Διαδήλωση στο Αλγέρι μια μέρα πριν τις εκλογές. Φωτογραφία Ryad Kramdi-AFP / Getty Images
Στις 22 Φλεβάρη του 2019 οι λαϊκές μάζες της Αλγερίας κατέβηκαν στους δρόμους κατά εκατομμύρια, απαιτώντας να μην είναι ξανά υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές ο Αμπντελαζίζ Μουτεφλίκα, ο πρόεδρος ο οποίος έχοντας την υποστήριξη του στρατού, επανεκλεγόταν με διαρκείς τροποποιήσεις του συντάγματος από το 1999, αν και εδώ και χρόνια δεν μπορούσε να ασκήσει τα καθήκοντά του λόγω σοβαρών ασθενειών. Η μαζικότητα και η αποφασιστικότητα του κινήματος ανάγκασαν τον στρατό να διώξει τον Μπουτεφλίκα στις 2 Απριλίου, προκειμένου να εκτονωθεί το κίνημα. Όμως το αλγερινό λαϊκό κίνημα (το Χιράκ, όπως το αποκαλούν πια οι Αλγερινοί), όχι μόνο δεν εγκατέλειψε τους δρόμους, αλλά επέκτεινε τις διεκδικήσεις του, απαιτώντας “Να φύγουν όλοι” και “Να πέσει το σύστημα”. Βασικός στόχος του Χιράκ έγινε η έναρξη μιας διαδικασίας συνταγματικής αναθεώρησης από τα κάτω, για τη ριζική αλλαγή ολόκληρου του συστήματος. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, με τις διαδηλώσεις, τις κινητοποιήσεις και τις απεργίες να συνεχίζονται όλο αυτό το διάστημα, ο στρατός διοργάνωσε εκλογές στις 12 Δεκέμβρη για να εκτονωθεί η κατάσταση, αλλάζοντας απλώς τον επικεφαλής ενός συστήματος που συνεχίζει να ελέγχεται από τον στρατό και την άρχουσα τάξη. Το Χιράκ αποφάσισε να μποϊκοτάρει τις εκλογές και να συνεχίσει τις κινητοποιήσεις. Έτσι τελικά στις 12 Δεκέμβρη, η συμμετοχή στις εκλογές δεν ξεπέρασε το 40% (σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε το ίδιο το καθεστώς), ενώ την ίδια μέρα, πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις σε ολόκληρη τη χώρα, όπως συμβαίνει εδώ και 40 εβδομάδες. Σ’ αυτές τις “εκλογές”, “εκλέχτηκε” με ποσοστό 58,13% ο Αμπντ ελ-Ματζίντ Τεμπούν (πρώην υπουργός στέγασης του Μπουτεφλίκα) και ακολουθεί, με ποσοστό 17,37%, ο Αμπντελκαντέρ Μπενγκρίνα, αρχηγός του κόμματος Αλ-Μπίνα αλ-Ουατάνι (μια διάσπαση του μετριοπαθούς ισλαμιστικού κόμματος MSP ή Χιμς, το οποίο δεν συμμετείχε στις εκλογές). Κι αυτός, όπως και όλοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι υπήρξαν υπουργοί ή υποστηρικτές του Μπουτεφλίκα. Η πολιτική κρίση που ξέσπασε με την εξέγερση που ξεκίνησε στις 22 Φεβρουαρίου, όχι μόνο δεν φαίνεται να βρίσκει διέξοδο με αυτές τις εκλογές τις οποίες το κίνημα απορρίπτει, αλλά μάλλον επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο, δυο εβδομάδες μετά, με τον ξαφνικό θάνατο του αντιστρατήγου Άχμεντ Γκάιντ Σάλαχ, ο οποίος ήταν ο de facto αρχηγός του κράτους μετά την ανατροπή του Μπουτεφλίκα και πραγματικός δημιουργός του σχεδιασμού των εκλογών ως λύσης για την εκτόνωση του κινήματος.
Kamel Aïssat
Ο λαός δεν αναγνωρίζει τις εκλογές που διοργάνωσε το σύστημα, ήρθε η ώρα για αυτοοργάνωση
Στις 12 Δεκεμβρίου 2019, η κυβέρνηση που έχει την εξουσία, η de facto κυβέρνηση, που ενσαρκώνεται από το γενικό επιτελείο στρατού, διοργάνωσε εκλογές. Κινητοποίησε όλες τις δυνάμεις που είχε στη διάθεσή της, από τις δυνάμεις ασφαλείας μέχρι τα πελατειακά της δίκτυα για να επιβάλει μια αναγκαστική μετάβαση. Όμως, σε ολόκληρη την Αλγερία, ο λαός βγήκε στους δρόμους για να πει όχι στις εκλογές που καθοδηγούνται από το παλαιό καθεστώς.
Την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου, οι πολίτες απέδειξαν ότι αντιστάθηκαν σε όλες τις εκστρατείες εκφοβισμού, στην επίσημη προπαγάνδα από όλα τα τηλεοπτικά κανάλια και τις εφημερίδες, που επί δύο εβδομάδες, έκαναν εκστρατεία εναντίον μιας αποκαλούμενης ξένης παρέμβασης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, χρησιμοποιώντας το σκιάχτρο της αυτονομίας της Καβυλίας, χρησιμοποιώντας κι άλλα σκιάχτρα για να τρομάξουν τον λαό και να τον ενθαρρύνουν να ψηφίσει.
Ο λαός ψήφισε στο δρόμο
Χιλιάδες διαδηλώσαμε στην Κωνσταντίνη, σε μια από τις μεγαλύτερες πορείες που είδαμε ποτέ στην περιοχή. Υπήρχαν εκατοντάδες χιλιάδες στο Αλγέρι, κατά τη διάρκεια της ημέρας και μέχρι αργά το βράδυ. Και παντού στην Αλγερία. Στην Καβυλία, ειδικά στην Μπετζάγια, όπου πραγματοποιήθηκε γενική απεργία, οι εκλογές δεν έγιναν. Δεν άνοιξε κανένα εκλογικό κέντρο, εκτός από ένα κοντά στο στρατόπεδο όπου αναγκάστηκαν να γκρεμίσουν έναν τοίχο από τους στρατώνες για να μπορέσουν οι στρατιώτες να πάνε να ψηφίσουν διακριτικά, απέναντι στις ταραχές που υπήρχαν μπροστά στο εκλογικό κέντρο επειδή ο πληθυσμός θέλησε να προστατεύσει την ψήφο του.
Οι χθεσινές εκλογές [12 Δεκέμβρη] ήταν επομένως μια εξαναγκαστική μετάβαση, αλλά ήταν προβλέψιμη. Σήμερα, ο αγώνας συνεχίζεται, θέτοντας περισσότερο από ποτέ την ανάγκη της δικιάς μας οργάνωσης. Επειδή χθες παρατηρήσαμε ότι σε όλες τις περιοχές, σε όλους τους δήμους, σε όλους τους χώρους όπου υπήρχαν αυτοοργανωμένες κολεκτίβες, λαϊκές επιτροπές, δεν έγιναν εκλογές, δεν υπήρξε και καμία σύγκρουση. Αντίθετα, υπήρξε μηδενική ψήφος, χωρίς βία.
Επομένως, η οργάνωση βρίσκεται περισσότερο από ποτέ στην ημερήσια διάταξη
Την ίδια στιγμή που απαιτούμε «κάτω το σύστημα», πρέπει να οικοδομήσουμε την εναλλακτική λύση απέναντι σ’ αυτό το σύστημα. Κανένας δεν μπορεί να διανοηθεί ότι το σύστημα θα ανατραπεί χωρίς να έχει προετοιμαστεί ένα εναλλακτικό σύστημα, δηλαδή μια λαϊκή εξουσία που να βασίζεται στην αυτοοργάνωση, είτε πρόκειται για εργοστασιακές επιτροπές, είτε για μαχητικά συνδικάτα και ιδιαίτερα λαϊκές επιτροπές σε όλες τις περιοχές της Αλγερίας. Το υπάρχον σύστημα θα αντικατασταθεί μέσα από τη δυναμική της οικοδόμησης της αυτοοργάνωσης.
Θα διορίσουν μεταξύ τους έναν υποψήφιο από τους πέντε υποψηφίους, που προέρχονται από το ίδιο καθεστώς, οι οποίοι ήταν πρωθυπουργοί, υπουργοί, αρχηγοί του επιτελείου ή οτιδήποτε άλλο. Από πρώτη ματιά, θα είναι μάλλον ο Ματζίντ Τεμπούν, το όνομα του οποίου είναι στενά συνδεδεμένο με την υπόθεση των 70 τόνων κοκαΐνης.
Έτσι, αυτή την 43η Παρασκευή, ο λαός θα κινητοποιηθεί για να φωνάξει «Τεμπούν κοκαΐνη» και «ειρηνική, ειρηνική συνεχιζόμενη επανάσταση». Αυτό θα συμβεί σήμερα. Αυτό το λίφτινγκ που θέλουν να κάνουν αντικαθιστώντας του Μπενσαλά δεν έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας. Αλλά για να μπορέσει να μην πετύχει, θα πρέπει να επιβεβαιώσουμε την εναλλακτική μας, η οποία είναι μια συνταγματική διαδικασία, μια κυρίαρχη συνταγματική συνέλευση βασισμένη στον λαϊκό έλεγχο, στην αυτοοργάνωση, στις κοινωνικές ανάγκες της πλειοψηφίας του λαού. Αυτή είναι η πολιτική εναλλακτική λύση που πρέπει να αντιπαραθέσουμε σ’ αυτό που πρόκειται να μας προσφέρουν και το οποίο θα είναι μόνο μια άλλη όψη της συνέχισης του νεοφιλελεύθερου συστήματος.
Αυτό θα κάνουμε: θα συνεχίσουμε τον αγώνα, θα οργανωθούμε καλύτερα για να αντιμετωπίσουμε το σύστημα και να προωθήσουμε ως το τέλος της τη ριζική αλλαγή που θέλει η πλειοψηφία του λαού, η πλειοψηφία των νέων η οποία πρωτοστατεί σ’ αυτό το κίνημα.
12 Δεκεμβρίου 2019
Μετάφραση: e la libertà
Kamel Aïssat, «Le peuple ne reconnaît pas l’élection organisée par le système, l’heure est à l’auto-organisation», Parti Socialiste des Travailleurs, 12 Δεκεμβρίου 2019.
Kamel Aïssat, «The people do not recognize the election organized by the system, it’s time for self-organization», International Viewpoint, 20 Δεκεμβρίου 2019.
Ο Kamel Aïssat είναι αγωνιστής του Parti Socialiste des TRavailleurs (PST) της Αλγερίας.
