρόμιο, την βιομηχανία, τις υπηρεσίες, τους δασκάλους και τους φοιτητές από την πόλη της Λα Παζ και αγωνιστές βάσης από την UAGRM (Σάντα Κρουζ), καθώς και από αριστερές οργανώσεις, από φεμινιστικές οργανώσεις και ακτιβιστές, που υπογράμμισαν την ανάγκη να υπερασπιστούν μια ανεξάρτητη πολιτική θέση μέσα σε ένα πολύ πολωμένο σενάριο κρίσης μεταξύ της κυβέρνησης του MAS και της δεξιάς αντιπολίτευσης.

Μετά από αρκετές ώρες συζήτηση για την εκτίμηση της κατάστασης σε εθνικό επίπεδο και την διατύπωση διαφόρων προτάσεων, συγκεντρώθηκαν τα σημαντικότερα σημεία, καθώς και δημιουργήθηκε επιτροπή στην οποία συμμετείχαν οι παρόντες στην εκδήλωση. Αυτή η επιτροπή θα επεξεργαστεί ένα εθνικό ψήφισμα σε συντονισμό με τις προτάσεις που κατατέθηκα τόσο από την Λα Παζ όσο και από την πόλη της Κοτσαμπάμπα, καθώς και θα συγκαλέσει μια άμεση συνάντηση και μια επόμενη συνεδρίαση για να καθορίσει τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουν.

Στη συνέχεια, παρουσιάζουμε τις βασικές προτάσεις που περιλαμβάνονται σε δύο τμήματα:

Η Εργατική, αγροτική, φοιτητική και λαϊκή συνάντηση της περιφέρειας της Λα Παζ, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 9 Νοεμβρίου στην πόλη αυτή, συγκέντρωσε περισσότερους/ες από 100 συντρόφους και συντρόφισσες από διάφορους τομείς, και συγκλήθηκε από ανεξάρτητα σωματεία, μπροστά στην βαθιά εθνική κρίση και με σκοπό να παρέχει μια ανεξάρτητη διέξοδο που ανταποκρίνεται πραγματικά στα λαϊκά συμφέροντα, αποφάσισε:

1. Να αντιμετωπίσουμε την εθνική πολιτική κρίση, με πολιτική ανεξαρτησία από την δεξιά αντιπολίτευση που έχει σηκώσει κεφάλι και από το κυβερνών κόμμα.

2. Να απορρίψουμε κατηγορηματικά την δεξιά επίθεση, που είναι επικεφαλής του κοινωνικοπολιτικού και αστυνομικού μπλοκ.

3. Να ξαναπάρουμε τις εργατικές, αγροτικές, φοιτητικές και λαϊκές οργανώσεις από τα χέρια της γραφειοκρατίας του MAS.

4. Να καταγγείλουμε κατηγορηματικά τις διώξεις των εργαζομένων, των αγροτών και των ιθαγενών των ηγετών/τριων και των αγωνιστών/τριων της βάσης, που διώκονται γιατί αγωνίζονται για τις νόμιμες διεκδικήσεις τους. Αυτές είναι οι περιπτώσεις των 11 κατηγορουμένων της SABSA, του Franklin Gutiérrez, των εργατών του εργοστασίου της Vita, μεταξύ άλλων. Απαιτούμε την άμεση αποκατάστασή τους.

5. Να προωθήσουμε την ανεξάρτητη αυτοοργάνωση των εργαζομένων, των αγροτών, των ιθαγενών, των φοιτητών και των λαϊκών οργανώσεων, ενάντια στην δεξιά και ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα του MAS.

6. Για την ενότητα των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων, ενάντια στα δύο αστικά στρατόπεδα που συγκρούονται.

7. Κηρύσσει την σύσκεψη σε διαρκή συνεδρίαση και συγκαλεί μια επόμενη συνάντηση τις επόμενες ημέρες, για να καθοριστούν τα βήματα που πρέπει να ακολουθηθούν, επεκτείνοντας την πρόσκληση σε περισσότερους εργαζόμενους, αγρότες, ιθαγενείς, φοιτητές, οργανώσεις γυναικών και σεξουαλικής πολυμορφίας. Για το σκοπό αυτό, δημιουργήθηκε μια επιτροπή που συγκροτήθηκε από τις οργανώσεις που συμμετέχουν για να οργανώσουν αυτή την πρόσκληση.

Συμβολές των οργανώσεων και των ανεξάρτητων από την Κοτσαμπάμπα για να συζητηθούν και να ενσωματωθούν:

1. Να ενισχύσουμε τον αγώνα των εργαζομένων του CERSACRUZ που αντιμετωπίζουν διώξεις και απολύσεις.

2. Όσον αφορά το σημείο 2. Να υιοθετηθεί ο όρος «ολιγαρχικό κοινωνικοπολιτικό». Στην Κοτσαμπάμπα και στη Σούκρε υπάρχουν επιτροπές πολιτών που συμμετέχουν και στηρίζουν εργάτες.

3. Όσον αφορά το σημείο 3: Είναι πολύ σημαντικό να οριστούν έκτακτα συνέδρια, της COB - CODES και άλλων οργανώσεων, προσκαλώντας τους αγρότες και τους αυτόχθονες πληθυσμούς να συμμετέχουν.

4. Επίσης, να ενσωματωθεί, λαμβάνοντας υπόψη πιθανό επικείμενο πραξικόπημα, ότι είναι απαραίτητο να διεκδικήσουμε δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες.

5. Ενσωμάτωση της οικονομικής ανάλυσης, για την απεικόνιση του ρόλου των εθνικών επιχειρηματιών.

Λα Παζ, 9 Νοεμβρίου 2019.

Μετάφραση: e la libertà

«El Encuentro obrero, campesino, estudiantil y popular se pronunció contra la asonada de la derecha y la policía”», La Izquierda Diario, 9 Νοεμβρίου 2019.

Σημειώσεις

1 LID Bolivia, «Acuerdo del MAS con golpistas: “Roma no paga traidores”», La Izquierda Diario, 24 Νοεμβρίου 2019.

2 Juana Runa, «Bolivia: con acuerdos parlamentarios y sindicales inicia la “pacificación” al servicio del régimen golpista», La Izquierda Diario, 26 Νοεμβρίου 2019

3 Juana Runa, «En 4 días de “recuperación de la democracia”: muertes, detenciones, heridos y persecución», La Izquierda Diario, 16 Νοεμβρίου 2019.

4 Saturnino Nina, «Al menos ocho muertos por el desalojo en Senkata, mientras continúa la resistencia al golpe», La Izquierda Diario, 19 Νοεμβρίου 2019.

5 Javo Ferreira, «¿Hacia un endurecimiento del golpismo en Bolivia?», La Izquierda Diario, 10 Δεκεμβρίου 2019.

6 LID Bolivia, «Presupuesto 2020: diputados aprobaron recortes y la golpista Áñez prepara más ajustes», La Izquierda Diario, 16 Δεκεμβρίου 2019. 

7 Dalila Fabreger, «A espaldas de pueblos indígenas: gobernación de Beni habilita 42% de tierras del departamento para el agronegocio», La Izquierda Diario, 30 Νοεμβρίου 2019.

8 Jeffery R Webber, «Bolivian Horizons: An Interview with Pablo Solón», International Viewpoint, 28 Οκτωβρίου 2019.

9 Javo Ferreira, «Bolivia: entre el golpe de Estado y la resistencia popular», La Izquierda Diario, 17 Νοεμβρίου 2019.

10 José Pereira, «Sobre el llamado Bloque Cívico del Sur y nuestras diferencias», Lucha de Clases, 30 Οκτωβρίου 2019.

11 Lucha de Clases – Bolivia, «Bolivia: how the working class must defeat the coup», In Defence of Marxism, 5 Νοεμβρίου 2019.

12 «Ante la dramática crisis de dirección política avanza el golpe», Lucha de Clases, 9 Νοεμβρίου 2019.

13 Jorge Martin, «Bolivia: reactionary coup forces Evo Morales to resign», In Defence of Marxism, 11 Νοεμβρίου 2019.

14 Jeffery R Webber, «Revolution against “progress”: the TIPNIS struggle and class contradictions in Bolivia», International Socialism, τεύχος 133, χειμώνας 2012.

15 Gastón Remy, «El golpe en Bolivia y el debate sobre los motivos económicos», La Izquierda Diario, 21 Νοεμβρίου 2019.

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2019 22:29
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Μανιφέστο του Έθνους Κάρα Κάρα (Βολιβία)

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.