Όσο η ανοδική τάση του πληθωρισμού ενισχύεται τόσο θα αυξάνεται η αδιέξοδη πίεση στις κεντρικές τράπεζες να εγκαταλείψουν την «σωστική» πολιτική των μηδενικών επιτοκίων. Όταν και όπως και αν αυτό συμβεί, το υπάρχον χρέος θα πρέπει να αρχίσει να πληρώνεται, με κόστος το οποίο ουδείς μπορεί να «σηκώσει», τόσο λόγο του όγκου του όσο και λόγω της ύφεσης που έχει προηγηθεί. Οι συνέπειες έχουν ένα όνομα: Στάση πληρωμών… Ακριβώς αυτή η απειλή αυτή κινητοποίησε περί τους 100 ευρωπαίους επώνυμους οικονομολόγους, όπως ο Πικετί, να ζητήσουν τη διαγραφή του χρέους της πανδημίας…
Παρόλο που έχουν δημοσιοποιηθεί κοντά δύο εβδομάδες απουσιάζουν προκλητικά από την επικαιρότητα τα δημοσιονομικά στοιχεία του 2020. Σύμφωνα με τους κυβερνητικούς φορείς το έλλειμμα ήταν 23 δις ευρώ (συμπεριλαμβανομένων των ΔΕΚΟ και των οργανισμών του Δημοσίου) ή 13,6% του εκτιμώμενου ΑΕΠ. Αντίστοιχα το δημόσιο χρέος σύμφωνα με τα στοιχεία της αρμόδιας αρχής διαχείρισης ανήλθε σε 364.9 δις ή 217% του εκτιμώμενου ΑΕΠ. Τα στοιχεία των εκθέσεων των τραπεζών Uni Credito και Bank of New York για την Ελληνική οικονομία είναι ακόμη χειρότερα. Ανεβάζουν το έλλειμμα σε 27 δις ευρώ και το χρέος στο 223% του ΑΕΠ. Τα συμπεράσματα είναι εύκολο να συναχθούν.
Η αναδιάρθρωση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και η συνακόλουθη επιτάχυνση της πτώχευσης επιχειρήσεων και νοικοκυριών θα λάβει χώρα ανεξάρτητα από την εξέλιξη της πανδημίας και των συνεπειών της. Μάλιστα είναι πιθανό η πανδημία να επιτάχυνε και τις διαδικασίες υλοποίησης των αναδιαρθρώσεων αφού έφερε μαζί της το περιβόητο «Ταμείο Ανάκαμψης» στο οποίο εναποτέθηκαν και όλες οι ελπίδες για την ανάκαμψη των Ευρωπαϊκών οικονομιών. …Με άλλα λόγια η επόμενη φάση της κρίσης θα χαρακτηρισθεί από προλεταριοποίηση σημαντικού τμήματος των μεσαίων στρωμάτων και ένταση των εισοδηματικών και περιφερειακών ανισοτήτων.
Η εκτίμηση του οικονομικού επιτελείου είναι ότι το δημόσιο χρέος θα ανέλθει στο 216% του ΑΕΠ (σελ. 57 του προσχεδίου). Είναι η επιτομή της αποτυχίας 10 χρόνων μνημονίων λιτότητας και βασάνων για το λαό. Το χειρότερο αποτελεί την εισαγωγή σε ένα νέο μνημόνιο που βρίσκεται προ των πυλών. Είναι πλέον θέμα χρόνου και πολιτικής συγκυρίας το πότε κάποιος γραφειοκράτης των Βρυξελλών θα θέσει ζήτημα βιωσιμότητας του χρέους. Το θέμα είναι ο λαός να αντιδράσει πριν φτάσει αυτή η στιγμή.
Το καπιταλιστικό σύστημα βάλλεται από δύο αλληλεπιδρώσες κρίσεις: την πανδημία του ιού COVID-19 και την παγκόσμια ύφεση. Ενώ τεράστιοι είναι οι αριθμοί των ανθρώπων που ασθενούν από τον ιό, τα απροετοίμαστα συστήματα υγείας υπερφορτώνονται και οι επιχειρήσεις απολύουν γιγάντιους αριθμούς εργαζομένων. O Ashley Smith από το Spectre παίρνει συνέντευξη από τον μαρξιστή οικονομολόγο Michael Roberts σχετικά με τις ρίζες αυτού του ολέθρου του καπιταλιστικού συστήματος και τις πιθανές συνέπειές του στην πολιτική, στις συνειδήσεις και στον αγώνα τα επόμενα χρόνια. Ο Michael Roberts είναι συγγραφέας του βιβλίου “The Long Depression; Marxism and the Global Crisis of Capitalism (Haymarket 2016)” και…
Τι φέρνει η κρίση του κορονοϊού στην οικονομία και την κοινωνία; Σε μια κατάσταση διαρκώς εξελισσόμενη και σε μεγάλο βαθμό ατυπική, εντελώς εύλογα οι εκτιμήσεις επικαιροποιούνται διαρκώς και άρα είναι παρακινδυνευμένες και χωρίς αξιώσεις μεγάλης ακρίβειας. Ωστόσο, υπάρχουν πλέον αρκετά δεδομένα για να αποπειραθούμε/διακινδυνεύσουμε κάποιες πρώτες εκτιμήσεις σε επίπεδο «τάξης μεγέθους», ικανές παρ’ όλα αυτά να βγάλουμε τα πρώτα σημαντικά συμπεράσματα.
Σελίδα 1 από 4