Τώρα επιχειρείται η μετατροπή της πολιτικής διαμαρτυρίας σε αντικείμενο ποινικής διερεύνησης, αποδίδοντάς της χαρακτηριστικά που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Όπως οι πάντες γνωρίζουν, οι μέχρι σήμερα κινητοποιήσεις απέδειξαν τον μαζικό και απολύτως ειρηνικό χαρακτήρα τους, με στόχο να εκφραστεί η αντίθεση στον πόλεμο, στη γενοκτονία και στην εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς στην περιοχή, χωρίς να προκύπτει οποιοδήποτε στοιχείο που να μπορεί να θεμελιώσει ισχυρισμούς περί υποκίνησης βίας ή μίσους. Η έρευνα αυτή αποσκοπεί στη δημιουργία κλίματος φόβου, ώστε κάθε επόμενη κινητοποίηση να πραγματοποιείται υπό την απειλή ποινικών συνεπειών. Πρόκειται για μια προσπάθεια φίμωσης όσων αντιστέκονται.
Κλείνοντας, θεωρούμε χρήσιμο να σημειώσουμε πως μας ανησυχεί ιδιαίτερα όταν βλέπουμε ακόμη και τμήματα της Αριστεράς να υιοθετούν μια γλώσσα που στερεί από τους μετανάστες την ανθρώπινη υπόστασή τους...Και με αυτό διαφωνούμε οριζοντίως και καθέτως.Εμείς αρνούμαστε να τους δούμε έτσι. Οι μετανάστες δεν είναι πιόνια. Δεν είναι υβριδικά όπλα. Δεν είναι το μακρύ χέρι κανενός κράτους. Οι μετανάστες είναι άνθρωποι. Και όπως όλοι οι άνθρωποι, έχουν τη δυνατότητα να σκέφτονται, να αποφασίζουν και να αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή. Όσο η πολιτική συζήτηση αρνείται να αναγνωρίσει αυτή την απλή αλήθεια, τόσο θα αναπαράγει την ίδια απανθρωποποίηση που υποτίθεται ότι θέλει…
Η κινητήριος δύναμη των μεταναστών δεν είναι ούτε τα κράτη, ούτε τα δίκτυα διακίνησης. Είναι η απόγνωση και η ανάγκη για μια καλύτερη ζωή...Ένα βασικό στοιχείο για να συνδεθούμε ουσιαστικά με τους πρόσφυγες σήμερα είναι να πάψουμε να τους αντιμετωπίζουμε αποκλειστικά ως μόνιμα θύματα. Είναι ενεργά υποκείμενα που, με αξιοθαύμαστη αποφασιστικότητα και αφάνταστη επιμονή, έρχονται αντιμέτωπα με ολόκληρους μηχανισμούς φύλαξης συνόρων, φράχτες, ένοπλους στρατούς, αστυνομίες και λιμενικά σώματα, διασχίζοντας ερήμους, θάλασσες και ναρκοπέδια. Ανεξάρτητα από τις ταμπέλες —πρόσφυγες, οικονομικοί μετανάστες ή αιτούντες άσυλο— οι άνθρωποι αυτοί ασκούν στην πράξη το δικαίωμα στη ζωή, το δικαίωμα στην ελευθερία και το δικαίωμα στη μετακίνηση…
Περισσότερες από 1000 μέρες γενοκτονίας συμπληρώνονται στη Γάζα. Το Ισραήλ συνεχίζει τον αποκλεισμό, τους βομβαρδισμούς και τις δολοφονίες, ενώ στη Δυτική Όχθη έποικοι κλέβουν τη γη των Παλαιστινίων. Πάνω από 9.500 πολιτικοί κρατούμενοι (ανάμεσά τους 400 παιδιά) βρίσκονται στα ισραηλινά κελιά υπό την απειλή της θανατικής ποινής. Το ελληνικό κράτος είναι συνένοχο. Δεν θα επιτρέψουμε ο τόπος μας να γίνει το παραθεριστικό κέντρο των αυτουργών της γενοκτονίας. Ο ελληνικός λαός ξέρει τι σημαίνει κατοχή και φασισμός και στέκεται αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό της Παλαιστίνης. Στις 9 Αυγούστου, γεμίζουμε τη χώρα με παλαιστινιακές σημαίες και συνθήματα.
Κατά τη διάρκεια των πρώτων δέκα ημερών του Ιουλίου, κυκλώνες (τυφώνες)· ανεμοστρόβιλοι· καταιγίδες· ακραία καιρικά φαινόμενα· πλημμύρες και κατολισθήσεις προκάλεσαν καταστροφές στα κεντρικά και νότια τμήματα της χώρας — αλλά και πέρα από αυτά. Η Κίνα αντιμετωπίζει ακραία καιρικά φαινόμενα που εντείνονται λόγω της κλιματικής κρίσης. Οι φυσικές καταστροφές είναι συχνές στην Κίνα, ιδίως το καλοκαίρι, όταν ορισμένες περιοχές αντιμετωπίζουν έντονες βροχοπτώσεις, ενώ άλλες μαστίζονται από ακραία ζέστη. Ωστόσο, η συχνότητα και η κλίμακα αυτών των φαινομένων αυξάνονται καθώς επιταχύνεται η υπερθέρμανση του πλανήτη — η οποία οφείλεται, κυρίως, στη χρήση ορυκτών καυσίμων.
Μια πραγματική στεγαστική πολιτική πρέπει να ξεκινά από την αντίθετη αφετηρία: από  τις ανάγκες των ενοικιαστών, των χαμηλών εισοδημάτων, των φοιτητών, των αστέγων,  των εργαζομένων και της κοινωνικής πλειοψηφίας που πιέζεται από τα ενοίκια και την  ανασφάλεια.  Αυτό  σημαίνει  έλεγχο  ενοικίων,  αυστηρά  κριτήρια  κατοικησιμότητας,  περιορισμό  της  βραχυχρόνιας  μίσθωσης,  φορολόγηση  της  κερδοσκοπικής  αδράνειας,  προστασία της δημόσιας και δημοτικής γης, τοπικούς φορείς κοινωνικής μίσθωσης και  ανάπτυξη μόνιμου, μη κερδοσκοπικού στεγαστικού αποθέματος. Χωρίς αυτά, η στρατηγική δεν αλλάζει το μοντέλο κατοικίας που γεννά την κρίση. Απλώς  το  οργανώνει  καλύτερα,  το  επιδοτεί  περισσότερο  και  το  παρουσιάζει  ως  κοινωνική  πολιτική.  Η  κατοικία  πρέπει  να  πάψει  να …
Σελίδα 1 από 503