Τετάρτη, 27 Μαϊος 2020 17:39

Μια νικηφόρα απεργία μεταναστών στον Λίβανο

 

 

Επιμέλεια: e la libertà

 

 

Μια νικηφόρα απεργία μεταναστών στον Λίβανο

 

«Αυτή η πόρτα ήταν πάντα κλειστή. Τη σπάσαμε κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Τώρα μπορούμε να βγούμε έξω.»

 

 

Οι Μπαγκλαντεζιανοί και Ινδοί εργάτες στο Λίβανο «σπάνε» την πόρτα της εκμετάλλευσης

Πριν λίγες ημέρες, στον Λίβανο, έληξε μια απεργία 24 ημερών, η οποία ήταν μάλλον από τις πιο σημαντικές που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα, όχι μόνο λόγω της διάρκειάς της, ούτε φυσικά λόγω του αριθμού των απεργών (250 με 400 άτομα), αλλά επειδή ήταν μια απεργία που αποφασίστηκε, οργανώθηκε και διατηρήθηκε όλες αυτές τις μέρες, από Μπαγκλαντεζιανούς (κυρίως) και Ινδούς μετανάστες εργάτες, χωρίς φυσικά να υπάρχει κάποια συνδικαλιστική οργάνωση στην οποία να ανήκουν ή να τους καλύπτει. Και το ακόμα πιο σημαντικό είναι ότι η απεργία αυτή, νίκησε.

Στην εταιρεία διαχείρισης αποβλήτων RAMCO στη Βηρυτό δουλεύουν αρκετές εκατοντάδες εργάτες, απ’ τους οποίους μόνο οι 100 είναι Λιβανέζοι. Οι υπόλοιποι είναι Ινδοί (120 περίπου) και οι περισσότεροι Μπαγκλαντεζιανοί (250). Για τις υπηρεσίες της, η εταιρεία χρηματοδοτείται από το κράτος. Καθώς όμως η οικονομία του Λιβάνου βρίσκεται εδώ και μήνες στα πρόθυρα της κατάρρευσης και η πανδημία του κορονοϊού επιδείνωσε ακόμα περισσότερο αυτή την κατάσταση, το κράτος άρχισε να πληρώνει την εταιρεία RAMCO σε λιβανέζικες λίρες, αντί για δολάρια, όπως γινόταν μέχρι πρόσφατα, επειδή στις τράπεζες έχουν εξαντληθεί τα αποθέματα σε δολάρια. Εξαιτίας όλης αυτής της κατάστασης, η λιβανέζικη λίρα, η οποία για χρόνια είχε μια σταθερή ισοτιμία έναντι του δολαρίου, άρχισε να καταρρέει, χάνοντας το 60% της αξίας της μέσα σε λίγους μήνες. Και παρά το γεγονός ότι το κράτος έχει ορίσει μια επίσημη ισοτιμία 1.515 λίρες προς 1 δολάριο, η πραγματική ισοτιμία στην αγορά έχει φτάσει τις 4.200 προς 1 δολάριο. Η συνέπεια αυτής της κρίσης είναι ότι οι μισθοί των εργαζομένων της RAMCO που πριν πληρώνονταν σε δολάρια τώρα πληρώνονται σε λιβανέζικες λίρες και μάλιστα με την επίσημη ισοτιμία και όχι με αυτήν που ισχύει στην αγορά. Έτσι λοιπόν, οι εργαζόμενοι οι οποίοι λίγους μήνες πριν έπαιρναν περίπου 375 δολάρια τον μήνα (και με τις υπερωρίες μπορούσαν να φτάσουν πάνω από 450) τώρα παίρνουν μισθό πραγματικής αξίας 150 δολαρίων (σε λιβανέζικες λίρες). Κι ακόμα χειρότερα όμως, η εταιρεία, επικαλούμενη δυσκολίες πληρωμής λόγω των συνεπειών της πανδημίας, δεν έδωσε ούτε αυτούς τους πετσοκομμένους μισθούς. Αντί να τους πληρώσει για 26 μέρες το μήνα, τους πλήρωσε μόνο για 13 μέρες.

Αυτοί οι ξένοι εργάτες, οι οποίοι φυσικά λόγω των μεταναστευτικών νόμων του Λιβάνου δεν μπορούν να ελπίζουν ότι θα μπορέσουν κάποτε να εγκατασταθούν μόνιμα και να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή σ’ αυτή τη χώρα, φέρνοντας τις οικογένειές τους όσοι έχουν, ή κάνοντας οικογένεια στο Λίβανο (κάτι το οποίο δεν επιτρέπει η λιβανέζικη νομοθεσία), μένουν στη χώρα όσο τους χρειάζεται ο εργοδότης, προσπαθώντας να βγάλουν χρήματα τα οποία, όλα σχεδόν, τα στέλνουν στις οικογένειές τους. Έτσι, μ’ αυτή την άγρια περικοπή στους μισθούς τους, όχι μόνο δε μπορούν να στείλουν τίποτα πια στις οικογένειές τους, αλλά καθίσταται σχεδόν αδύνατη και η επιβίωση των ίδιων στον Λίβανο, καθώς οι τιμές των τροφίμων έχουν αυξηθεί από τον Απρίλιο κατά 55%. Πιθανόν, κάποιοι απ’ αυτούς, σε άλλες περιπτώσεις μπορεί και να σκέφτονταν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο, απ’ το να εγκαταλείψουν τον Λίβανο, να επιστρέψουν στις χώρες τους ή να προσπαθήσουν να συνεχίσουν την μετανάστευσή τους σε κάποια άλλη χώρα. Όμως, αν και 150 Μπαγκλαντεζιανοί και Ινδοί της RAMCO, κατάφεραν να επαναπατριστούν, οι διεθνείς απαγορεύσεις των ταξιδιών λόγω του κορονοϊού απέκλεισαν κι αυτή τη δυνατότητα για τους περισσότερους.

2 0 IMG 7941

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, οι εργάτες από το Μπαγκλαντές και κάποιοι Ινδοί αποφάσισαν να διεκδικήσουν να πληρωθούν ολόκληρο τον μισθό τους, που να αντιστοιχεί στην πραγματική ισοτιμία της λίρας με το δολάριο στην αγορά του Λιβάνου. Το ποτήρι πιθανόν ξεχείλισε, όταν οι εργαζόμενοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα περιστατικό ακραίας εργοδοτικής βίας. Στις 8 Απρίλη έμαθαν ότι ο συνάδερφός τους, ο Μπαγκλαντεζιανός Μοχάμμαντ Εναγιετουλλάχ, ο οποίος αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχικής υγείας, έπαθε κρίση και η ασφάλεια της εταιρείας τον «συνέλαβε» και τον φυλάκισε επί τρεις ημέρες βασανίζοντάς τον. Αν και η εταιρεία αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι συνέβη κάτι τέτοιο, τα εμφανή σημάδια βασανιστηρίων στο σώμα του Εναγιετουλλάχ, δεν άφησαν αμφιβολίες για τους συναδέρφους του.

Αρχικά οι εργαζόμενοι προσπάθησαν να γνωστοποιήσουν το πρόβλημά τους και απευθύνθηκαν και στην πρεσβεία του Μπαγκλαντές, η οποία βέβαια, έδειξε κατανόηση στους ισχυρισμούς της εταιρείας RAMCO (ότι δεν μπορεί να πληρώσει σε δολάρια, από τη στιγμή που η εταιρεία πληρώνεται από το κράτος σε λίρες Λιβάνου και μάλιστα με την επίσημη ισοτιμία κι ότι η εταιρεία δεν μπορεί να πληρώσει τους εργαζόμενους για έναν ολόκληρο μήνα, αφού λόγω κορονοϊού δούλεψαν τον μισό μήνα). Η πρεσβεία επιπλέον, άφησε να διαρρεύσει ότι οι καταγγελίες των εργαζόμενων για τον βασανισμό του συναδέλφου τους, ήταν ένα ψέμα που κατασκευάστηκε από τους εργαζόμενους για να πιέσουν την εταιρεία.

Έτσι, οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να ξεκινήσουν απεργία στις 27 Απρίλη. Η εταιρεία δεν έδειξε να πτοείται. Εκτίμησε ότι μέσα στις συνθήκες που δημιουργεί η πανδημία, η απεργία ενός μικρού τμήματος του πιο περιθωριοποιημένου τμήματος της εργατικής τάξης του Λιβάνου, το οποίο δεν έχει καμιά σύνδεση με το λιβανέζικο συνδικαλιστικό κίνημα, δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει κανένα πρόβλημα για την εταιρεία. Και όσο για τις ώρες εργασίας που χάνονταν, η εταιρεία θεώρησε ότι αυτό το πρόβλημα θα μπορούσε να το λύσει προσλαμβάνοντας απεργοσπάστες. Όχι μόνο από τα εκατομμύρια των προσφύγων που έχουν καταφύγει στο Λίβανο (Σύριοι τα τελευταία χρόνια, Παλαιστίνιοι εδώ και δεκαετίες), αλλά κυρίως από ντόπιους, από Λιβανέζους οι οποίοι, λόγω της οικονομικής κρίσης στην οποία έχει βυθιστεί η χώρα από τα τέλη του φθινοπώρου και επιδεινώθηκε με την πανδημία, θα ήταν πρόθυμοι να δουλέψουν με μισθό, μικρότερο από αυτόν που έπαιρναν οι μετανάστες εργάτες από την Ινδία και το Μπαγκλαντές. Η ανεργία στο Λίβανο αυτή τη στιγμή ξεπερνάει το 25%, ενώ μεταξύ των νέων ξεπερνά το 37%. Όπως δήλωσε οδιευθύνων σύμβουλος της RAMCO, «ίσως να ανοίξουν νέες θέσεις εργασίας για τους Λιβανέζους πολίτες, πολλοί από τους οποίους χρειάζονται σήμερα αυτήν την ευκαιρία περισσότερο από ποτέ.» Φυσικά πρόκειται εδώ ξεκάθαρα για την «ευκαιρία» των εργοδοτών να πληρώνουν τους Λιβανέζους με μισθούς τους οποίους αρνούνται να δεχτούν οι μετανάστες.

(Έχει σημασία να γίνει εδώ μια επισήμανση: Αν και η κυρίαρχη άποψη θεωρεί ότι οι μετανάστες εργάτες «ρίχνουν» τα μεροκάματα επειδή –υποτίθεται– δέχονται να εργαστούν με μικρότερους μισθούς, στην πραγματικότητα, όπως βλέπουμε σ’ αυτή την περίπτωση του Λιβάνου, τα μεροκάματα «πέφτουν» όταν το συνδικαλιστικό κίνημα δεν στηρίζει τις διεκδικήσεις των μεταναστών για ίσα μεροκάματα και για αυξήσεις.)

Όμως, αυτή η τακτική της εταιρείας δεν είχε (ή δεν πρόλαβε να έχει) αποτελέσματα. Οι μετανάστες εργάτες της RAMCO, αποφάσισαν, ύστερα από δυο εβδομάδες απεργίας, να προχωρήσουν σε πιο μαχητικές μορφές αγώνα. Έτσι από τις 10 Μαΐου προχώρησαν σε κατάληψη των κέντρων διαμονής τους (κτίρια της εταιρείας), σε διαδηλώσεις και σε αποκλεισμό των δρόμων γύρω από αμαξοστάσια της εταιρείας στις 12 Μαΐου, εμποδίζοντας τα φορτηγά της να βγουν έξω. Στις 14 Μαΐου πραγματοποίησαν διαδήλωση στους κεντρικούς δρόμους της Βηρυτού.

Η εταιρεία άρχισε τώρα να ανησυχεί σοβαρά και κάλεσε τα λιβανέζικα ΜΑΤ να παρέμβουν για να εξασφαλίσουν την ομαλή συνέχιση των εργασιών της. Αλλά η απεργία των μεταναστών εργατών έγινε έτσι πρωτοσέλιδο στον λιβανέζικο (και όχι μόνο) τύπο. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι εξέδωσαν στις 10 Μάη κοινή ανακοίνωση στα αραβικά, την οποία την κυκλοφόρησαν (χειρόγραφη) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου εξηγούσαν την κατάστασή τους και έκαναν ευρύτερα γνωστό το περιστατικό με τον συνάδερφό τους που φυλακίστηκε για τρεις ημέρες και βασανίστηκε από την ασφάλεια της RAMCO. Οι εικόνες και τα βίντεο με τα ΜΑΤ να χτυπάνε ανελέητα και να ρίχνουν δακρυγόνα στους μετανάστες εργάτες κυκλοφόρησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα ΜΜΕ.

Η εταιρεία, για να δικαιολογήσει την καταστολή, ισχυρίστηκε ότι οι εργάτες από το Μπαγκλαντές προκάλεσαν ζημιά αξίας 25.000 δολαρίων, καταστρέφοντας περιουσιακά της στοιχεία και εμποδίζοντας τους άλλους εργαζόμενους να βγουν από τις εγκαταστάσεις που διαμένουν για να πιάσουν δουλειά. Αλλά η απεργία είχε γίνει πια γνωστή και κυρίως, φάνηκε η αποφασιστικότητα των μεταναστών εργατών να συνεχίσουν και να κλιμακώσουν τον αγώνα τους. Έτσι λοιπόν, μετά τις 15 Μάη ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της RAMCO, της πρεσβείας του Μπαγκλαντές στο Λίβανο και του λιβανέζικου υπουργείου εργασίας. Στις 20 Μάη κατέληξαν σε συμφωνία, την οποία αποδέχτηκαν οι εργαζόμενοι και στις 21 Μάη ξαναγύρισαν στη δουλειά τους.

Δεν είναι σαφές τι ακριβώς συμφωνήθηκε. Σίγουρα συμφωνήθηκε ότι οι εργαζόμενοι θα πληρωθούν και για τις μέρες τις οποίες λόγω του λοκντάουν δεν δουλεύουν. Συμφωνήθηκε επιπλέον αύξηση, το ύψος της οποίας δεν έχει ανακοινωθεί, κατ’ απαίτηση της εταιρείας (και ίσως και του υπουργείου εργασίας), με τη, απροκάλυπτη αιτιολογία, ότι αν μαθευτεί θα διεκδικήσουν τους ίδιους μισθούς, όχι μόνο οι υπόλοιποι εργαζόμενοι της RAMCO (μεταξύ των οποίων και Λιβανέζοι), αλλά και οι άλλοι Μπαγκλαντεζιανοί μετανάστες στο Λίβανο (περίπου 150.000).

Όπως ανέφερε στο Arab News ο πρώτος γραμματέας του Μπαγκλαντές στη Βηρυτό: «Είχαμε μια επιτυχημένη συνάντηση με τις αρχές RAMCO για την επίλυση της κρίσης τη Δευτέρα. Η εταιρεία συμφώνησε να πληρώσει τους μισθούς των εργαζομένων σύμφωνα με τη σύμβαση παροχής υπηρεσιών. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεών μας με τη RAMCO, ο εργοδότης συμφώνησε να πληρώσει στους εργαζομένους για ολόκληρη την περίοδο εργασίας των 26 ημερών το μήνα, ανεξάρτητα από τις πραγματικές εργάσιμες ημέρες.»

Απ’ ό,τι φαίνεται, ο μισθός ο οποίος συμφωνήθηκε είναι αρκετά μεγαλύτερος από αυτόν που πλήρωνε η εταιρεία σε λίρες με βάση την επίσημη ισοτιμία δολαρίου και λιβανέζικης λίρας, χωρίς να φτάνει το ύψος του μισθού σε λίρες με βάση την πραγματική ισοτιμία. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δήλωσαν σε ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία, ότι θεωρούν αυτή τη συμφωνία προσωρινή. Και, όπως ανέφεραν, δεν είναι μόνο το πρόβλημα με τους μισθούς.

3 Migrant workers from Bangladesh gather inside their dormitory at RAMCO in Biakout

Οι μετανάστες εργάτες της RAMCO ζουν σε συνθήκες που θα χαρακτηρίζονταν άθλιες, αλλά, όπως ανέφερε και ο Μπαγκλαντεζιανός πρέσβης, είναι καλύτερες από τις συνθήκες διαβίωσης άλλων Μπαγκλαντεζιανών (και γενικά μεταναστών) εργατών στον Λίβανο. Οι εργάτες της RAMCO μένουν σε κτήρια της εταιρείας, μέσα στα οποία, δεκάδες εργάτες στοιβάζονται σε μικρά δωματιάκια και σε κουκέτες των τριών κρεβατιών. Μέσα σ’ αυτά τα κτήρια, οι διαμένοντες δεν έχουν ελευθερία κινήσεων. Ο κλιματισμός είναι ανύπαρκτος (σε μια χώρα με πολύ υψηλές θερμοκρασίες και εξαιρετικά υψηλά ποσοστά υγρασίας) και το φαγητό αντιστοίχως άθλιο: μια φορά την εβδομάδα ψάρι, μια φορά κρέας και τις υπόλοιπες μέρες ρύζι και φακές. Ενώ σύμφωνα με τη σύμβασή τους η ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη θα πρέπει να καλύπτεται από την εταιρεία, συχνά θα πρέπει να πληρώσουν οι ίδιοι. Η εμπειρία όμως και η αυτοπεποίθηση που απέκτησαν από την απεργία τους, τους δίνει αυτή τη στιγμή τη δυνατότητα και τη θέληση να μιλήσουν για όλα αυτά, να τα καταγγείλουν και να ζητάνε βελτιώσεις. Αυτή την αυτοπεποίθηση εξέφρασε με πολύ παραστατικό τρόπο ένας Μπαγκλαντεζιανός εργάτης, μιλώντας σε δημοσιογράφους ενός ξένου πρακτορείου, τους οποίους ξεναγούσε στο εσωτερικό των εγκαταστάσεων που διαμένουν, στον τρίτο όροφο. Τους έδειξε μια σπασμένη πόρτα που οδηγεί στην ταράτσα του κτηρίου, όπου απαγορεύεται στους εργαζόμενους να πηγαίνουν και τους είπε με ενθουσιασμό: «Αυτή η πόρτα ήταν πάντα κλειστή. Τη σπάσαμε κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Τώρα μπορούμε να βγούμε έξω.»

Κι αυτός ο Μπαγκλαντεζιανός εργάτης ήξερε ότι κατάφεραν να σπάσουν κάτι πολύ σημαντικότερο από μια πόρτα.

 

Νιδάμ αλ-Καφάλα: το καθεστώς δουλείας των μεταναστών/στριών στον Λίβανο

Πιθανόν αυτό που κατάφεραν είναι, σύμφωνα με οργανώσεις για τα δικαιώματα των μεταναστών/στριών στο Λίβανο, να προκαλέσουν μια πολύ σοβαρή ρωγμή στο καθεστώς «Καφάλα».

Το «Νιδάμ αλ-Καφάλα» («καθεστώς κηδεμονίας») είναι το σύστημα το οποίο ισχύει σε όλες τις χώρες του Κόλπου, στο Λίβανο και την Ιορδανία και αφορά στο καθεστώς παραμονής και εργασίας των μεταναστών/στριών σ’ αυτές τις χώρες. Οι μετανάστες/στριες εργάτες/τριες πηγαίνουν σ’ αυτές τις χώρες «οργανωμένα», με συμβάσεις που υπογράφουν με συγκεκριμένους εργοδότες και μπορούν να μείνουν στη χώρα μόνο όσο τους/τις χρειάζεται ο συγκεκριμένος εργοδότης. Δεν έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν τροποποίηση της σύμβασής τους, αύξηση του μισθού τους, ή να αναζητήσουν εργασία σε άλλον εργοδότη. Πολλές φορές μπορεί η δουλειά που τους/τις υποχρεώνουν να κάνουν να μην έχει σχέση με τη σύμβαση που έχουν υπογράψει. Ο εργοδότης μπορεί όταν το θελήσει να διακόψει τη σύμβαση και να τους/τις απελάσει. Ή μπορεί αν θέλει να τους/τις νοικιάσει ή να τους/τις πουλήσει σε άλλον εργοδότη. Και φυσικά, δεν ισχύει γι’ αυτούς/ές το εργατικό δίκαιο της χώρας.

Όπως μπορεί εύκολα να γίνει κατανοητό, αυτό το καθεστώς, το οποίο περιγράφεται ως μια σύγχρονη μορφή δουλείας, επιτρέπει – εκτός από την υπερεκμετάλλευση, την άσκηση μιας εκτεταμένης και πολύμορφης βίας των εργοδοτών εναντίον των μεταναστών/στριών εργαζομένων τους: επιβολή εξαντλητικών συνθηκών εργασίας, εργασίας χωρίς ωράριο και απλήρωτες υπερωρίες, περιορισμούς στην μετακίνηση, αφαίρεση διαβατηρίων, εξευτελισμούς, σωματική βία και, για τις δεκάδες χιλιάδες γυναικών που εργάζονται ως οικιακές βοηθοί (εσώκλειστες σε πάρα πολλές περιπτώσεις στα σπίτια που εργάζονται) και σεξουαλική παρενόχληση και βιασμούς (στη Σαουδική Αραβία έχουν υπάρξει πολλές εκτελέσεις μεταναστριών εργαζομένων, οι οποίες σκότωσαν τον εργοδότη τους που είχε προσπαθήσει να τις βιάσει).

Αυτό το απάνθρωπο καθεστώς (το οποίο να μην ξεχνάμε ότι, ισχύει εν μέρει και για ένα τμήμα των μεταναστών/στριών εργατών/τριών και σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, με τάσεις γενίκευσής του), στο Λίβανο έχει αυτή τη στιγμή ακόμα πιο τραγικές συνέπειες, εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού, των οικονομικών της επιπτώσεων και των απαγορεύσεων των διεθνών μετακινήσεων. Καθώς η οικονομία βρίσκεται σε κατάρρευση εδώ και μήνες, τα εισοδήματα των μεσαίων και μικρομεσαίων στρωμάτων συμπιέζονται κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι μετανάστες/στριες εργαζόμενοι/ες τους να υφίστανται τραγικές περικοπές στους μισθούς τους, να εργάζονται χωρίς να πληρώνονται, ή να βρίσκονται στο δρόμο χωρίς δουλειά, αλλά και χωρίς να μπορούν να εγκαταλείψουν τη χώρα.

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες ζουν οι 400.000 περίπου μετανάστες/στριες που εργάζονται σήμερα στον Λίβανο. Όπως αναφέρεται από τις οργανώσεις υπεράσπισης των δικαιωμάτων των μεταναστών/στριών, οι αυτοκτονίες είναι πολύ συχνές. Στις 23 Μαΐου μια μετανάστρια από τις Φιλιππίνες, η οποία διέμενε μαζί με άλλους/ες σε κτήριο της πρεσβείας περιμένοντας τον επαναπατρισμό τους, αυτοκτόνησε πέφτοντας από την ταράτσα.

Σύμφωνα με την υπηρεσία πληροφοριών του Λιβάνου, κατά μέσο όρο κάθε εβδομάδα πεθαίνουν δύο μετανάστες/στριες. Σύμφωνα με έκθεση της Human Rights Watch (HRW) του 2008, περίπου οι μισοί από τους αναφερόμενους θανάτους μεταναστών/στριών «ταξινομούνται από τις πρεσβείες τους» ως αυτοκτονίες.

Όμως αναφέρονται και δολοφονίες, κυρίως οικιακών βοηθών (ο συνομικός αριθμός οικιακών βοηθών στον Λίβανο κυμαίνεται από 180.000 ως 250.000). Στις 24 Μαρτίου, η 23χρονη μετανάστρια από τη Γκάνα, Φαουστίνα Τάι, βρέθηκε νεκρή (από πτώση σύμφωνα με τον ιατροδικαστή) κάτω από την πολυκατοικία του διαμερίσματος στο οποίο δούλευε. Η Φαουστίνα Τάι είχε προσπαθήσει πιο πριν να φύγει από τη χώρα, αλλά το πρακτορείο το οποίο την είχε προσλάβει και ο εργοδότης της την εμπόδισαν και την χτύπησαν. Η Φαουστίνα Τάι ζήτησε τηλεφωνικά βοήθεια από τον αδερφό της αλλά και από οργανώσεις για τα δικαιώματα των μεταναστών/στριών, περιγράφοντας αναλυτικά την κατάστασή της, τη βία δεχόταν και τους φόβους της για τη ζωή της.

4 c4e340e26ef040ecac50c9b4cf61b486 18

 

Οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες/στριες και η εξέγερση του Λιβάνου

Το Λιβανέζικο κράτος έχει (εκτός από το σύστημα Καφάλα) ένα ρατσιστικό νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει τη ζωή και την εργασία των μεταναστών και των προσφύγων. Για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες που ζουν στη χώρα πάρα πολλές δεκαετίες, οι περισσότερες εργασίες είναι απαγορευμένες. Το ίδιο ισχύει και για τους Σύριους πρόσφυγες των τελευταίων χρόνων. Για τους Σύριους μάλιστα, έχουν ψηφιστεί και νόμοι που απαγορεύουν τον γάμο (ακόμα και σχέσεις) με ντόπιους. Για τους/τις μετανάστες/στριες, η δυνατότητα να αποκτήσουν οικογένεια στο Λίβανο είναι επίσης απαγορευμένη. Το 2014 μάλιστα το λιβανέζικο κράτος αποφάσισε να μη δέχεται μετανάστριες με παιδιά και μάλιστα απέλασε μέσα σε 48 ώρες τις μετανάστριες μητέρες.

Παρ’ όλ’ αυτά, τα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει πολλές κινητοποιήσεις, μεταναστριών κυρίως ενάντια σ’ αυτό το νομικό καθεστώς. Γυναίκες από την Αφρική έχουν συγκροτήσει οργανώσεις για τα δικαιώματά τους και έχουν πραγματοποιηθεί πολλές διαδηλώσεις. Οι διαδηλώσεις των μεταναστριών του Λιβάνου που έγιναν την άνοιξη του 2019 ενάντια στο καθεστώς Καφάλα, είχαν προκαλέσει εντύπωση. Οι κινητοποιήσεις αυτές, όπως μπορούμε εκ των υστέρων να το δούμε, αποτέλεσαν το πρελούδιο της ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας του Λιβάνου, η οποία εξερράγη τον Οκτώβρη του 2019 παίρνοντας τα χαρακτηριστικά μιας πολύμηνης λαϊκής εξέγερσης. Σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις, την «Οκτωβριανή Επανάσταση» (Θάουρατ Οκτούμπερ) για τους Λιβανέζους, υπήρξε μαζική συμμετοχή Παλαιστινίων και Σύριων προσφύγων. Και επιπλέον, μέσα στις συνθήκες της πολύμηνης κινητοποίησης έγιναν προσπάθειες, από τμήματα του φεμινιστικού κινήματος και από αγωνιστές/στριες του εργατικού κινήματος και των δικαιωμάτων των μεταναστών/στριών, να αναδειχτούν τα προβλήματά τους και να δημιουργηθούν δυνατότητες κινηματικής έκφρασής τους και αυτοοργάνωσής τους.

Πιθανόν και πάλι να αποτελεί μία ένδειξη του σημερινού σημείου βρασμού της λιβανέζικης κοινωνίας το γεγονός ότι οι πρώτες κινητοποιήσεις στην περίοδο του κορονοϊού γίνονται και πάλι από μετανάστες και μετανάστριες. Η νικηφόρα απεργία των Μπαγκλαντεζιανών και Ινδών εργατών της RAMCO είναι η πιο σημαντική και χαρακτηριστική περίπτωση, αλλά υπάρχει μάλλον μια γενικευμένη κατάσταση δυσαρέσκειας, απελπισίας και θυμού. Για παράδειγμα λίγες μέρες πιο πριν έγιναν μικρότερες κινητοποιήσεις μεταναστριών από την Αιθιοπία, έξω από την πρεσβεία τους, με αίτημα να επιταχυνθούν οι διαδικασίες για τον επαναπατρισμό τους.

Ο φόβος λοιπόν των εργοδοτών, ότι το παράδειγμα της απεργίας της RAMCO, θα μπορούσε να εμπνεύσει κι άλλους/ες μετανάστες/στριες δεν είναι αβάσιμο. Και σε μια περίοδο κατά την οποία, από τα τέλη Απριλίου, αρχίζουν και πάλι να ξεσπάνε μικρές διαδηλώσεις στους δρόμους της Βηρυτού, από κόσμο ο οποίος προσπαθεί να ξαναπιάσει το νήμα της «Οκτωβριανής Επανάστασης» του Λιβάνου από εκεί όπου το έκοψε η επιβολή των έκτακτων μέτρων και ο φόβος του κορονοϊού, η απεργία των μεταναστών εργατών της RAMCO, πιθανόν να αποτελεί πηγή έμπνευσης για τις λαϊκές τάξεις του Λιβάνου.

 

Η ανακοίνωση των μεταναστών εργατών της RAMCO

(Πηγή:https://twitter.com/JJ_Salloum/status/1260266412670685187)

10 EX1dmjEWAAIkiZ5

11 EX1dmjEXsAIiXhX

 

Πηγές

Για την απεργία των μεταναστών εργατών στη RAMCO

Timour Azhari, «Long marginalised, migrant workers in Lebanon strike over pay», Al Jazeera, 20 Μαΐου 2020. https://www.aljazeera.com/ajimpact/long-marginalised-migrant-workers-lebanon-strike-pay-200519203511280.html

Adam Chamseddine. «Lebanon’s RAMCO reaches agreement with migrant workers after strike», Middle East Eye, 20 Μαρτίου 2020. https://www.middleeasteye.net/news/lebanon-ramco-migrant-workers-strike-agreement-economic-crisis

Sunniva Rose, «Lebanon’s economic crisis highlights plight of migrant workers», The National, 24 Μαΐου 2020. https://www.thenational.ae/world/mena/lebanon-s-economic-crisis-highlights-plight-of-migrant-workers-1.1024207

Finbar Anderson and Nazmul Ahasan, «Migrant workers on weeks-long strike in Lebanon close to deal with employer», Al Arabiya English, 20 Μαΐου 2020. https://english.alarabiya.net/en/News/middle-east/2020/05/20/Migrant-workers-on-weeks-long-strike-in-Lebanon-close-to-deal-with-employer

Philippe Alcoy, «Historic Strike in Lebanon: Migrant Workers Fight for Their Wages», LeftVoice, 24Μαΐου 2020. https://www.leftvoice.org/historic-strike-in-lebanon-migrant-workers-fight-for-their-wages

«Migrant workers in Lebanon reach agreement with waste management company», Peoples Dispatch, 21 Μαΐου 2020. https://peoplesdispatch.org/2020/05/21/migrant-workers-in-lebanon-reach-agreement-with-waste-management-company/

«Lebanon: After a week-long strike, waste sector migrant workers reach a deal with RAMCO», Business & Human Rights Resource Centre. https://www.business-humanrights.org/en/lebanon-after-a-week-long-strike-waste-sector-migrant-workers-reach-a-deal-with-ramco-inclco-comments

Για το σύστημα Καφάλα, τις συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των μεταναστών/στριών και την κρίση στο Λίβανο:

Timour Azhari, «The desperate final days of a domestic worker in Lebanon», Al Jazeera, 7 Απριλίου 2020. https://www.aljazeera.com/news/2020/03/200323183606796.html

Joey Ayoubby, «The Lebanese revolution must abolish the kafala system», Al Jazeera, 14 Νοεμβρίου 2019. https://www.aljazeera.com/indepth/opinion/lebanese-revolution-abolish-kafala-system-191114115435950.html?utm_source=website&utm_medium=article_page&utm_campaign=read_more_links

Aya Majzoub, «Life for Lebanon’s migrant domestic workers worsens amid crisis», Human Rights Watch, 6 Μαρτίου 2020. https://www.hrw.org/news/2020/03/06/life-lebanons-migrant-domestic-workers-worsens-amid-crisis

«Plight of migrant workers in Lebanon worsens as crises multiply», Al Arabiya English, 26 Μαΐου 2020. https://english.alarabiya.net/en/features/2020/05/26/Plight-of-migrant-workers-in-Lebanon-worsens-as-crises-multiply

«Coronavirus traps migrant workers in Lebanon as economy fails», Al Arabiya English, 26 Μαρτίου 2020. https://english.alarabiya.net/en/features/2020/03/26/Coronavirus-and-failing-economy-traps-migrant-workers-in-Lebanon

«Lebanon: New kafala consultation an opportunity to protect migrant workers’ rights», Amnesty International, 11 Μαρτίου 2020. https://www.amnesty.org/en/latest/news/2020/03/lebanon-new-kafala-consultation-an-opportunity-to-protect-migrant-workers-rights/

Yasmina Allouche, «Lebanon urged to end “abusive” kafala system after suspected suicide of domestic worker», Middle East Eye, 27 Μαρτίου 2020. https://www.middleeasteye.net/news/anger-over-suicide-23-year-old-domestic-worker-lebanon

Lauren Holtmeier, «Food prices in Lebanon spike by 55 pct as locals struggle to feed families: Report», Al Arabiya English, 15 Μαΐου 2020. https://english.alarabiya.net/en/News/middle-east/2020/05/15/Food-prices-up-by-55-percent-in-Lebanon-Report

Ghadir Hamadi, «Unemployment: The paralysis of Lebanese youth», An-Nahar, 2 Αυγούστου 2019. https://en.annahar.com/article/1004952-unemployment-the-paralysis-of-lebanese-youth

«Kafala system», Wikipedia. https://en.wikipedia.org/wiki/Kafala_system

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 27 Μαϊος 2020 18:41

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.