Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2021 13:02

Γιατί διαδηλώνει ο κουβανικός λαός;

 

 

Miguel Sorans

 

Γιατί διαδηλώνει ο κουβανικός λαός;

 

 

Η κυβέρνηση του Ντίαζ Κανέλ και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας (PCC) λένε ότι οι διαμαρτυρίες «ενορχηστρώνονται και χρηματοδοτούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες». Αυτό δεν είναι αλήθεια. Φυσικά ο ιμπεριαλισμός θέλει να χρησιμοποιήσει τις διαδηλώσεις προς όφελός του. Όμως οι βαθύτερες αιτίες βρίσκονται στις πολιτικές λιτότητας που εφάρμοσε τον Ιανουάριο η κουβανική κυβέρνηση και οι οποίες βάθυναν την κοινωνική ανισότητα. Ο καπιταλισμός κουβανικού τύπου υπάρχει στην Κούβα εδώ και δεκαετίες.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να πούμε, και μάλιστα από την πλευρά της Αριστεράς, είναι ότι οι λαϊκές διαμαρτυρίες στην Κούβα είναι απολύτως γνήσιες. Οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους επειδή δεν αντέχουν άλλο τη φτώχεια, τη σοβαρή επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου. Φυσικά, ο ιμπεριαλισμός έχει μερίδιο ευθύνης για την κοινωνική κρίση της Κούβας λόγω του ιστορικού αποκλεισμού και των τελευταίων κυρώσεων. Όμως ο αποκλεισμός, τον οποίο πάντοτε καταγγήλαμε και πολεμήσαμε, είναι μόνο ένα στοιχείο, αλλά όχι η βασική αιτία της σοβαρής κοινωνικής κατάστασης που υφίσταται ο κουβανικός λαός.

Ο αποκλεισμός, ο οποίος επιβλήθηκε τη δεκαετία του 1960, απέτυχε λόγω της αντίστασης του κουβανικού λαού και της παγκόσμιας υποστήριξης της κουβανικής επανάστασης. Σήμερα είναι πολύ περιορισμένος και μερικός. Για δεκαετίες η Κούβα είχε εμπορικές και πολιτικές σχέσεις με σχεδόν όλες τις χώρες του κόσμου. Σε τέτοιο βαθμό που από τη δεκαετία του 1990, υπό την ηγεσία του Φιντέλ και του Ραούλ Κάστρο, διευκολύνθηκαν οι ξένες ιδιωτικές επενδύσεις, στο πλαίσιο κοινών επιχειρήσεων με πολυεθνικές εταιρείες, ιδίως από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον Καναδά. Το PCC, ακολουθώντας τον δρόμο που χάραξε η Κίνα, αποκατέστησε τον καπιταλισμό στο νησί. Αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια. Αυτό είναι το πραγματικό οικονομικό-κοινωνικό πλαίσιο που εξηγεί την πρωτοφανή κοινωνική έκρηξη της 11ης Ιουλίου.

Η καπιταλιστική προσαρμογή του Ιανουαρίου 2021

Είναι ακριβώς η γραφειοκρατία του PCC που πάντα χρησιμοποιούσε το επιχείρημα του «αποκλεισμού» για να δικαιολογήσει το γεγονός ότι δεν υπάρχουν ελευθερίες και ότι οι Κουβανοί εργαζόμενοι εργάζονται εδώ και χρόνια με μισθούς 15 δολαρίων, για παράδειγμα, για ισπανικές ή καναδικές πολυεθνικές εταιρείες στον τουριστικό τομέα ή για την εταιρεία Cuba Ron SA Corporation, που ιδρύθηκε από Κουβανούς επιχειρηματίες και τη γαλλική εταιρεία Ricard Pernod (ιδιοκτήτρια του ουίσκι Chivas Regal). Εν τω μεταξύ, οι ηγέτες του PCC, οι στρατιωτικοί και η νέα αστική τάξη ζουν σαν πλούσιοι, με τα προνόμιά τους και σε αποκλειστικές γειτονιές. Πριν από μερικούς μήνες ο Τόνι Κάστρο, ένας από τους εγγονούς του Φιντέλ Κάστρο, μοιράστηκε στα κοινωνικά του δίκτυα εικόνες από τα ακριβά ταξίδια του σε προορισμούς όπως το Παρίσι και η Ισπανία. Ανέβασε επίσης φωτογραφίες του να οδηγεί μια BMW σε πολυτελείς τουριστικές τοποθεσίες στην Κούβα. Αυτό προκάλεσε μεγάλη αγανάκτηση.

Αυτό που άναψε το φυτίλι δεν ήταν μια «ιμπεριαλιστική συνωμοσία», αλλά η βίαιη προσαρμογή που εφάρμοσε η κουβανική κυβέρνηση τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους. Ο πρόεδρος Μιγκέλ Ντίαζ Κανέλ ονόμασε τις μεταρρυθμίσεις για την εργασία και τις τιμές «Tarea ordenamiento» Διαταγή Εργασίας»). Η κυβέρνηση έθεσε τέλος στη μακρά περίοδο ύπαρξης δύο νομισμάτων στην Κούβα, του κουβανικού πέσο και του μετατρέψιμου πέσο CUC. Με αυτό θέσπισαν μια άθλια αύξηση των μισθών και μια μεγάλη αύξηση όλων των τιμών της λαϊκής κατανάλωσης. Με άλλα λόγια, μια τυπική καπιταλιστική προσαρμογή. Τόσο «ορθόδοξη» που ανακοινώθηκε μάλιστα ότι στόχος της ήταν να «ενθαρρύνει τις ιδιωτικές επενδύσεις». Μαζί με αυτό, «η πλειοψηφική συμμετοχή ξένου κεφαλαίου στις μικτές εταιρείες (...) στον χρηματοπιστωτικό τομέα περιλαμβάνει επιχειρήσεις με εξολοκλήρου ξένο κεφάλαιο» (Clarín, 19/12/ 2020, σελίδα 36). Ο μηνιαίος κατώτατος μισθός αυξήθηκε από 500 πέσος (20 δολάρια) σε 2.100 πέσος (87 δολάρια), αλλά οι τιμές των τροφίμων, της καθαριότητας, του φυσικού αερίου, του ηλεκτρικού ρεύματος και των μεταφορών αυξήθηκαν πολύ περισσότερο από την αύξηση του μισθού. Τους μήνες αυτούς, ξέσπασε ένας μεγαλύτερος πληθωρισμός και η καπιταλιστική κερδοσκοπία με το δολάριο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια de facto υποτίμηση (το επίσημο δολάριο των 24 πέσος είναι ήδη στα 60 πέσος στην παράλληλη αγορά) που κατέληξε να εξανεμίσει τον ήδη άθλιο μισθό. Όλα αυτά δημιούργησαν μεγαλύτερες ελλείψεις. Ο κουβανικός λαός στέκεται σε ατελείωτες ουρές για τρόφιμα, υποφέρει από διακοπές ρεύματος και, εν μέσω της πανδημίας, υπάρχει έλλειψη φαρμάκων. Αυτό δείχνει την υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας που κάποτε ήταν πρώτης τάξεως.

Όλα αυτά κατέληξαν να εκραγούν την Κυριακή 11 Ιουλίου στην πόλη Σαν Αντόνιο ντε λος Μπάνιος, 38 χιλιόμετρα από την Αβάνα, και γρήγορα εξαπλώθηκαν σε άλλες πόλεις και στην ίδια την Αβάνα. Χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους για να απαιτήσουν τρόφιμα, φάρμακα και να αποκηρύξουν την κυβέρνηση και την προσαρμογή της. Έτσι το εξήγησαν τα μέλη της συντακτικής ομάδας του μπλογκ Comunistas: «Σήμερα το απόγευμα ο κουβανικός λαός βγήκε στους δρόμους. Ένας λαός που δεν τον κάλεσε καμία άλλη οργάνωση εκτός από την ακραία οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η Κούβα και την ανικανότητα της κυβέρνησης να διαχειριστεί την κατάσταση. Η Κούβα βγήκε στους δρόμους με το λάθος σύνθημα “Πατρίδα και ζωή”, αλλά βγήκε στους δρόμους για κάτι περισσότερο από ένα σύνθημα, βγήκε στους δρόμους για να απαιτήσει πραγματικό σοσιαλισμό από την κυβέρνηση». Κάποια από τα μέλη της συνελήφθησαν, ανάμεσά τους και ο μαρξιστής ιστορικός Φρανκ Γκαρσία Ερνάντεζ.

Να υποστηρίξουμε τη λαϊκή διαμαρτυρία και την απελευθέρωση όλων των κρατουμένων.

Αυτό που συνέβη στην Κούβα είναι παρόμοιο με τις κινητοποιήσεις που έλαβαν χώρα στη Χιλή, την Κολομβία, το Περού ή τη Βραζιλία εναντίον των προσαρμογών. Πολλοί αγωνιστές μπορεί να πιστεύουν ότι στην Κούβα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αλλά δεν είναι. Στην Κούβα δεν υπάρχει σοσιαλισμός. Είναι ένα καταπιεστικό μονοκομματικό καθεστώς που, όπως η Κίνα ή το Βιετνάμ, κυβερνά για τους νεόπλουτους και τις συμμαχίες τους με τις πολυεθνικές. Η φτώχεια και η ανισότητα αυξάνονται στην Κούβα. Γι’ αυτό και αυτές οι λαϊκές διαμαρτυρίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν την αρχή μιας αλλαγής στην κατάσταση. Γνωρίζουμε ότι σε αυτές τις διαδικασίες δρουν τμήματα υπέρ των Γιάνκηδων, που συμμαχούν με τους εξόριστους του Μαϊάμι, και ότι θα θελήσουν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις κινητοποιήσεις για να εγκαθιδρύσουν τη δική τους κυβέρνηση. Ως επαναστάτες σοσιαλιστές, ενθαρρύνουμε τις εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις, για να σταματήσει η προσαρμογή στην προοπτική της επίτευξης μιας κυβέρνησης της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού με εργατική και λαϊκή δημοκρατία. Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε για την οικοδόμηση μιας νέας επαναστατικής ηγεσίας που θα σηκώσει τα λάβαρα του Τσε και της πρώτης σοσιαλιστικής επανάστασης.

Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται και ήδη υπάρχει ένας νεκρός λόγω της καταστολής. Από την πλευρά της UIT-CI, υποστηρίζουμε τον κουβανικό λαό και καλούμε όλους όσους ισχυρίζονται ότι είναι αντιιμπεριαλιστές και αριστεροί στον κόσμο, να δείξουν αλληλεγγύη ώστε να ηττηθεί το σχέδιο λιτότητας, ενάντια στην καταστολή, για το δικαίωμα στη διαμαρτυρία και για να επιτευχθεί η ελευθερία όλων όσων έχουν συλληφθεί για τη συμμετοχή τους στον αγώνα.

13/7/2021

 

 

Μετάφραση: e la libertà

Miguel Sorans, «¿Por qué protesta el pueblo cubano?», UIT-CI, 14 Ιουλίου 2021, https://uit-ci.org/index.php/2021/07/13/por-que-protesta-el-pueblo-cubano/. Αναδημοσίευση: LaClase.info, 14 Ιουλίου 2021, http://laclase.info/content/por-que-protesta-el-pueblo-cubano/.

Ο Miguel Sorans είναι ηγετικό στέλεοχος της Izquierda Socialista και της UIT-CI (Unidad Internacional de los Trabajadores – Cuarta Internacional).

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2021 13:07

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.