Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2021 22:49

Η περίπτωση του νεαρού Κουβανού καλλιτέχνη Άμπελ Λεσκάι

 

 

Μέχρι στιγμής, το παρακάτω κείμενο έχει δημοσιευτεί από το Marx21 (Διεθνής Σοσιαλισμός), την Izquierda Socialista (UIT-CI) και την La Izquierda Diario (Fracción Trotskista por la Reconstrucción de la IV Internacional), πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει ένα τμήμα της μαρξιστικής αριστεράς που ανησυχεί για την κουβανική πραγματικότητα. Αυτή η μαρξιστική αριστερά έχει μια θέση που πρέπει να γίνει γνωστή στην Κούβα: η πλειοψηφία της κουβανικής εργατικής τάξης θεωρεί ότι η διεθνής αριστερά, ως ομοιογενές μπλοκ, υποστηρίζει ανεπιφύλακτα την κουβανική κυβέρνηση. Η άκριτη υπεράσπιση της κουβανικής κυβέρνησης καταλήγει να είναι χρήσιμη για τη δεξιά, η οποία τελικά καταδεικνύει τις ρωγμές και τις ασυνέπειες του σοσιαλιστικού λόγου που προσπαθεί να αποκρύψει τα γεγονότα. Αυτό δεν επηρεάζει μόνο την αξιοπιστία της γραφειοκρατικοποιημένης αριστεράς, αλλά συμβάλλει επίσης στη διάδοση της πολιτικής απάθειας, ακόμη και του αντικομμουνισμού, σε ευρύτατα στρώματα της παγκόσμιας εργατικής τάξης. Η κρίση που βιώνει σήμερα η Κούβα δεν περιορίζεται στην οικονομία: είναι επίσης πολιτική. Κατά συνέπεια, το ευρύ φάσμα της κουβανικής κριτικής αριστεράς, και ακόμη περισσότερο η μαρξιστική αριστερά, έχει μια επείγουσα πολιτική πρόκληση μπροστά της.

Συντακτική Επιτροπή του Comunistas

 

 

Lisbeth Moya González

 

Η περίπτωση του νεαρού Κουβανού καλλιτέχνη Άμπελ Λεσκάι

 

 

Οι διαδηλώσεις της 11ης Ιουλίου σηματοδότησαν μια μεγάλη αλλαγή για την Κούβα. Για πρώτη φορά από το 1959, οι Κουβανοί κατέβηκαν στους δρόμους σε διάφορες επαρχίες της χώρας για πολλούς λόγους, αλλά κυρίως λόγω της λαϊκής δυσαρέσκειας που προκάλεσε η οικονομική κρίση και η διαχείριση της γραφειοκρατίας.

Ενώ είναι αλήθεια ότι οι αμερικανικές κυρώσεις επηρεάζουν την οικονομία, όταν αναλύουμε την Κούβα δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το φαινόμενο της γραφειοκρατίας και την έλλειψη λαϊκής συμμετοχής στην πολιτική. Η διαφωνία τιμωρείται αυστηρά και η κυβέρνηση έδειξε σημάδια για αυτό στις 11 Ιουλίου. Η αντίδρασή της σε κάθε διαφωνία, ακόμη και στην αριστερή διαφωνία, είναι να χαρακτηρίζει τους πολίτες ως «αντεπαναστάτες», «πολιτικά μπερδεμένους» ή «μισθοφόρους που πληρώνονται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ».

Το φαινόμενο του Archipiélago ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, η πλατφόρμα αυτή προσπάθησε να καθιερώσει έναν εθνικό διάλογο, πέρα από ιδεολογικές θέσεις, και κάλεσε σε ειρηνική πορεία στις 15 Νοεμβρίου. Αυτό το πολιτικό εγχείρημα έδειξε σημάδια υποστήριξης της Δεξιάς μέσω των δημόσιων προβολών και της τοποθέτησης ορισμένων μελών του.

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο από μόνο του, στην περίπτωση αυτής της ανάλυσης, δεν είναι το Archipiélago, αλλά η αντιμετώπιση αυτού του είδους των διαφωνιών από την κυβέρνηση. Για άλλη μια φορά, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χρησιμοποιήθηκαν, χωρίς δικαίωμα απάντησης, για να υποβαθμίσουν τους κύριους διοργανωτές με κάθε δυνατό τρόπο και να προσπαθήσουν να αποδείξουν τις σχέσεις τους με την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Η πορεία απαγορεύτηκε με την αιτιολογία ότι ο σοσιαλισμός είναι συνταγματικά αμετάκλητος και ότι οι προθέσεις της διαμαρτυρίας ήταν η ανατροπή του.

Ωστόσο, ένα από τα πιο ανησυχητικά ζητήματα είναι ότι το Σαββατοκύριακο που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί η πορεία, επαναλήφθηκε μαζικά ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της ιστορίας της Κούβας: οι «πράξεις αποκήρυξης», εκδηλώσεις που οργανώνονται από την πολιτική εξουσία για να επιτεθούν στον πιο ιδιωτικό χώρο όσων διαφωνούν, την οικογένεια, το σπίτι, με φωνές, προσβολές και κάθε είδους λεκτική βία.

Φανταστείτε να ξυπνάτε μπροστά από ένα πλήθος ανθρώπων που φωνάζουν «αντεπαναστάτης» μπροστά στο σπίτι σας, και ακόμη περισσότερο, σε μια πολιτική εκδήλωση που οργανώνεται στο κατώφλι σας, στη γειτονιά σας, μπροστά στα παιδιά και τους γονείς σας. Αυτό ήταν κάτι συνηθισμένο και ντροπιαστικό στην Κούβα της δεκαετίας του 1980, κάτι που έχει συζητηθεί πολλές φορές, κάτι για το οποίο πολλοί Κουβανοί ντρέπονται και το οποίο επαναλαμβάνεται σήμερα, με την επιθετικότητα των κοινωνικών δικτύων.

Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση προσπαθεί να αποτρέψει την καταγγελία ενός κρίσιμου ζητήματος: η Κούβα ανοίγεται στην φιλελευθεροποίηση μιας κρατικοκεντρικής οικονομίας. Το «νομισματικό διάταγμα», ένα μέτρο που ανακοινώθηκε για την αντιμετώπιση της κρίσης, η οποία είχε γίνει αισθητή πριν από το Covid-19, ήρθε σε μια εποχή ελλείψεων και με αποχρώσεις που δεν ήταν καθόλου συμφέρουσες για τον λαό. Πρόκειται, στην πραγματικότητα, για έναν οικονομικό διαχωρισμό που έχει οδηγήσει τους Κουβανούς σε απόγνωση λόγω της έλλειψης βασικών προϊόντων και του πληθωρισμού.

Με το διάταγμα καταργήθηκε η CUC, το σκληρό νόμισμα που κυκλοφορούσε στην Κούβα από το 1994, στα μέσα της Ειδικής Περιόδου, για να δώσει τη θέση του στο ελεύθερα μετατρέψιμο νόμισμα (MLC / Moneda Libremente Convertible), καθώς και σε οποιοδήποτε διεθνές νόμισμα που διακινείται σε μεγάλο βαθμό στη μαύρη αγορά.

Κατά την ανακοίνωση του «Εφαρμοστικού Διατάγματος», ο υπουργός Οικονομίας Αλεχάνδρο Γιλ [Alejandro Gil] διαβεβαίωσε ότι παράλληλα με τα καταστήματα σε MLC, τα υπόλοιπα καταστήματα θα συνεχίσουν να πωλούν όλα τα είδη των απαραίτητων προϊόντων σε κουβανέζικα πέσος, δεδομένου ότι τα νέα καταστήματα προορίζονταν ακριβώς για τη συλλογή ξένου συναλλάγματος για την τροφοδότηση των πωλήσεων σε κουβανέζικα πέσος. Στην πράξη, αυτό δεν συνέβη. Τα καταστήματα στα οποία έχουν πρόσβαση οι Κουβανοί που δεν κατέχουν MLC δεν διαθέτουν αποθέματα και καθημερινά γίνονται όλο και λιγότερα. Η απόκτηση βασικών προϊόντων είναι μια οδύσσεια και παρά την αύξηση των μισθών, τα χρήματα δεν επαρκούν, διότι η πορεία του πληθωρισμού είναι τεράστια.

Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν ότι μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, η οποία επιδεινώνεται από το Covid-19, την αδυναμία έκφρασης διαφωνιών και λαϊκής συμμετοχής και τον επαναλαμβανόμενο πολιτικό λόγο που οι Κουβανοί ηγέτες χρησιμοποιούν χοντροκομμένα στα μέσα ενημέρωσης για να νομιμοποιήσουν τη διαδικασία, ο κόσμος βγήκε στους δρόμους.

Η λέξη αριστερά είναι ταμπού στην Κούβα. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού θεωρεί ότι ο λόγος και οι πρακτικές της κυβέρνησης είναι σοσιαλιστικές ή αριστερές. Πρόκειται για τον δυσαρεστημένο πολίτη, με πολύ μικρή πολιτική κατάρτιση, επειδή τα προγράμματα σπουδών από μικρή ηλικία επικεντρώνονται στην πολιτική διαπαιδαγώγηση κατά το δοκούν των κυβερνώντων και όχι στην ανάπτυξη της γνώσης και της λογικής σε συνθήκες ελευθερίας.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι στις 11 Ιουλίου ο κόσμος βγήκε στους δρόμους. Δεν ήταν μισθοφόροι, δεν ήταν μπερδεμένα όντα. Ήταν εξαντλημένοι άνθρωποι που αντιδρούσαν σε αντικειμενικές αντιφάσεις.

Εκείνη την ημέρα, άνθρωποι που αντιτίθενται στις ιδέες της Αριστεράς βγήκαν στους δρόμους, ναι, αλλά το ίδιο έκαναν και οι εργαζόμενοι και οι περιθωριοποιημένοι άνθρωποι, οι άνθρωποι που η Αριστερά θα έπρεπε να εκπροσωπεί, οι κοινωνικές βάσεις στις οποίες η Αριστερά θα έπρεπε να απευθύνεται. Εκείνη την ημέρα, οι υποστηρικτές της κυβέρνησης, οι νέοι της λεγόμενης «επίσημης αριστεράς», άνθρωποι προνομιούχοι του συστήματος ως επί το πλείστον, επίσης βγήκαν έξω.

Εν μέσω του χάους, η βία και από τις δύο πλευρές αναδύθηκε στην επιφάνεια. Ήταν άοπλοι διαδηλωτές ενάντια σε όλα τα κατασταλτικά όργανα του κράτους και τους άλλους προνομιούχους ή μη κριτικούς παλιούς υποστηρικτές, οπλισμένους με ξύλα και με την υποστήριξη της αστυνομίας.

Η κουβανική κυβέρνηση αντιμετώπισε μια μεγάλη κρίση κυβερνησιμότητας και θα ήταν άδικο να μην ληφθεί υπόψη σε αυτή την ανάλυση η εξαντλητική αντικομμουνιστική προπαγάνδα των ΗΠΑ που διείσδυσε στη φαντασία των Κουβανών μέσω των κοινωνικών δικτύων. Αλλά οι εσωτερικές αιτίες της κοινωνικής έκρηξης είναι εκεί, λανθάνουσες στην καθημερινή ζωή των πολιτών αυτού του νησιού. Τα αίτια αυτά παραμένουν άλυτα και επιδεινώνονται καθημερινά, λόγω των όσων σήμαινε η 11η Ιουλίου για τους διαδηλωτές και τις οικογένειές τους.

Μέχρι σήμερα, η ομάδα εργασίας για τις συλλήψεις με πολιτικά κίνητρα της κουβανικής πλατφόρμας της κοινωνίας των πολιτών Justicia 11J έχει καταγράψει 1271 συλλήψεις σε σχέση με το κοινωνικό ξέσπασμα. Από αυτούς τους ανθρώπους, τουλάχιστον 659 εξακολουθούν να βρίσκονται υπό κράτηση. Σαράντα δύο καταδικάστηκαν σε φυλάκιση με συνοπτικές δίκες και οκτώ σε τακτικές δίκες. Η κατηγορία της εισαγγελίας είναι ήδη γνωστή για 269 άτομα που περιμένουν ποινές από ένα έως τριάντα χρόνια.

Η κατηγορία της «εξέγερσης» έχει χρησιμοποιηθεί για την επιβολή κυρώσεων σε τουλάχιστον 122 άτομα, σύμφωνα με την πλατφόρμα, η οποία έχει αναλάβει την καταμέτρηση και την ανάδειξη της κατάστασης των εμπλεκομένων, καθώς δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία.

Η 11η Ιουλίου ήταν το αποκορύφωμα της καταστολής των διαφωνούντων στην Κούβα. Ιστορικά, υπήρξε συστηματική παρενόχληση από τα όργανα της Κρατικής Ασφάλειας των διαφωνούντων σε όλο το πολιτικό φάσμα· υπήρξαν επίσης καταγεγραμμένες περιπτώσεις αποπομπής από χώρους σπουδών ή εργασίας για ιδεολογικούς λόγους, και πολλά άλλα τέτοια στοιχεία. Στις 11 Ιουλίου, ωστόσο, η καταστολή ασκήθηκε στα σώματα των διαδηλωτών.

Τέτοια είναι η περίπτωση του νεαρού μουσικού και ποιητή Άμπελ Λεσκάι [Abel Lescay], ο οποίος, αφού διαδήλωσε στην πόλη Μπεχουκάλ, συνελήφθη το ίδιο βράδυ στο σπίτι του. Η διαδικασία αυτή είναι ιδιαίτερη, διότι οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα γυμνός και έπασχε από Covid-19 κατά τη διάρκεια της σύλληψης. Ενήργησε ειρηνικά, δεν επιτέθηκε σε κανενός είδους ιδιοκτησία, παρ' όλα αυτά η εισαγγελία του απαγγέλλει τις ακόλουθες κατηγορίες: προσβολή πρώτου βαθμού του δικαστηρίου, διακεκριμένη προσβολή του δικαστηρίου με επιβαρυντικό χαρακτήρα και διατάραξη της δημόσιας τάξης. Για όλα αυτά, ζητούν ποινή φυλάκισης επτά ετών.

Ο Λεσκάι είναι φοιτητής στο Instituto Superior de Arte (ISA) και θα μπορούσε να χάσει το πτυχίο του αν καταδικαστεί. Θα δικαστεί στις 5 και 6 Δεκεμβρίου στο επαρχιακό δικαστήριο του Μαγιαμπέκε.

Τέτοια περιστατικά συμβαίνουν στην Κούβα αυτές τις μέρες, παράλογες και αδιανόητες καταστάσεις. Όταν μιλάω για αυτά τα ζητήματα με μέλη της Αριστεράς σε άλλες χώρες, θεωρείται ανήκουστο να επιβάλλεται σε κάποιον τέτοια ποινή επειδή βγήκε να ασκήσει το δικαίωμα διαδήλωσης. «Αν ήταν έτσι, θα ήμασταν όλοι στη φυλακή για πάντα», μου σχολίασε ένας Αργεντινός φίλος.

Γράφω αυτές τις γραμμές γεμάτη φόβο, γνωρίζοντας μάλιστα τι σημαίνουν από την άποψη των επιπτώσεων για έναν αγωνιστή της εναλλακτικής αριστεράς που ζει και εργάζεται στην Κούβα. Γράφω αυτές τις γραμμές επειδή το κύριο δίλημμα για έναν αριστερό ακτιβιστή στην Κούβα είναι να είναι ξεκάθαρος σχετικά με το ποιον αντιμετωπίζει και σε ποιο πλαίσιο. Παρόλο που ως σοσιαλιστές έχουμε την αποστολή να αγωνιστούμε κατά του ιμπεριαλισμού στον κόσμο, παρόλο που αυτές οι λέξεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για άλλους σκοπούς, στην Κούβα δεν μπορούμε πλέον να παραμείνουμε σιωπηλοί, γιατί πρόκειται για τις ζωές πολλών ανθρώπων. Πρόκειται για το δικαίωμα στη διαφωνία και στην αξιοπρεπή ύπαρξη.

Καλώ τη διεθνή αγωνιστική αριστερά και όσους διαβάζουν αυτό το κείμενο να μη διστάσουν να διερευνήσουν και να υποστηρίξουν την υπόθεση των πολιτικών κρατουμένων στην Κούβα. Καλώ σε διεθνή αλληλεγγύη για τον Άμπελ Λεσκάι, γιατί μόνο έτσι θα ακουστούμε. Η Αριστερά, παρά τις αποχρώσεις και τις διαφορές της, πρέπει να θεωρεί τον εαυτό της ως κάτι ενιαίο στον κόσμο μπροστά σε τέτοιου είδους προσβολές. Δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε τον καταπιεστή μόνο ως αστό – η γραφειοκρατία επίσης καταπιέζει. Δεν κουράζομαι ποτέ να το λέω: «Σοσιαλισμός ναι, καταπίεση όχι».

 

 

 

Μετάφραση: elaliberta.gr

Lisbeth Moya González, «El caso del joven artista cubano Abel Lescay», Marx21, 1 Δεκεμβρίου 2021, https://marx21.net/2021/12/01/cuba-socialismo-si-represion-no/. Izquierda Socialista, 1 Δεκεμβρίου 2021, https://izquierdasocialista.org.ar/2020/index.php/blog/para-la-web/item/19962-llamamiento-a-la-solidaridad-por-la-causa-de-los-presos-politicos-del-11-de-julio-en-cuba-el-caso-del-joven-artista-abel-lescay. La Izquierda Diario, 1 Δεκεμβρίου 2021, https://www.laizquierdadiario.com/Solidaridad-por-la-causa-de-los-presos-politicos-del-11-de-julio-en-Cuba-El-caso-del-joven-artista-Abel-Lescay. Comunistas, 2 Δεκεμβρίου https://www.comunistascuba.org/2021/12/el-caso-del-joven-artista-cubano-abel.html. Movimiento Socialista de Trabajadoras y Trabajadores de la República Dominicana, 4 Δεκεμβρίου 2021, https://mst-rd.org/2021/12/04/cuba-el-caso-del-joven-artista-abel-lescay/

Lisbeth Moya González, “The case of the young artist Abel Lescay in Cuba”, Oakland Socialist, 5 Δεκεμβρίου 2021, https://oaklandsocialist.com/2021/12/05/cuba-the-case-of-the-young-artist-abel-lescay/. Αναδημοσίευση: International Viewpoint, 7 Δεκεμβρίου 2021, https://internationalviewpoint.org/spip.php?article7423

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2021 23:03

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.