Δευτέρα, 04 Ιουλίου 2022 11:25

Ενάντια στην «οικονομική χειρουργική επέμβαση»: Η επανάκαμψη των κινητοποιήσεων στο Ιράν

Απεργία ανθρακωρύχων στο Σαράχς στην επαρχία Χορασάν Ραζαβί τον περασμένο Σεπτέμβρη. Εικόνα: Iranworkers, Twitter

 

 

Shirin Kamangar

 

 

Ενάντια στην «οικονομική χειρουργική επέμβαση»: Η επανάκαμψη των κινητοποιήσεων στο Ιράν

 

 

Από τον χειμώνα του 2017, δεν έχει περάσει σχεδόν ούτε μια μέρα στο Ιράν χωρίς δημόσιες διαδηλώσεις. Σε μεγάλο βαθμό άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι νέοι από τα πιο περιθωριοποιημένα και εξαθλιωμένα προάστια των νοτιοδυτικών επαρχιών του Ιράν, καθώς και η εργατική τάξη των πόλεων, έχουν μετατρέψει τους δρόμους σε πρωταρχικό χώρο έκφρασης της δυσαρέσκειας τους για τη συνεχιζόμενη ανεργία, τη φτώχεια, την αδικία, την καταστολή και την εκμετάλλευση, από το κύμα απεργιών που ξεκίνησε πρόσφατα από τους οδηγούς λεωφορείων στην Τεχεράνη, τις δράσεις των προσωρινών και συμβασιούχων εργαζομένων στις πετροχημικές και πετρελαϊκές βιομηχανίες, των ανθρακωρύχων, των εργαζομένων στα εργοστάσια ζάχαρης Haft-Tapeh, των νοσηλευτών και των δασκάλων, οι οποίοι δραστηριοποιούνται σταθερά τα τελευταία πέντε χρόνια1, μέχρι τις σημερινές κινητοποιήσεις ενάντια στην κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων2, που χαρακτηρίζονται ως «οικονομική χειρουργική επέμβαση» από τις κρατικές αρχές. Ο τερματισμός των επιδοτήσεων για τα προϊόντα με βάση το αλεύρι, τα γαλακτοκομικά και τα προϊόντα πετρελαίου, το κοτόπουλο και τα αυγά, έχει προκαλέσει αυξήσεις τιμών που φτάνουν το 300%.

Παρόλο που η κυβέρνηση αντικατέστησε τις επιδοτήσεις με παροχές σε μετρητά αξίας 10 έως 13 δολαρίων ανά άτομο, που κατατίθενται σε ατομικούς τραπεζικούς λογαριασμούς εκ των προτέρων, o κόσμος είναι βέβαιος για την αναποτελεσματικότητα μιας τέτοιας αποζημίωσης. Έχουν μάθει με τον χειρότερο τρόπο ότι μια τέτοια πολιτική σημαίνει περαιτέρω φτώχεια, πληθωρισμό και ανεργία γι' αυτούς, ενώ υφίστανται τον πόνο της νεοφιλελεύθερης «χειρουργικής επέμβασης». Λίγα έχουν αλλάξει από τον Νοέμβριο του 2019, γνωστό ως «ματωμένο Νοέμβρη», όταν η προηγούμενη κυβέρνηση του προέδρου Χασάν Ρουχανί επανέφερε τη μείωση των επιδοτήσεων καυσίμων, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών της βενζίνης κατά 300% και προκάλεσε πανεθνικές κινητοποιήσεις σε ολόκληρο το Ιράν3. Παρόλο που οι περικοπές είχαν ως στόχο την άντληση χρημάτων για τον πληθυσμό με χαμηλό εισόδημα, η μεταρρύθμιση έθεσε σε δυσανάλογο κίνδυνο την εργατική τάξη και τους φτωχούς πολίτες του Ιράν. Τα στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας του Ιράν (CBI) δείχνουν ότι τα επίπεδα ρευστότητας έχουν υπερδιπλασιαστεί κατά την περίοδο 2017-2020, γεγονός που οδήγησε σε υψηλό ποσοστό πληθωρισμού που πλησιάζει το 50% του ΑΕΠ4. Το δολάριο ΗΠΑ πωλούνταν για λίγο κάτω από 40.000 ριάλ το 2017 στην ελεύθερη αγορά, αλλά αυξήθηκε σε 250.000 ριάλ το 2020∙ το δολάριο ΗΠΑ αποτιμάται τώρα σε 300.000 ριάλ. Αυτή η ιστορία έχει δείξει στον λαό ότι το χρηματικό βοήθημα της κυβέρνησης θα χάσει ολόκληρη την αξία του σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, δεδομένης της ραγδαίας μείωσης της αξίας του εθνικού νομίσματος σε συνδυασμό με έναν εξίσου γρήγορο και συνεχή ρυθμό πληθωρισμού.

Ο λαός έχει πληρώσει το τίμημα αυτών των πολιτικών για περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Τον Δεκέμβριο του 2010 ο πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ κατάργησε το επί δεκαετίες πρόγραμμα επιδοτήσεων για καύσιμα, τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, με αποτέλεσμα τον τετραπλασιασμό της τιμής του φυσικού αερίου μέσα σε μια νύχτα. Αν και ανέπτυξε ένα πρόγραμμα αποζημίωσης 40 δολαρίων ανά άτομο κάθε μήνα, το οποίο υποτίθεται ότι θα ωφελούσε το 60% του πληθυσμού του Ιράν, και κατέθεσε προκαταβολικά τις πληρωμές δύο μηνών σε προσωπικούς τραπεζικούς λογαριασμούς, η χρηματική αξία αυτής της αποζημίωσης σύντομα μετατράπηκε σε μηδενική λόγω των υψηλών επιπέδων του πληθωρισμού. Όπως σημείωσε ο οικονομολόγος Φαριμπόρζ Ραΐς Ντάνα, ο οποίος συνελήφθη στην Τεχεράνη αμέσως μετά από συνέντευξη που παραχώρησε στην περσική υπηρεσία του BBC: «Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι τα μετρητά που δίνει στον κόσμο θα εξατμιστούν υπό την πίεση του πληθωρισμού. Έτσι, μετά από λίγο καιρό τα μετρητά δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση θα απαλλαγεί από την τεράστια δαπάνη [των επιδοτήσεων] και θα ξοδέψει τα χρήματα για την αγορά όπλων ή άλλων πραγμάτων και o κόσμος θα μείνει μόνος του». Η κατάργηση των επιδοτήσεων, υποστήριξε, «θα δημιουργήσει περισσότερη ανεργία, περισσότερη φτώχεια και περισσότερη δυστυχία»5. Τώρα, τον Μάιο του 2022, η κατάργηση της επιδότησης για το αλεύρι έχει προκαλέσει έναν νέο γύρο διαμαρτυριών που προέρχονται από τις πιο φτωχές περιοχές του Ιράν, κυρίως στις νοτιοδυτικές επαρχίες Χουζεστάν και Τσαχάρ-μαχάλ-ο-Μπαχτιγιαρί, καθώς και στη βόρεια πόλη Ραστ, στη βορειοανατολική πόλη Νεϊσαμπούρ και στην Γκολπαγιεγκάν στο κεντρικό Ιράν.

Ακριβώς όπως οι προηγούμενες κυβερνήσεις δήλωσαν επανειλημμένα ότι ο κύριος λόγος για την απόσυρση των επιδοτήσεων ήταν η αποθάρρυνση της διαδεδομένης κουλτούρας της σπατάλης και του λαθρεμπορίου καυσίμων, η μείωση της κατανάλωσης βενζίνης και η βελτίωση του περιβάλλοντος, οι σημερινές αρχές επιρρίπτουν επίσης την ευθύνη για τις αυξήσεις των τιμών στο λαθρεμπόριο που γίνεται με στις γειτονικές χώρες Ιράκ και Αφγανιστάν, των αλεύρων που επιδοτούνται με υψηλά ποσά. Ισχυρίζονται ότι οι τιμές του σιταριού παγκοσμίως έχουν αυξηθεί απότομα μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο, αυξάνοντας το κόστος των επιδοτήσεων στο Ιράν. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι, όπως παρατήρησε ο πρόεδρος Χασάν Ρουχανί, μετά την υποχώρηση των ταραχών το 2019, εξηγώντας την οικονομική κατάσταση της κυβέρνησης που μαστίζεται από την κρίση: «Ετησίως, απαιτούνται περίπου 450.000 δισεκατομμύρια τομάν από τον προϋπολογισμό για τη λειτουργία της χώρας. Ωστόσο, στην καλύτερη περίπτωση, ο φόρος που αναμένεται να εισπραχθεί το επόμενο έτος είναι 150.000 δισεκατομμύρια τομάν. Τώρα το ερώτημα είναι από πού αλλού μπορούμε να αντλήσουμε τα υπόλοιπα 300.000 δισεκατομμύρια τομάν»6. Ο μόνος τρόπος για να αντισταθμιστεί η δραματική πτώση των εσόδων από το πετρέλαιο είναι η περικοπή των κρατικών επιδοτήσεων.

Σύμφωνα με τις διεθνείς στατιστικές7, μετά την ανακοίνωση της απόσυρσης των Ηνωμένων Πολιτειών από το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (JCPOA / Joint Comprehensive Plan of Action), γνωστό και ως «πυρηνική συμφωνία με το Ιράν» ή «συμφωνία με το Ιράν», στις 8 Μαΐου 2018 και την εκ νέου επιβολή κυρώσεων στο Ιράν, η πώληση πετρελαίου μειώθηκε από 2,5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως σε λιγότερο από 1 εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως, δηλαδή χαμηλότερα από την πώληση ιρανικού πετρελαίου κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ. Ως εκ τούτου, προκειμένου να αποκτηθούν πρόσθετα κεφάλαια για την κυβέρνηση, οι νομοθέτες τάχθηκαν υπέρ της περικοπής των επιδοτήσεων και της χορήγησης μέρους των εξοικονομηθέντων χρημάτων σε παροχές μετρητών.

Όπως σωστά σημειώνει ο Καμράν Ματίν, δεδομένου ότι η πολιτική οικονομία της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν έχει πετρελαϊκό χαρακτήρα και κυριαρχείται από την πετρελαϊκή βιομηχανία, το κράτος ελέγχει και διανέμει μεγάλο μέρος του κεφαλαίου8. Κατά συνέπεια, η οικονομία είναι τόσο συνυφασμένη με την πολιτική που καθίσταται σχεδόν αδύνατο να γίνει διάκριση μεταξύ των δύο. Ως εκ τούτου, αν και οι περισσότερες διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε ετών ξεκίνησαν για οικονομικά ζητήματα, γρήγορα αποκτούν πολιτικό προσανατολισμό. Με άλλα λόγια, το καθεστώς βλέπει όλες τις διαδηλώσεις ως πολιτικές και λαμβάνει αντίστοιχα μέτρα για την αντιμετώπισή τους και το μεγαλύτερο μέρος του ιρανικού πληθυσμού θεωρεί το κράτος απολύτως υπεύθυνο για τις αυξανόμενες οικονομικές δυσκολίες και το χαμηλό βιοτικό επίπεδο. Η δυσπιστία της κοινής γνώμης απέναντι στο κράτος ενισχύεται από την αυξανόμενη συνειδητοποίηση πολυάριθμων περιπτώσεων κυβερνητικής διαφθοράς, στις οποίες συχνά εμπλέκονται παιδιά ανώτερων αξιωματούχων. Αυτή η συστηματική διαφθορά εντός του κράτους του προσδίδει ένα ημιολιγαρχικό χαρακτηριστικό και ο όρος «αγαζαντέχ-χα» (παιδιά των αρχόντων) που χρησιμοποιείται στον ιρανικό πολιτικό λόγο απεικονίζει τέλεια το χάσμα μεταξύ του κράτους και του λαού. Η συστηματική κρατική διαφθορά, η οποία, όπως σημειώνει η Πόγια Αζαντί9, περιλαμβάνει την πολιτική διαφθορά που επικρατεί σήμερα στο Ιράν και συνεπάγεται ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων «συμπεριλαμβανομένων των πελατειακών σχέσεων, των πελατειακών διορισμών, της διαφθοράς στις εκλογές, του λαθρεμπορίου και του ξεπλύματος χρήματος από το κράτος, καθώς και της χειραγώγησης των στατιστικών στοιχείων»10.

Ένας άλλος παράγοντας για την αυξανόμενη δυσπιστία του λαού απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές, εκτός από τη διαφθορά, είναι το οικονομικό σύστημα «νεοφιλελευθεροποίησης» που εισήγαγε τη δεκαετία του 1990 η κυβέρνηση του προέδρου Χασεμί Ραφσαντζανί. Οι οικονομικές πολιτικές του Ραφσαντζανί υποστήριζαν τις ιδιωτικοποιήσεις και την οικονομία της ελεύθερης αγοράς, με αποτέλεσμα να εντείνονται οι ταξικές διαφορές. Η εφαρμογή των πολιτικών της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τα οποία χορηγούσαν δάνεια στο Ιράν και σε αντάλλαγμα καθόριζαν τον τρόπο με τον οποίο μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, είχε ως αποτέλεσμα πληθωρισμό 50% και το εξοντωτικό εξωτερικό χρέος του Ιράν. Η ισοτιμία του δολαρίου στην ελεύθερη αγορά αυξήθηκε κατά 4,6 φορές, ανεβαίνοντας από 96 Τομάν σε 444 Τομάν11. Ο πρόεδρος Ραφσαντζανί ξεκίνησε επίσης την ιδέα της εμπλοκής του Σώματος Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (ΣΦΙΕ) στις επιχειρηματικές συναλλαγές ως έναν τρόπο δημιουργίας ανεξάρτητου εισοδήματος. Σήμερα σχεδόν κάθε τομέας της ιρανικής αγοράς κυριαρχείται και μονοπωλείται από το ΣΦΙΕ. Υπό το έμβλημα της κοινωνικοποίησης και της στρατολόγησης των αγροτικών και κατώτερων στρωμάτων στο Μπασίτζ (κλάδος του ΣΦΙΕ), ο οποίος αναλαμβάνει πολυάριθμα δημόσια έργα για τη βελτίωση της αγροτικής οικονομίας, το «ΣΦΙΕ ελέγχει τη σκιώδη οικονομία του Ιράν – τα παράνομα δίκτυα λαθρεμπορίου, τις μίζες, τις συμβάσεις χωρίς προσφορές και τη συσσώρευση πλούτου από τους ανώτερους αξιωματούχους του που παραμένει σε μεγάλο βαθμό αθέατη για τον ιρανικό πληθυσμό»12.

Αυτό το οικονομικό σύστημα στέρησε από τους ανθρώπους την πρόσβαση σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες που τους είχε υποσχεθεί στα πρώτα χρόνια της επανάστασης του 1979 ο Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί, ο ιδρυτής της «επανάστασης», η οποία διεξήχθη στο όνομα των «καταπιεσμένων» και είχε δεσμευτεί για την «κοινωνική δικαιοσύνη». Τώρα οι υπηρεσίες και τα αγαθά αυτά εκτιμάται ότι κοστίζουν στο Ιράν μεταξύ 70 και 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως13, κάτι που είναι μη διαχειρίσιμο λόγω του χαμηλού προϋπολογισμού που επιβάλλουν οι αμερικανικές κυρώσεις, η κυβερνητική διαφθορά, τα νεοφιλελεύθερα οικονομικά σχέδια και οι περιφερειακές παρεμβάσεις του Ιράν.

Το ερώτημα που παραμένει είναι πώς θα αντιδράσει το καθεστώς στις πρόσφατες εξεγέρσεις. Οι κρατικοί αξιωματούχοι αποδίδουν την κοινωνική αναταραχή όχι στις συνέπειες της πολιτικής τους, αλλά στις προκλήσεις του «ξένου εχθρού» και στη συνωμοσία των «αντεπαναστατών» (πρέπει να τους υπενθυμίσουμε ότι κάθε κυβερνήτης έχει να φοβάται περισσότερο τους ίδιους τους πολίτες του παρά οποιονδήποτε ξένο εχθρό). Στην αντίδρασή του στις εξεγέρσεις του 2019, ο Αλί Χαμενεΐ, ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, έφτασε στο σημείο να επαναπροσδιορίσει την έννοια των «καταπιεσμένων» [μοστατζαφάν], στο όνομα των οποίων έγινε η επανάσταση του 1979, ως εξής: «Οι καταπιεσμένοι, σε αντίθεση με ό,τι συχνά λανθασμένα λέγεται σήμερα για ευάλωτους και κατώτερους ανθρώπους, σημαίνει ανθρώπινα όντα που είναι οι εν δυνάμει ηγέτες του ανθρώπινου κόσμου και ο χαλίφης του Θεού στη γη»14.

Το καθεστώς χρησιμοποίησε σκληρά κατασταλτικά μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της διακοπής της πρόσβασης στο διαδίκτυο, για να περιορίσει την κάλυψη των περιστατικών από τα μέσα ενημέρωσης και την οργάνωση των διαδηλωτών. Οι εικόνες και τα βίντεο που τράβηξαν και δημοσίευσαν πολίτες κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων δείχνουν τις δυνάμεις ασφαλείας να πυροβολούν απευθείας και σκόπιμα τους διαδηλωτές σε διάφορα μέρη της χώρας, σκοτώνοντας και τραυματίζοντας έτσι διαδηλωτές. Μέχρι στιγμής έχουν αναφερθεί έξι νεκροί διαδηλωτές. Επιπλέον, το καθεστώς έχει προβεί σε προληπτικές κινήσεις όπως η σύλληψη κοινωνικών ακτιβιστών, μεταξύ των οποίων ο εκδότης του περιοδικού Ιράν Φαρντά, ο Κεϊβάν Σαμιμί15, ο διακεκριμένος κοινωνιολόγος Σαΐντ Μαντανί16 και κινηματογραφιστές ντοκιμαντέρ17. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια έχουν κλείσει, ενώ η διεθνής έκθεση βιβλίου ακυρώθηκε προσωρινά και οι ποδοσφαιρικοί αγώνες υποτίθεται ότι θα διεξαχθούν χωρίς θεατές για να αποφευχθούν οι ταραχές. Όπως η κοινωνικοπολιτική καταστολή και η βαρβαρότητα που ασκούσε το καθεστώς Παχλαβί, έτσι και σήμερα οι διαδηλωτές αντιμετωπίζουν στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν αστυνομικές συλλήψεις και κρατήσεις, φυλακίσεις, εκφοβισμούς, βασανιστήρια, παρατεταμένες ανακρίσεις και εξαναγκαστικές τηλεοπτικές ομολογίες.

Το καταθλιπτικό γεγονός είναι ότι η απουσία μιας ενιαίας Αριστεράς, που οφείλεται στη μαζική καταστολή όλων των αριστερών κομμάτων και παρατάξεων κατά τα πρώτα χρόνια της Ισλαμικής Δημοκρατίας, καθιστά πολύ δύσκολο να εκφραστεί πλήρως η βαθιά κοινωνική δυσαρέσκεια που υπάρχει στις ιρανικές μάζες. Οι περισσότεροι από τους διακεκριμένους αντιφρονούντες διανοούμενους και αριστερούς ακτιβιστές είτε έχουν φύγει στην εξορία είτε έχουν δολοφονηθεί, εξαλείφοντας έτσι τη δυνατότητα οργάνωσης των διαμαρτυριών εκτός του ψηφιακού κόσμου, στη δημόσια σφαίρα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μια άλλη συστηματική πολιτική που ακολουθεί το καθεστώς για την αντιμετώπιση των διαδηλώσεων, όπως υποστηρίζει ο Καμράν Ματίν18, είναι να ενσπείρει το φόβο στο λαό με το φάσμα της «συριοποίησης» του Ιράν σε περίπτωση αποδυνάμωσης ή αμφισβήτησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας. «Η πικρή ειρωνεία είναι ότι η Ισλαμική Δημοκρατία έπαιξε βασικό ρόλο στην καταστροφή που έπληξε τον συριακό λαό».

Τι πρέπει να κάνει η διεθνής αριστερά; Η διεθνής αριστερά πρέπει να δηλώσει ενεργά την υποστήριξή της στις εργαζόμενες τάξεις και τις καταπιεσμένες μειονότητες στο Ιράν, συνεχίζοντας παράλληλα να αντιτίθεται στην άμεση ξένη επέμβαση στο Ιράν. Πρέπει να συμπορευτεί με την αριστερή-δημοκρατική αντιπολίτευση και να πιέσει το ιρανικό καθεστώς να ασχοληθεί με τα βασικά αιτήματα των Ιρανών εργατών και εργαζομένων, το σημαντικότερο από τα οποία είναι η ανάγκη για ελεύθερα, ανεξάρτητα συνδικάτα και οργανώσεις. Είναι πολύ σημαντικό για τον ιρανικό λαό να αναπτύξει εσωτερική αντίσταση κατά του καθεστώτος και να απορρίψει κάθε ιδέα εξωτερικής αλλαγής του καθεστώτος. Για να επιτευχθεί αυτό, η διεθνής αριστερά πρέπει να εκφράσει την απερίφραστη και ουσιαστική αλληλεγγύη της στους Ιρανούς εργάτες και τις μειονότητες. Είναι ζωτικής σημασίας για την ιρανική αριστερά19 να σκεφτεί και να δράσει πέρα από ένα αμιγώς αντιιμπεριαλιστικό πλαίσιο, το οποίο οδήγησε το κόμμα Τούντεχ και τους Φενταγίν (Πλειοψηφία) να συνεργαστούν με το νέο καθεστώς στη βάση της προφανούς εχθρότητάς του προς τις ΗΠΑ και τη Δύση, προκαλώντας την «αποτυχία της αριστεράς στο Ιράν», για να δανειστούμε τη φράση του Μαζιάρ Μπεχρόζ.

Η διεθνής αριστερά πρέπει επίσης να αναγνωρίσει ότι η εχθρότητα της Ισλαμικής Δημοκρατίας προς τις ΗΠΑ και τη Δύση γενικότερα δεν την απαλλάσσει από τα τρομερά εγκλήματα που έχει διαπράξει εναντίον του ιρανικού λαού, τη βίαιη και καταπιεστική νεοφιλελευθεροποίηση που έχει επιβάλει στις ιρανικές μάζες ή την ημιαποικιακή καταστολή που συνεχίζει να ασκεί εναντίον μειονοτικών λαών στο εσωτερικό του Ιράν. Αν οι Ιρανοί εργάτες και οι πλατιές μάζες έχουν την υποστήριξη των αριστερών και δημοκρατικών δυνάμεων στη Δύση, θα τους δοθεί η δυνατότητα να αναπτύξουν τις δικές τους αυτόνομες οργανώσεις20 και ηγεσίες κατά τη διάρκεια του δικού τους συλλογικού αγώνα για πραγματική δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, που είναι ο πιο ουσιαστικός τρόπος για να εξασθενίσει η αποτελεσματικότητα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων21.

 

 

Μετάφαρση: elaliberta.gr

Shirin Kamangar, “Against “Economic Surgery”: The Resurgence of Protest in Iran”, LeftEast, 8 Ιουνίου 2022, https://lefteast.org/against-economic-surgery-the-resurgence-of-protest-in-iran/.

Η Shirin Kamangar είναι ακτιβίστρια και ακαδημαϊκός που ζει σήμερα στην Τεχεράνη.

 

 

Σημειώσεις

1 “Bus drivers demanding 10% pay hike strike in Iranian capital”, AP News, 16 Μαΐου 2022, https://apnews.com/article/middle-east-iran-tehran-transportation-strikes-d4057cfedb7be50f400b3eb80425fc24. Maryam Alaniz and Salvador Soler, “Iranian Oil Workers Organize the Country’s Biggest Strikes since the Iranian Revolution”, LeftVoice, 15 Ιουλίου 2021, https://www.leftvoice.org/iranian-oil-workers-organize-the-countrys-biggest-strikes-since-the-iranian-revolution/. “A New Round Of Strikes And Protests AT Haft Tapeh Complex” Radio Farda, 11 Δεκεμβρίου 2017, https://en.radiofarda.com/a/iran-workers-strike-protests-haft-tapeh/28908286.html. Esaias Yavari, “Iran: never-ending strikes and rising class consciousness”, In Defence of Marxism, 16 Νοεμβρίου 2021, https://www.marxist.com/iran-never-ending-strikes-and-protests-for-national-labour-movement.htm.

2 Meisam Sharifi and Esaias Yavari, “Iran: bread subsidy cuts, inflation and the converging class struggle”, In Defence of Marxism, 19 Μαΐου 2022, https://www.marxist.com/iran-bread-subsidy-cuts-inflation-and-the-converging-class-struggle.htm.

3 Maryam Alaniz, “Mass Uprising in Iran Set Off by Hike in Fuel Prices”, LeftVoice, 21 Νοεμβρίου 2019, https://www.leftvoice.org/mass-uprising-in-iran-set-off-by-hike-in-fuel-prices/.

4 ایران / Iran International, 9 Σεπτεμβρίου 2021, https://old.iranintl.com/en/world/world-bank-estimate-shows-irans-economy-halved-2017#:~:text=The%20Central%20Bank%20of%20Iran,of%20inflation%20approaching%2050%25%20percent.

5 Scott Peterson, “Ahmadinejad cuts Iranian subsidies, quadrupling the price of gas”, Christian Science Monitor, 20 Δεκεμβρίου 2010, https://www.csmonitor.com/World/Middle-East/2010/1220/Ahmadinejad-cuts-Iranian-subsidies-quadrupling-the-price-of-gas.

6 جلسه غیرعلنی مجلس؛ «سهم درآمدهای نفتی در بودجه ۹۹ به صفر رسیده است», رادیو فردا, ۲۱/آبان/۱۳۹۸ https://www.radiofarda.com/a/iran-new-budget-bill-sanctions-oil/30266813.html.

https://www.radiofarda.com/a/as-nuclear-talks-resume-iran-s-oil-exports-increase/31697907.html صادرات نفت ایران برای اولین بار طی سه سال گذشته از یک میلیون بشکه در روز فراتر رفت , رادیو فردا, بهمن ۲۱, ۱۴۰۰,

8 Kamran Matin, “Class and minority struggles in Iran today: Interview with Kamran Matin”, LeftEast, 18 Οκτωβρίου 2018, https://lefteast.org/kamran-matin/.

9 Pooya Azadi, “The Structure of Corruption in Iran”, Opinion, νο 3, Stanford Iran 2040 Project, Αύγουστος 2020, https://iranian-studies.stanford.edu/iran-2040-project/publications/structure-corruption-iran.

10 Το πελατειακό σύστημα εδώ παίρνει τη μορφή της διανομής αγαθών και θέσεων εργασίας με αντάλλαγμα την πολιτική υποστήριξη μέσω ιεραρχικών οργανώσεων που μπορούν με τη σειρά τους να κινητοποιήσουν κόσμο. Παραδείγματα τέτοιων οργανώσεων είναι οι Μπασίτζ, τα μπονιάντ [ιδρύματα] υπέρ των φτωχών (π.χ. Ίδρυμα Μοστατζαφάν, Επιτροπή Αρωγής Ιμάμ Χομεϊνί) και η Ισλαμική Οργάνωση Διαφήμισης. Το έργο της παρακολούθησης της πλευράς των πελατών του συμβολαίου για να διασφαλιστεί η πίστη τους στο καθεστώς επιτελείται από τζιχαντιστικού τύπου, εξαιρετικά αυτόνομους τοπικούς θεσμούς όπως η Herasat, οι οποίοι μεταφέρουν το DNA της Ισλαμικής Δημοκρατίας σε μικροεπίπεδο.

11 Nozhan Etezadosaltaneh, “Rafsanjani’s Legacy: The Father of Neoliberalism in Iran”, International Policy Digest, 12 Ιανουαρίου 2017, https://intpolicydigest.org/rafsanjani-s-legacy-father-neoliberalism-iran/.

12 Frederic Wehrey, Jerrold D. Green, Brian Nichiporuk, Alireza Nader, Lydia Hansell, Rasool Nafisi and S. R. Bohandy. 2008. The Rise of the Pasdaran: Assessing the Domestic Roles of Iran’s Islamic Revolutionary Guards Corps. RAND Corporation. https://www.jstor.org/stable/pdf/10.7249/mg821osd.12.pdf.

13 Semira N. Nikou and Cameron Glenn, “The Subsidies Conundrum”, The Iran Primer, 11 Οκτωβρίου 2010, https://iranprimer.usip.org/resource/subsidies-conundrum.

14 httpswww.zeitoons.com/69992 علی کشتگر, "چرا خامنه‌ای می‌گوید: مستضعف منم نه فرودستان؟", زیتون , ۸ آذر ۱۳۹۸

15 “Keyvan Samimi Arrested and Transferred to Semnan Prison”, HRANA, 19 Μαΐου 2022, https://www.en-hrana.org/keyvan-samimi-arrested-and-transferred-to-semnan-prison/.

16 Sandy Pike, “Sociologist Arrested in Iran After Commenting on Protests”, IranWire, 16 Μαΐου 2022, https://iranwire.com/en/society/103975-sociologist-arrested-in-iran-after-commenting-on-protests.

17 “New Wave of Arrests of Documentary Filmmakers Under Way in Iran”, IranWire, 11 Μαΐου 2022, https://iranwire.com/en/society/103812-new-wave-of-arrests-of-documentary-filmmakers-under-way-in-iran.

18 Kamran Matin, “Class and minority struggles in Iran today...”, ό.π..

19 Stephanie Cronin, “The Left in Iran: Illusion and Disillusion”, Middle Eastern Studies, τόμος 36, τεύχος 3, Ιούλιος 2000, σσ. 231-243. https://www.jstor.org/stable/4284100.

20 Kamran Matin, “Class and minority struggles in Iran today...”, ό.π..

21 Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους διαχειριστές των δύο καναλιών telegram (λογαριασμοί), Sar Khat και Sedaye Mahi Siah, οι οποίοι έχουν δεσμευτεί να μεταδίδουν ειδήσεις σχετικά με τις οικονομικές συνθήκες και τις διαδηλώσεις των μειονοτήτων και της εργατικής τάξης στο Ιράν.

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 04 Ιουλίου 2022 11:47

Προσθήκη σχολίου

Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο.