Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015 22:57

Mastodon. Emperor of Sand

Κατηγορία Μουσική

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί υποκειμενική άποψη μιας ιστορικής καταγραφής σαν προϊόν πειραματισμού με κριτήρια αισθητικής και ιδεολογίας, εκφράζοντας προσωπικές απόψεις για την τέχνη και τη μουσική, σε μια διαλεκτική σχέση με την πολιτική, την κοινωνική και την ιστορική συγκυρία, στα πλαίσια του καπιταλισμού και του συστήματως.

 

Όταν το μαμούθ ξυπνήσει τότε ο κυνηγός ή σκοτώνεται ή γυρίζει πίσω μεγαλύτερος απ’ ότι έφυγε. Η περίπτωση όμως των Mastodon είναι λίγο πιο πολύπλοκη όπως αποδεικνύεται μέσα από την πορεία τους στην ιστορία αυτής της μουσικής. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τέσσερις δημιουργούς που παίζουν μόνο στο δικό τους παιχνίδι. Που είναι ο χαμένος και ο νικητής μαζί. Που είναι το γρασίδι και ο ουρανός καθώς αλλάζουν ρόλους και κανόνες χωρίς να ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο εκτός από τη τέχνη τους. Είναι τέσσερις κυνηγοί που ενώθηκαν σ’ ένα παραμορφωμένο σώμα, σ’ ένα γιγαντιαίο μαμούθ που δεν ξέρεις τελικά ποιος είναι το μυαλό, τα δόντια, τα πόδια και ποιος τ’ αρχίδ... Αν γύρισαν πίσω λοιπόν; Και βεβαία, αφού αυτός ήταν και ο σκοπός. Γύρισαν και κάθε φορά δεν άφηναν τίποτα στο πέρασμα τους θέτοντας νέα δεδομένα και γκρεμίζοντας τα όποια όρια ή στεγανά υπήρχαν στη μουσική τα τελευταία χρόνια. Το νέο τους πόνημα είναι το «Once More Round The Sun» και η γραφή μου, πιο βιωματική και υπερβολική από ποτέ.

Οι Mastodon έρχονται από την Atlanta των Η.Π.Α., όταν οι Brann Dailor και Bill Kelliher, βρέθηκαν εκεί σ’ ένα live των High on Fire όπου έπαιζαν οι Troy Sanders και Brent Hinds κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ‘90. Καθώς λοιπόν αυτοί οι τέσσερεις τύποι συναντήθηκαν για να μιλήσουν για μουσική η δημιουργία ενός εκ των σημαντικότερων συγκροτημάτων του σήμερα ήταν θέμα χρόνου. Οι δύο πρώτοι ξεκίνησαν από τους Lethargy, ενώ συμμετείχαν και στο «In the Edge of God» των Today is the Day. Οι Hinds και Sanders ήταν στους 4 Hour Fogger όταν έπεσαν σε αδιέξοδο και έτσι τράβηξαν διαφορετικούς δρόμους, ώστε να τεμφθούν με τους άλλους δυο και να χαράξουν, να αλλάξουν για πάντα την μουσική ιστορία.

 

mastodon 1

 

Τεχνίτες, οραματιστές εξερευνητές τόσο προσγειωμένοι που δεν τους θαυμάζεις. Είναι εκεί, άνθρωποι που απλά εκφράζονται. Υμνούν, χλευάζουν, καταριούνται και φτύνουν τον φόβο πίσω στον όποιο Θεό. Ξεχωρίζεις τα έργα τους. Πύρινο κράμα μετάλλου που παίρνει μορφή εκμαγείου λεπίδας. Ένα σιδηρούν προσωπείο. Σμιλεύουν το όνειρο με τη συνείδηση. Την τελευταία ελπίδα με την αιώνια απελπισία. Αλλάξουν την μέση πραγματικότητα με την αλήθεια μιας τέχνης γεμάτη απόγνωση, απώλεια αλλά και ανάγκη. Χτυπάνε τα κόκκαλα των προγόνων και γελάνε στους τάφους των προφητών. Ένα ταξίδι αναζήτησης στα σύμπαντα του ανθρώπινου ψυχισμού και μιας καταραμένης Γης. Μια ανάβαση στις κορυφές αυτού του κόσμου και η πτώση στις σκοτεινότερες αβύσσους της αγωνίας. Βεβαιότητες και θέσφατα. Ανατολίτικη σαγήνη και μια σκοτεινή αίσθηση θανάτου. Χωροχρόνος, μεταφυσικές ανησυχίες και εμπειρία. Επιστημονικές θεωρίες, το πείραμα αλλά και το έκτρωμα πάντα με γνώμονα την εξέλιξη. Μύθοι και θρύλοι. Ασθενείς και χαραγμένες μνήμες. Ανακάτεμα συναισθημάτων για την ανάδυση της πιο καθάριας στιγμής. Το τρίτο μάτι, ενέργειες, συχνότητες, αστρικά ταξίδια και απώλεια χρόνο.

Δεν είναι το συγκρότημα που μετά από ένα ή δυο πολύ καλές δουλειές αναπαύτηκε και απλά κόπιαρε τον εαυτό της αλλά πάντα με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν κλασικούς αλλά και με μεγάλο μουσικό εύρος δίσκους. Καταστάσεις και συναίσθημα καταρρέουν και απογειώνονται σε δευτερόλεπτα αλλά και μέσα από μεγαλειώδη σύνολα. Ένα χαρακτηριστικό τους είναι και η εναλλαγή ηχοτόπιων και διαφορετικών ατμοσφαιρών. Ένας σπάνιος συνδυασμός αντίρροπων δυνάμεων. Δεν νοιάζονται για ήρωες, για δάφνες και μεγαλοστομίες, αυτό το έχουν αποδείξει με το χαρακτήρα τους. Είναι το συγκρότημα που λειτουργεί σε μικρούς χώρους και όχι σε αρένες εξου και οι underground καταβολές τους. Το μόνο που μπορείς να τους προσάψεις παρ’ όλο που το κάθε κομμάτι τους προβάρεται σε δεύτερο επίπεδο, είναι η διαφορά ήχου των ζωντανών τους εμφανίσεων από τις ηχογραφημένες δουλειές. Η αδυναμία του συγκροτήματος να αποδώσει πιστά την τόσο περίπλοκη και πολυδιάστατη μουσική τους κυρίως στο κομμάτι των φωνητικών είναι ένα ψεγάδι που κατατρέχει τους Mastodon. Δεν τους ενδιαφέρει η κορυφή. Προσγειωμένοι που σε ένα βαθμό σε ξενίζει, αλλά αν σκεφτείς ότι μέχρι κάποια χρόνια αυτοί οι άνθρωποι λειτουργούσαν σαν συγκρότημα παράλληλα με τις δουλειές τους σαν ξυλουργοί ή μάγειρες ίσως και να σου δίνει κάποια στοιχεία από που μπορεί να έχουν έρθει και το σημαντικότερο ότι δεν το έχουν ξεχάσει. Αναδόμησαν σχεδόν από την αρχή (σχεδόν λέω) το progressive metal της εποχής με τόσο ξεχωριστό αλλά κυρίως εμπνευσμένο τρόπο, φυτεύοντας μέσα σε κάθε μόριο ήχου, ένα σύμπαν ετερόκλητων επιρροών, τεχνικών, ιδεών και πάνω απ’ όλα ταλέντου. Σήμερα οι τύποι σχεδόν ζουν στο δρόμο. Περιοδεύουν μανιασμένοι αφού μόνο στη χώρα μας έχουν περάσει πέντε φορές ή έχω χάσει και το μέτρημα.

mastodon 550588bc4df81

 

Ψυχεδελικό rock, prog rock, stoner, heavy, thrach metal, sludge, progressive metal, alternative, και extreme metal, χαραγμένο, υποταγμένο στη μαεστρία ενός κουφαριού που έλειωσε τους πάγους, που ξεπέρασε τα στεγανά των δογμάτων και των μουσικών αναχρονισμών. Τίποτα δεν είναι δεδομένο για τον ήχο τους. Το πάντρεμα των μουσικών ιδιωμάτων, η βαθειά γνώση και η μελέτη τους, αυτοσχεδιασμός, ευθείες ή κεκαλυμμένες αναφορές σε μεγάλα ιστορικά γεγονότα και συγγραφικά έργα των αιώνων, η εμμονή στο άπειρο, το χρόνο και το σύμπαν, το μεταφυσικό αλλά και το υπαρκτό είναι ένας σοφός συνδυασμός προσέγγισης και μετουσίωσής τους σε μουσική όπως ελάχιστα συγκροτήματα έχουν καταφέρει σε τέτοιο επίπεδο. Μυστικισμός, συμβολισμός, αλληγορία και αποδόμηση της πραγματικότητας. Ειδωλολάτρες και αιρετικοί, συνδέουν λατινογενείς θρησκευτικούς μύθους και δοξασίες, παγανιστικά αρχέτυπά με ζωώδη ένστικτά. Δόγματα και σχίσματα, μεσανατολική αισθητική που διεγείρει, με την ιστορική τους σημασία ή αποτύπωση σε πολλές των περιπτώσεων να μην είναι ο πρωταρχικός τους στόχος αλλά ουσιαστικά το μήνυμα τους. Πάνω απ’ όλα ο άνθρωπος και η σαπίλα της σύγχρονης κοινωνίας του. Ένα υποκείμενο που μοιάζει να τρώει το ίδιο του το δέρμα. Εμπνέονται από τη φύση, τον περιορισμό και την καθολικότητα της αλλοίωσης, οι Mastodon κατασκευάζουν τον κάθε δίσκο συλλογικά και ατομικά, φέρνοντας όλα τα παραπάνω αλλά και τα επόμενα, κομμάτια του καθενός σαν ένα σύμπαγες, ένα ενιαίο σύνολο καλλιτεχνικό έργο ποιότητας και εξέλιξης..

Εδώ λοιπόν και καθώς μιλάμε για μουσική δεν θα αναφερθώ σε προσωπικά στοιχεία εκτός από δυο των περιπτώσεων οι οποίες και επηρέασαν σε απόλυτο βαθμό το έργο τους. Νούμερα, επιτυχίες σε λίστες δεν ενδιαφέρουν όχι μόνο εμένα αλλά νομίζω και κανέναν.
   

Troy Sanders

Troy Sanders

Ο Sanders είναι ο τραγουδιστής και το γιγάντιο μπάσο των Mastodon. Είναι το μπλέντερ με τις πέτρες που ακούγεται και βγαίνει μπροστά για να φτύσει τον κατακλυσμό που προκύπτει από αυτή τη δαιμονιακή συνεύρεση. Οι πρώτες του μπάντες ήταν οι Four Hour Fogger, οι Knuckle και οι Puaka Balava. Μουσικά οι επιρροές του. Το προφανές. Ο Μέγας Cliff Burton των Metallica, ο Gene Simmons των Kiss, και ο Phil Lynott των Thin Lizzy. Ποιοι άλλοι; Κάποιοι Dave Edwardson των Neurosis και Buzz Osborne των The Melvins, καθώς και τα grid core μακρόσυρτα και κατατονικά φωνητικά, κυρίως των πρώτων δίσκων. Ένας σκοτεινός εναλλασσόμενος βαρύς και καθαρός παλμός, μια υπόκωφη ανάσα, μια βροντή σε συνδυασμό με παρανοϊκά ουρλιαχτά και τόση οργή. Πάνω απ’ όλα όμως ακραίο και συγχρόνως παγωμένο συναίσθημα.
Ο front man των Mastodon μοιάζει λοιπόν (αναφέρομαι στους πρώτους δίσκους καθώς στους δυο τελευταίους πειραματίζεται με καθαρότερα φωνητικά αλλά και πιο «μεστούς» ήχους) σαν να προσπαθεί να «χαλάσει» το μεταλλικό στερέωμα αλλά και να το ξαναφτιάξει, με τόση απενοχοποίηση όπως ελάχιστοι έχουν καταφέρει όχι μόνο την ένταση της φωνής τους αλλά κυρίως με την όλη του έκφραση επάνω στην οποιαδήποτε σκηνή ή μέσα στο στούντιο.
Οι μπασογραμμές του, ογκώδη κύματα και πίεσης νομίζεις έστω και για χιλιοστά να σε μετακινεί. Από Judas Priest, Iron Maiden, και Kiss μέχρι πάνκικες επιρροές (το έμπασε ο μικρότερος αδερφός του) των Bad Religion και The Clash. Ένας κρίκος στη τετράδα, ο οποίος όμως έχει τη θέση να ενώνει το σύνολο. Πάντα στις πίσω γραμμές των τριών και κυρίως των δυο κιθάρων διαστέλλει και συστέλλει τον ήχο τους. Πάντα με τάση στην αφαίρεση πειραματίζεται με παραμορφώσεις μόνο στα σημεία που χρειάζεται το εκάστοτε κομμάτι.
Οι διάφορες συμμετοχές του σε άλλα σχήματα είναι πάρα πολλές αλλά η σημαντικότερη είναι το 2012 όπου μαζί με τον τραγουδιστή των The Dillinger Escape Plan, Greg Puciato και τον Max Cavalera των Soulfly/ex-Sepultura έφτιαξαν το super group, Killer Be Killed. To 2014 κυκλοφόρησε το ομότιτλο ντεμπούτο της μπάντας και γενικά είναι μια αρκετά νοθευμένη δουλειά για να υπάρξουν ασφαλή συμπεράσματα. Ο καιρός θα τους δείξει.
       
Brent Hinds Brent Hinds
Η αναφορά μου στις κιθάρες των Mastodon δεν μπορεί να αποσπαστεί καθώς η δυαδικότητα τους είναι ένα μεμονωμένο σύνολο ενός ηχητικού οργίου με τους Hinds και Kelliher να δένονται, σαν να γεννούν ο ένας τον άλλο.
Ο Brent Hinds είναι ο χαοτικός και ο απρόβλεπτος πίσω από τα δεύτερα φωνητικά, είναι ο ιθύνων νους των μεγαλειωδών επικών lead εκεί που θα τον δεις να χάνεται και να καθαγιάζεται, να αφορίζεται και να καταριέται. Έφεση και λατρεία στον αυτοσχεδιασμό αλλά και συνθετική ιδιότητα. Σχολαστικός, μελετάει το κάθε lead ώρες πριν το τοποθετήσει στη θέση του.
Ξεκίνησε να παίζει μπάντζο στο βλαχοχώρι που μεγάλωσε μέχρι που πήρε την πρώτη ηλεκτρική κιθάρα και σήμερα έχει σοδομισεί πάνω σε όποιο ιδίωμα και αν προσπάθησε να τον περιορίσει ή να τον παγιδεύσει. Πώς να τον περιγράψεις σαν μουσικό; Ίσως με δόσεις.
Συστατικά : 1 Ποτήρι 500ml / Μπίρα 499ml (ότι να’ ναι) / 10mg κοκαΐνης / 1 MDMA 98mg / 1 κομμάτι LSD 7x7mm. Εκτέλεση: Αδειάζουμε τη μπίρα (ότι να’ ναι) στο ποτήρι και με οποιαδήποτε σειρά τα υπόλοιπα συστατικά. Προσοχή δεν ανακατεύουμε. Σερβίρεται με παραισθησιογόνα μανιτάρια.
Αυτό είναι το μείγμα του Hinds, ένας κυκεώνας τεχνικής και τόσης υπερβολής στο αυθόρμητο αλλά συγχρόνως και το κλασικό. Ο διάβολος και το λιβάνι. Αντιπαθής και γενικά αρνητικός στην επικοινωνία του με τον έξω κόσμο του συγκροτήματος ο τύπος κάνει κατά καιρούς ανεκδιήγητες δηλώσεις αντιπροσωπευτικές του χάους που επικρατεί στο μυαλό του. «Μισώ το heavy metal. Ποτέ δεν μου άρεσε».;
Φωνητικά τώρα είναι σχεδόν δίπλα στον Sanders, με χροιά άλλοτε εκνευριστικό νιαούρισμα αναπαραγωγής και άλλοτε βρυχηθμός μεγάλου αιλουροειδούς. Πολυσχιδής με διακυμάνσεις αλλά κυρίως βαριά φωνητικά είναι η σκιά του πρώτου, με τόσα φάλτσα αλλά και μια νοχελικότητα ή αδόκιμη λυρικότητα σε κάποια κομμάτια και όπου απαιτείται. Σαδιστής στο χάος του, ποιητής και ξυλοκόπος στην οργή του. Ο Hinds είναι ο πολιορκητικός κρύος των Mastodon.

   

Bill KelliherBill Kelliher
Ο ψυχάκιας του Star Wars. Με επιρροές κυρίως από Slayer.
Ξεκίνησε με τους Lethargy και Today is the Day πριν βρεθεί με τους υπόλοιπους. Ο Kelliher είναι κυρίως ο γιγάντιος ρυθμός των Mastodon, είναι επιθετικότητα και η πολυπλοκότητα ή ακόμη και lead ντελίριο σε πολλές περιπτώσεις όπως στο Sleeping Giant του «Blood Mountain».
Είναι το άλλο μισό του Hinds χωρίς όμως την έννοια του συμπληρωματικού. Το δίδυμο των Mastodon λειτουργεί σαν ένα και συνεχές σφυροκόπημα. Δεν «πέφτει» ο ένας και «ανεβαίνει» ο άλλος. Τρυπαρισμένες και οι δυο κιθάρες λειτουργούν μαζί σαν μια. Η διαφορά στο μείγμα του Kelliher (ξαναβλέπε συστατικά από πάνω) είναι η Slayerική του δομή και «πειθαρχεία». Η μαεστρία και η αποφασιστικότητα του στο να καρφώνει του ρυθμούς του στην πρώτη κιθάρα. Η φωτιά που σβήνει με φωτιά φέρνοντας ισορροπία στα ψυχεδελικά ξεσπάσματα του Hinds.
Είναι τα φωνητικά γρυλίσματα και τα σατανικά στακάτα backing vocals. Με επίσης συμμετοχή στη συνθετική διαδικασία και την ενορχήστρωση ο τύπος είναι ο πιο low profile σχεδόν «αποκομμένος» των τεσσάρων στη δεξιά γωνία, δίνοντας όγκο και συνοχή στα θεμέλια των ηχητικών τειχών που υψώνουν.
Το side project του είναι οι Primate.

Τον Ιούνιο του 2007, οι Hinds και Kelliher κέρδισαν το «Metal Hammer Golden Gods award for best shredders».

     

Brann DailorBrann Dailor
Ο Σίβα με τα χρυσά χέρια, ο θεός της καταστροφής και της δημιουργίας.
Δένει μαζί με τον Sanders υποτάσσουν τους υπόλοιπους στο σκελετό με θερμοκρασίες πυρήνα. Με άριστη τεχνική κατάρτιση, συνθετική ικανότητα και πάνω απ’ όλα ευφυΐα. Η δομή του, τζαζ και prog-rock επιρροές, με πολύπλοκες και άτυπα ρυθμικές στάσεις αλλά και ανατρεπτικές ακραίες εκκινήσεις. Αδειάσματα και τα εξακολουθητικά κατεβάσματα και πάλι και πάλι. Το παίξιμό του είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα στο μεταλλικό χώρο με τη βιβλική βαρύτητα ή τις ταχύτητες και την εναλλαγή των ρυθμών να σε κάνουν πολλές φορές να μην πιστεύεις τι ακούς. Συνθέτης, ενορχηστρωτής αλλά και πίσω από καθαρά φωνητικά, σακατεύει και ανυψώνει. Ξεδιπλώνεται και εντυπωσιάζει. Αποπροσανατολίζει με μαεστρία με τις επαναλαμβανόμενες μεταλλάξεις των ρυθμών και των επιπέδων που παρουσιάζει όχι σε κάθε ολοκληρωμένη δουλειά, αλλά σε κάθε κομμάτι ξεχωριστά. Η συνθετική του αξία και η τεχνικότητα των θεμάτων είναι αδιαμφισβήτητη μέσα στο σύνολο, αλλά και η συμβολή του στα φωνητικά με έμφαση στη μελωδικότητα μαζεύει αρκετά τις όποιες παραφωνίες όσον αφορά τις ζωντανές εμφανίσεις άλλα και δισκογραφικά δίνει με τη διαφορετική του προσέγγιση και το μέτρο.
Τα πόδια του Mastodon ακούνε στο όνομά αυτού του κυρίου.

Το άτυπο «πέμπτο μέλος» στο ξεκίνημα των Mastodon (όπως τους άρεσε να αποκαλούν) ήταν ο Paul Romano. Σχεδιαστής, γραφίστας, εικονογράφος, είναι ο καλλιτέχνης και ο κυρίως υπεύθυνος της οπτικής αισθητικής του συγκροτήματος στους τέσσερεις (και σημαντικότερους) πρώτους δίσκους. Ολόκληρο το artwork και το merchandise είναι δικά του και η συμβολή του αδιαμφισβήτητη. Με κοινή οπτική αλλά και εμπειρία ο Romano παρουσίασε ίσως και τις σημαντικότερες ιδέες και τεχνικές, εκφράζοντας την ακραία του αισθητική. Ο Romano έχει επιμεληθεί επίσης εξώφυλλα των Hate Eternal, Godflesh, Trivium κ.α.

www.paulromanoworks.com/works

Πίσω στο 2000 λοιπόν και στην αρχή όπου οι Mastodon ηχογράφησαν κάποια demos με τον πρώτο τους τραγουδιστή τον Eric Saner. Όταν όμως εκείνος εγκατέλειψε το συγκρότημα για προσωπικούς λόγους, ο Sanders βγήκε μπροστά καλύπτοντας το κενό. Το αποτέλεσμα ήταν να υπογράψουν στη Relapse Records. Η «ανάβαση» είχε ξεκινήσει και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το ΕΡ «Lifesblood» και η ελπίδα ολόκληρου του αμερικανικού underground για το κάτι τρομαχτικό που επρόκειτο να έρθει. Έναν χρόνο λοιπόν μετά οι Mastodon θα περάσουν στην ιστορία.

  

Mastodon Remission

Remission
Crusher Destroyer - March Of The Fire Ants - Where Strides The Behemoth - Workhorse - Ole' Nessie - Burning Man - Trainwreck - Trampled Under Hoof - Trilobite - Mother Puncher - Elephant Man

    

Και ξαφνικά ο ουρανός πήρε φωτιά! Το 2002 ήταν που το «Remission» κυκλοφόρησε από τη Relapse Records. Αρρωστημένο, σάπιο, φλεγόμενο, «σχεδόν» underground. Φυσικά και είναι το ντεμπούτο τους οπότε και σε μεγάλο βαθμό θα περίμενες να ψάχνονται αλλά νομίζω ότι οι τύποι από τότε έβλεπαν αυτό που έρχεται. Μια πύρινη βροχή από post και noise μέχρι extreme και death metal με ότι στην κυριολεξία υπάρχει ανάμεσα στα ιδιώματα, ανακατεμένο με το ποιό ευφάνταστο rock και πάνω απ’ όλα με σεβασμό στις απόλυτες αρχές αυτής της μουσική και του κλασικού, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στον ήχο και το αποτέλεσμα του «Remission». Ποιό ήταν αυτό; Η καθολική αποδοχή και προσδοκία από κριτικούς και τον κόσμο με αναμονή για το μέλλον των Mastodon. Φυσικά και είναι μόνο η αρχή. Τι αρχή όμως! Σκοτάδι και απόγνωση μα πάνω απ’ όλα λύτρωση μέσα από τη φωτιά. Αλλεπάλληλες δονήσεις και ολοκληρωτικά riffs από τους Hinds και Kelliher με τον Dailor να ξεδιπλώνεται και να χτυπάει ακατάπαυστα χωρίς έλεος που σε πιάνει ίλιγγος ενώ ο Sanders τα λόγια του, άναρθρες κατάρες, παρηγοριά σε μια φυλακισμένη ψυχή ένα σεμινάριο επιρροών και τόσο grid. Το «Remission» είναι μάλλον ο ποιό δύσκολος δίσκος τους. Δεν συμβιβάζεται, δεν αναλύεται. Είναι εκεί για να ρουφάει το οξυγόνο σου, τοξικός, κλειστοφοβικός και σχεδόν απρόσιτος. Ένα progressive σάλεμα ιδεών που δεν πάτησε πάνω σε χιλιοπαιγμένες μανιέρες αλλά δημιούργησε ένα νέο ήχο προσδιορίζοντας και προσεγγίζοντας με απόλυτο σεβασμό τις επιρροές του από The Melvins, Neurosis, Metallica, Iron Maiden. Την παραγωγή την ανέλαβε ο Matt Bayles όπου είχε δουλέψει στο παρελθόν με τους Alice in chains, Soundgarden, Deftones, Botch και τους Isis για το Celestial.
Τι να ξεχωρίσεις από τον όλεθρο του «Remission­», τα μεγαλειώδη «March of the Fire Ants» και «Where Strides the Behemoth», το χαοτικό «Burning Man» ή τον επιτάφιο του «Elephant Man».

Ο πρώτος δίσκος των Mastodon είναι ένα κομμάτι της ιστορία τους. Η σημασία του είναι κάτι παραπάνω από συμβολική καθώς το συγκρότημα σε κάθε ζωντανή εμφάνιση γυρίζει πίσω στις ρίζες του παίζοντας κομμάτια του και δείχνοντας έτσι την αξία που έχει γι’ αυτούς η αρχή τους. Ένας τεράστιος δίσκος που σου μένει στο στομάχι να σιγοκαίει τα σωθικά και να προκαλεί μόνο ένταση στον ανυποψίαστο, στον απαίδευτο. Εκείνος λοιπόν που δεν το αντέχει δεν θα ακούσει τίποτα από τους Mastodon δεν θα μάθει ποτέ τη σοφή σειρά των πραγμάτων και των έργων που ακολούθησαν. Των τεράτων και των θαυμάτων που ξαναγεννήθηκαν.
  
March of the Fire Ants
As passion encircles the daily storm
the heart bleeds and droughts do not

bone grave bone engraved
stone grave stone engraved

all circles created with intention
an ocean turns yellow it soothes the eye.

  

   

«Η αδερφή μου αυτοκτόνησε όταν ήμουν 15. Δεν ήμουν ποτέ σε θέση να διαχειριστώ αυτό το πράγμα. Μετέφερα όλον αυτόν τον πόνο μέσα μου. Ο πόνος της απώλειάς της ήταν πάντα εκεί. Με τους Today Is The Day, υπήρχε πολλή οργή που εμπλέκονταν σε όλο αυτό. Μετά όμως δεν ήθελα να είμαι θυμωμένος. Έτσι άρχισα να παίζω σε τους Mastodon και μετακόμισα στην Ατλάντα, όπου υπήρξε μια μεγάλη προσωπική θεραπεία. Οι Mastodon έπαιξαν ρόλο σε όλο αυτό. Αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους που αυτό το άλμπουμ ονομάστηκε «Remission». «Remission» σημαίνει συγχώρεση και επούλωση. Οι Mastodon με βοήθησαν να το κάνω... Να συγχωρέσω πολλά πράγματα που συνέβησαν στη ζωή μου».
Brann Dailor, lollipop.com- 2004

   

Όμως ύστερα από δυο χρόνια ήρθε η αποκάλυψη. Και αυτή τη φορά ήρθε από το νερό και την απέραντη θάλασσα.

    

Mastodon Leviathan

Leviathan
Blood & Thunder - I Am Ahab - Seabeast - Ísland - Iron Tusk - Megalodon - Naked Burn - Aqua Dementia - Hearts Alive - Joseph Merrick

    

Ποιος είναι ο Leviathan; Τι μπορεί να σημαίνει; Μια χαλασμένη πυξίδα; Ένα αλλοτινό τέρας; Ίλιγγος και ιδρώτας όταν τον βλέπεις να τον οδηγούν κατ’ απάνω σου, οι πατέρες του Thin Lizzy, Zeppelin αλλά και Neurosis και Slayer. Μία μύηση σε αλλότριους κόσμους, μυθικούς ήρωες, επικούς εφιάλτες. Ο δίσκος ήταν η ηχητική αποκάλυψη του 2004 και δεν κατέβηκε από τον ουρανό αλλά από τα βάθη της αβύσσου.
Το «Leviathan» είναι εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα του Herman Melville «Moby Dick» με τον νεαρό ναυτικό Ishmael να αφηγείται την ιστορία του ακρωτηριασμένου παράφρονα Ahab, καπετάνιου του φαλαινοθηρικού Pequod και την περιπλάνησή του στις επτά θάλασσες προς αναζήτηση και ικανοποίηση της εκδίκησης ενάντια στη μεγάλη λευκή φάλαινα με το όνομα Moby Dick.
Ο δίσκος λοιπόν πατάει, δανείζεται, κλέβει, αναμοχλεύει, αλλά πρώτα ανασυντάσσει σε μουσικό και εν μέρει σε διηγηματικό επίπεδο την όποια ιστορία αναζήτησης ή φυγής, την όποια ανάγκη για εκδίκηση, μανία ή οργή. Αλληγορία και χρονικοί αποσχισμοί. Πίεση, έρεβος και συνθλιβή της μάζας. Από τα πρώτα λεπτά καταλαβαίνεις ότι εδώ το συγκρότημα δεν επανήλθε αλλά ξέφυγε για τα καλά σε προοδευτικό και δημιουργικό επίπεδο. Γεμάτο υπόγεια μουσικά θέματα και ρεύματα ο δίσκος κατάφερε να διαβρώσει ολόκληρο το μεταλλικό στερέωμα με τη συνεχής ένταση και ροή ηχητικών κυμάτων που ρίχνουν πλαγιές βράχων χρόνο το χρόνο, μέρα τη μέρα, λεπτό το λεπτό. Η καταβαράθρωση της ύπαρξης σ΄ ένα μανιασμένο ωκεανό διαύγειας αλλά και συναισθηματικής διέγερσης. Μην τον φοβηθείς. Αφέσου στις αιώνιες τελετουργίες του. Το Leviathan ανακηρύχτηκε ο δίσκος της χρονιάς. Ένα μνημείο καθαρότητας. Ένα κυνήγι αναζήτησης. Κρυστάλλινο και τόσο παγωμένο. Ψυχεδελικό όσο Hard Core, Progressive όσο Heavy Rock αφού μετά από σχεδόν δέκα χρόνια πόσοι δεν πάτησαν επάνω του, πόσοι δεν ισορρόπησαν, πόσοι δεν κατανόησαν.
«Blood & Thunder» και εισαγωγή! Η παγωμένη ανάσα του Leviathan στη μούρη με τη μια για να έρθει το I Am Ahab και να καταλάβεις ότι η διαδικασία του «πνιγμού» έχει ξεκινήσει στα κρόταλα του Dailor. Το Seabeast σε τραβάει στη σκιά του, στη λασπουριά της ανθρώπινης αβύσσου για να συνεχίσεις στη φρίκη του Ísland. Iron Tusk και εκείνο που τους άκουσες και είδες για πρώτη φορά. Τι είναι αυτό και από πού ήρθε; Μαύρο αίμα στις κλειστές σου χούφτες. Το σάλπισμα στην εκδίκηση. Το Megalodon κρυσταλλώνει κόρες ενώ το Aqua Dementia «προειδοποιεί». Η αποφώνηση του Leviathanδεν περιγράφεται μόνο βιώνεται. Εδώ η τετράδα από την Atlandaείναι ένα σεμινάριο αρμονίας και παγερής οργής. Αν δεν τους έχεις ακούσει και δεν θέλεις να ακούσεις τίποτε άλλο, εδώ, ξερίζωσε την καρδιάς σου και μάσησέ τη καλά. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να τη χωνέψεις. «HeartsAlive»

O Leviathan ίσως σε κάποιες λέξεις.
Ένα είδωλο στο μαύρο του νερό. Ένα κουφάρι στο βυθό.
Ήλπισε να σε τραβήξει βαθιά μέσα του.
   
Tο video του «Iron Tusk»
Ευθεία σιδερένια γροθιά στα δόντια. Κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη.

Straight line
Feel it burst liver and lung
Long and strong
'Til she spills her black blood
 

Center down
Vast the head body and tail
Shatter life
Physeter catodon

 
Culture vulture
Elephant graveyard

 
Culture vulture
Engage monster
Wreaking vengeance
Assault with all martial rage
Sail on.

   

     

«Θα μπορούσαμε να γράψουμε καναδυό απλά πιασάρικα τραγούδια άμα θέλαμε. Το βασικό ζητούμενό μας σαν μπάντα, είναι ν’ ακουγόμαστε ξεχωριστοί κι ενώ έχουμε υπόψη μας διάφορα πράγματα, δεν θέλουμε να φτάσουμε στο σημείο να βγάλουμε κάτι που να μοιάζει με όλα αυτά που κυκλοφορούν έξω. Το θέμα είναι όταν τελειώνουμε ένα κομμάτι, ν’ αρέσει και στους τέσσερεις μας και η μουσική και οι στοίχοι Φυσικά και μπορεί να βγάλουμε κάτι πιο «εύκολο», μην ξεχνάς ότι σαν συγκρότημα μας αρέσει πολύ το punk rock και το κλασσικό rock σε φάση Thin Lizzy των οποίων είμαστε μεγάλοι οπαδοί. Όλα θα φανούν στο πως θα βγουν αυτά από το κοινό φίλτρο και των τεσσάρων μας».
Troy Sanders, Metal Hammer, 2/2006

   

Στις αρχές του 2006 κυκλοφόρησε η συλλογή «Call of the Mastodon» από κομμάτια που έμειναν έξω από το «Lifesblood» ξαναδουλεμένα και επανηχογραφημένα με το artwork και πάλι του Romano. Φυσικά πρόκειται για ένα ακόμη underground δείγμα των πρώτων καιρών, γεννημένο σχεδόν νεκρό, να παίρνει τη πρώτη του ανάσα και να τη μετατρέπει στο έρεβος εκείνου του πρώτου «καλέσματος». Σχεδόν δεν ακούγεται. Δεν αναφέρω καν τίτλους ή κάτι που ξεχωρίζει από ‘κει μέσα. Μόνο για φανατικούς και πάντα με συνταγή γιατρού.
Με αυτήν την κυκλοφορία οι Mastodon τελειώνουν τη συνεργασία τους με τη Relapse Records και υπογράφουν στην Warner. Η ώρα για το μεγάλο βήμα ήρθε και η αποδοχή ήταν καθολική. Το «Blood Mountain» ήταν έτοιμο.

       

Mastodon Blood Mountain

Blood Mountain
The Wolf Is Loose - Crystal Skull - Sleeping Giant - Capillarian Crest - Circle Of Cysquatch - Bladecatcher - Colony Of Birchmen - Hunters Of The Sky - Hand Of Stone - This Mortal Soil - Siberian Divide - Pendulous Skin

    

«Και οι επτά πληγές του Φαραώ μαζί. Σε μια στιγμή». Έτσι το χαρακτηρίζω. Εδώ οι Mastodon άφησαν για τα καλά τις όποιες underground καταβολές και με πορεία προς νότο άρχισαν να ανεβαίνουν μαλιοκούβαρα τις ματωμένες πλαγιές προκαλώντας αλλεπάλληλες κατολισθήσεις αλλά και συζητήσεις με τη νέα προσέγγιση της ούτως η άλλος δυσκολοχώνευτης μουσικής τους. Ο πιο τεχνικός δίσκος τους είναι μακράν το επικών διαστάσεων «Blood Mountain» που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2006. Γεμίσματα και αδειάσματα, Avant guard ονειρώξεις και heavy rock εκρήξεις όπου εδώ βγήκαν τις πιο πειραματικές και χαοτικές ιδέες τους χωρίς όμως να χάνεται στο ελάχιστο ο βρώμικος χαρακτήρας του συγκροτήματος. Ας μην κρυβόμαστε, το μέγεθος φυσικά και παίζει ρόλο σε όλα τα μέτρα συγκρίσεις και ο τρίτος δίσκο των Mastodon απέδειξε ότι και βάρος έχουν και μήκος αλλά περισσότερο απ’ όλα ότι έχουν ύψος πραγματικού μεγαθήριου. Πιο heavy, πιο sludge πιο progressive, πιο ατμοσφαιρικό, με τρομαχτικές εναλλαγές πάντα όμως στα σημεία από τον προκάτοχό του «Leviathan» και με αποτέλεσμα ακόμη πιο ογκώδες καθώς είναι ο δίσκος που τους καθιέρωσε στο σήμερα. Με σχεδόν καθαρά φωνητικά να μάχονται σαν δικέφαλο φίδι ανάμεσα στους Sanders και Hinds να υπνωτίζουν ή να ξυπνάνε ουρλιάζοντας ακανόνιστα, καθώς τα τύμπανα του Dailor κατεβάζουν πλαγιές, με τις κιθάρες σπονδυλική στήλη του σοφού ερπετού. Το «Ματωμένο Βουνό» μοιάζει κρυστάλλινο κρανίο γεμάτο με λάσπη και χώμα που σε αφήνει καμένο να απορείς που μπορεί να το φτάσουν αυτοί οι τέσσερις χωρίς ίχνος ενοχής ή ακόμη επιφύλαξης για τη εξέλιξη τους σαν συγκρότημα αλλά και σαν μονάδες ξεχωριστά. Η ιστορία του. Concept. Η κατάκτηση των στόχων σου και τα εμπόδια στο δρόμο σου. Το στοιχείο του η γη και η ανάβαση. Ένας ήρωας και η αναζήτηση του κρυστάλλινου κρανίου ώστε να τοποθετηθεί στη κορυφή του βουνού. Στο κέντρο του κόσμου. Τα παιδεία και τα δάση. Τα αρχαία πλάσματα και τα παγανιστικά όνειρα μας. Κανιβαλισμός και ευφορία. Εφιάλτες, παραισθήσεις και έλλειψη οξυγόνου. Τα πλάσματα και τα κτήνη. Το κυνήγι και ο κυνηγημένος.
Την παραγωγή ανέλαβε και πάλι ο Matt Bayles αλλά και ο Paul Romano επιμελήθηκε για μια ακόμη φορά το layout του δίσκου.

Το «The Wolf Is Loose» ελευθερώνετε στα πεδία της γνώσης τον «Ήρωα με τα χίλια πρόσωπα». Φλεγόμενο να ξερνάει το μήνυμα. Εκεί που δεν υπάρχει όριο και είναι μόνο η αρχή. Η αγωνία και ο μύθος του «Κρυστάλλινου Κρανίου» ξεκινάει την αναζήτηση με τον Scott Kelly των Neurosis απόκοσμο να παίρνει κεφάλια. Μελωδικό γεμάτο σαγήνη το «Sleeping Giant» καλύπτει με ομίχλη τους ρυθμούς ενώ το απερίγραπτο ντελίριο του «Capillarian Crest» σε προσγειώνει στην πιο άγρια φαντασία. Τι παίζουν αυτοί οι άνθρωποι! Το instrumental «Bladecatcher» μάλλον επιληπτικό από τη μια διαυγές και από την άλλη σπασμοί και απώλεια συνείδησης. «Colony of Birchmen». Το χαραγμένο. Με τον Josh Homme των Queens of the Stone Age να υποβόσκει στα φωνητικά. Το εφιαλτικό κυνήγι του «Hunters of the Sky» σε κατατρέχει για να πατήσεις το foreword ενώ το «Hand of Stone» ερημώνει τα πάντα στο πέρασμά του. «Siberian Divide» Υψόμετρο και μια νεράιδα. Εφορεία και ένα όραμα. «Μη φοβάσαι μπορείς να φας την ίδια σου τη σάρκα. Μην φοβάσαι να επιβιώσεις». Το «Blood Mountain» αφήνει στον άνεμο του «Pendulous Skin» το τέλος του ήρωα, το τέλος του ταξιδιού του, το τέλος του κόσμου του και το τέλος αυτού του δίσκου, με το σατυρικό γράμμα κάποιου Joshua που στην πραγματικότητα είναι του Homme.
Το DVD στη deluxe έκδοση δείχνει την όλη διαδικασία παραγωγής με τους ήρωες του να απομυθοποιούνται, σαχλαμαρίζοντας και αυτοσαρκάζοντας το ίδιο τους το έργο αλλά και τους εαυτούς τους σαν δημιουργοί. Είναι μια έκπληξη που ευτυχώς σε προσγειώνει αρκετά ως προς τα άτομα απέναντί σου όσο επιτηδευμένο (εν μέρει) ή στα πλαίσια μια κανονικότητας, δείχνοντας τελικά σε όλους ότι οι μεγάλοι δίσκοι αποτελούνται πρώτα από αληθινό και γνήσιο συναίσθημα και ύστερα από τεχνική κατάρτιση ή ταλέντο. Το 2006 βγήκαν σε περιοδεία με τους Tool και «Που σκατά είναι η μπλούζα του «Blood Mountain»!; ποτέ δεν θα σταματήσω να αναρωτιέμαι.

Η μάνα Γη που γέννησε τους γιους της όχι από τη μήτρα της αλλά από τις πληγές της, τους έθρεψε και τους άφησε να την κατασπαράξουν χωρίς συνείδηση όπως ακριβώς τους δίδαξε η ίδια. Μαύρες διεσταλμένες κόρες γεμάτες απόγνωση είναι το αποτέλεσμα αυτού του μεγαλείου γυρίζοντας τη πλάτη σε ότι αναχρονιστικό και επαναλαμβανόμενο και με νέα κατεύθυνση δείχνει το δρόμο που μοιάζει στο σήμερα να μην τελειώνει ποτέ. Απλά συνεχίζει με βλέμμα στο χάος της σχετικότητας, μιας σοφής αναρχίας, μιας «αιώνιας» επιβίωσης όχι όμως για λόγους υστεροφημίας αλλά από ανάγκη για έκφραση και ζωή. Τι άλλο μπορείς να ζητήσεις από ανθρώπους που μελετούν, επεξεργάζονται και στο τέλος δημιουργούν τέτοιου επιπέδου μουσική. Το μόνο να μην αλλοιωθούν. Να μην μικρύνουν Να πάνε παρακάτω και αν ναι που; Στο άπειρο βουνό της εξέλιξης αυτής τέχνης. Αυτής της μουσικής.
   
Colony of Birchmen
This forest is growing faster than I can tell
Cell structure eats away at a massive swell
Seems however I’m a victim of circumstance
Hunt for ogres and dwarfs Lion slicer
Run with death

   

   

«Η μουσική πρέπει να είναι ογκώδης και κάπως πιασάρικη ώστε να είναι σε θέση να κολλήσει στο κεφάλι σου. Προσπαθώ να γράφω πράγματα που μοιάζουν εκτός καιρών και πίσω, έτσι ώστε να σε κάνει να σκεφτείς λίγο. Ένα παράδειγμα που αγαπώ είναι τα riffs των Ramones, όπου είναι μια διαδικασία τριών απλών rock ακόρντων. Νομίζω ότι κάθε riff έχει τη θέση του σε κάθε τραγούδι. Για μένα δεν είναι «Ας κάνουμε αυτό το riff τρελό και το επόμενο ακόμη πιο τρελό». Υπάρχουν συγκροτήματα που το κάνουν αυτό και είναι πραγματικά καλοί όπως είναι οι The Dillinger Escape Plan. Αλλά για μένα μου αρέσει να έχουμε ένα καλό μίγμα των πάντων σε ένα τραγούδι, όσο μακριά το riff μας πηγαίνει»
Bill Kelliher, ultimate-guitar.com, 02/2007

     

Mastodon Crack The Skye

Crack The Skye
Oblivion - Divinations - Quintessence - The Czar - The Ghost Of Karelia - Crack The Skye - The Last Baron

   

Μαθήματα αμεσότητας και ψυχεδέλεια. Μια συσσώρευση καθαρών ιδεών, σκοτεινών οραμάτων, παρελθόντων δαιμόνων, ιστορικών ή μη γεγονότων, παραισθησιογόνων. Οργιώδες συναίσθημα, και η απώλεια του ίδιου σου του εαυτού να σε κοιτάζει απορημένη, καμένη ύστερα από τη πρώτη κιόλας ακρόαση! Οι τόνοι σε αυτό τον δίσκο έπεσαν ακόμη περισσότερο και τα φώτα χαμήλωσαν, μετά τη στάχτη της φωτιάς του χαοτικού «Remission», τα απύθμενα ωκεάνια τύμπανα του «Leviathan» και το μπάσο-κροταλία στο τόσο γήινο «Blood Mountain». Το καταστάλαγμα των τριών αυτών άλμπουμ-στοιχείων δεν ήθελε τον τέταρτο δίσκο να αναφέρεται στον αέρα, αλλά, προχωρώντας ένα βήμα παρακάτω, οι ιδέες τους ενώθηκαν στον απέραντο και αναλλοίωτο αιθέρα. Με παραγωγό τον Brendan O’Brien (Bob Dylan, Rage Against the Machine, Pearl Jam…), να τους δείχνει τα σημεία, οι Mastodon έβγαλαν από μέσα τους το «Crack the Skye», μια rock αποκάλυψη που έσκασε στον μας ουρανό μας το Μάρτιο του 2009. Εδώ, τα δαιδαλώδη riffs συμπιέζονται στις εναλλαγές και τα επιβλητικά φωνητικά, τα κοσμογονικά leads του Hinds και το μπάσο του Sanders, ώστε να μοιάζουν με ροή χειμάρρου, καθώς τα κοφτερά τύμπανα-βράχια του Dailor εκτοξεύουν τον ήχο και το ύφος του συγκεκριμένου αριστουργήματος.

Το όλο concept γράφτηκε από τον Brann και είναι μια απίστευτα αλληγορική ιστορία, γεμάτη αναφορές σε προσωπικά αδιέξοδα και σ’ ένα γεγονός που σημάδεψε για πάντα τη ζωή του – την αυτοκτονία της ενός χρόνου μικρότερης αδερφής του, στα δεκατέσσερά της. Το όνομα της πιτσιρίκας ήταν Skye… Η πλοκή εξιστορεί την περιπλάνηση ενός παραπληγικού νεαρού στον κόσμο των πνευμάτων ύστερα από ένα αστρικό ταξίδι. Όταν ο ομφάλιος λώρος που τον ενώνει με το σώμα του σπάσει, εκείνος θα εγκλωβιστεί στον κόσμο των πνευμάτων˙ καθώς εξηγεί στα πνεύματα ότι δεν είναι νεκρός, αυτά αποφασίζουν να τον στείλουν στο μαντείο μιας ορθόδοξης σέκτας των αρχών του 1900 ονόματι Khlysty, μέλος της οποίας λέγεται ότι ήταν και ο Rasputin. Η ψυχή του αγοριού περνάει στο σώμα του Rasputin και συνεχίζει μέσα από εκείνον το ταξίδι της, μέχρι τη δολοφονία του. Τότε, οι δύο ψυχές περνάνε στον κόσμο των πνευμάτων και, καθώς ολοκληρώνεται ένας κύκλος, το αγόρι επιστρέφει στο σώμα του θεραπευμένο από την αναπηρία του… Η μουσική του δίσκου γράφτηκε από τον Brent σε μια ακουστική κιθάρα τους οκτώ μήνες που ανάρρωνε στο σπίτι του από ένα σοβαρό ατύχημα στο κεφάλι. Το artwork είναι μια ακόμη φορά του Romano, ενώ η deluxe έκδοση δείχνει το πως φτιάχτηκε το «Crack the Skye», τη φόρτιση του Brann ή τις διαλείψεις του Brent αλλά και τη σημασία του για τους Mastodon.
Το «Oblivion» είναι μόνο η αρχή, για να ζωντανέψουν μπροστά στα μάτια σου τα πιο αρχέγονα όνειρα που έκρυβες μέσα σου. Ο μετεωρίτης «Divinations» σε καθηλώνει με την αμεσότητά του, όταν το λυρικό «Quintessence» προκαλεί απώλεια βαρύτητας, καθώς και μια περίεργη ευφορία. Το επικό «The Gzar», με κιθάρες απευθείας από τα έγκατα της κολάσεως και τον Hinds πραγματικό δαίμονα, να δίνει ρέστα πάνω σε σατανικούς ρυθμούς και ανάμεσα σε ευφάνταστες αλλαγές. «Ghost of Karelia», στοιχειωμένο, Το σκοτεινό, προπομπός του επιβλητικού (ομότιτλου) «Crack the Skye», με τον Kelly για μια ακόμη φορά στα φωνητικά να χαρακτηρίζει την ποιότητα του συνόλου χωρίς περιθώρια διαπραγμάτευσης. Για το τέλος, οι Mastodon κλείνουν με το ασύλληπτο «The Last Baron» αφήνοντάς σε κάπου στη στρατόσφαιρα, περιμένοντας να αποφασίσεις αν θα πρέπει να γυρίσεις πίσω στην αρχή με αντίθετη όμως κατεύθυνση για εξέλιξη, ή να χαθείς για πάντα στο άπειρο και τη λήθη.

Η μεγαλύτερη αυτή τη στιγμή μπάντα του κόσμου δίνει σεμινάριο ολοκληρωμένου έργου τέχνης, μοναδικής καλλιτεχνικής έκφρασης, με ειλικρίνεια που μπορεί να σε καθηλώσει για μέρες μπροστά στα ηχεία σου. Το ζητούμενο δεν είναι το αν θα μπορέσει να γίνει σημείο αναφοράς για τις επόμενες γενιές, αφού προφανέστατα δεν είναι αυτός ο σκοπός του, αλλά το ότι, για όλους εμάς που το κάναμε κτήμα μας στις μέρες του, το «Crack the Skye» αποτελεί τον καλύτερο δίσκο των τελευταίων χρόνων. Για τον γράφοντα, η απάντηση είναι η προφανής. Με μία λέξη: επαναπροσδιορισμός! Ίσως, δεν θα πρέπει να είναι ο υπότιτλος μόνο για το «Crack the Skye», αλλά και για ολόκληρο το metal ιδίωμα.

         
Oblivion
I flew beyond the sun before it was time
Burning all the gold that held me inside my shell
Waiting for you to pull me back in
I almost had the world in my sight

Lost love Bright eyes fading Faster than stars falling
How can I tell you that I've failed? Tell you I failed

  

    

«Αισθάνομαι ότι όλη η μουσική μας προέρχεται από ένα πολύ προσωπικό μέρος των ατομικών μας εμπειριών. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πάρα πολλοί δημιουργοί μπορούν να το προσποιηθούν αυτό. Γνωρίζω όμως ότι υπάρχουν μουσικοί εκεί έξω, που ίσως δεν συμμορφώνονται με αυτό...»
Brann Dailor, lithiummagazine.com, 09/2010

  

Mastodon Live In AragonLive at the Aragon
Oblivion – Divinations – Quintessence - The Czar (I Ususper / II Escape / III Martyr / IV Spiral) - Ghost Of Karelia - Crack The Skye - The Last Baron - Circle Of Cysquatch - Aqua Dementia - Where Strides The Behemoth - Mother Puncher - The Bit

    

Τον Μάρτιο του 2011, κυκλοφόρησε το ζωντανά ηχογραφημένο «Live at the Aragon» μέσω της «Reprise». Εδώ λοιπόν οι Mastodon ξετυλίγουν ολόκληρο το έπος του «Crack The Skye» με κάποιες πρόσθετες εκπλήξεις. Για μια ακόμη φορά υπήρξε η αδυναμία στα φωνητικά αλλά η απόδοσή τους στο υπόλοιπο τεχνικό μεγαλείο ήταν πάρα πολύ καλή. Παρ’ όλο το άγχος που νομίζω ότι φαινόταν σε ένα βαθμό, το show πήγε και ήρθε. Γυρισμένο το 2009 στο «Aragon Ballroom» του Σικάγο κατά την περιοδεία που ακολούθησε το «Crack The Skye». Στη σκηνή εκτός από το video wall με τα διάφορα «στεγνά» και «παγωμένα» φιλμάκια με τους πρωταγωνιστές της ιστορίας παρουσιάζεται και πέμπτο μέλος επί σκηνής, ο Derek Mitchka στα πλήκτρα. Με το τέλος του consept ακούγονται τα «Circle Of Cysquatch», «Aqua Dementia», «Where Strides The Behemoth», «Mother Puncher» σαν ένας φόρος τιμής στα προηγούμενα άλμπουμ αλλά και για κλείσιμο η πολύ καλή διασκευή στο «The Bit» των The Melvins. Γενικά το «Live at the Aragon» είναι ένα δείγμα του τι μπορούν να παίξουν και τι όχι οι Mastodon και δεν νομίζω ότι ήταν η μεγαλύτερη τους ζωντανή εμφάνιση καθώς το αποτέλεσμα του αδικεί σε σχέση με την αίσθηση και τη δύναμη που βγάζουν στη σκηνή σε πραγματικό χρόνο και τόπο.
    
Crack The Skye
Blessed visionary cut me with your sun
The rivers ran in blood
Spark fueled to fire

Deep withing the endless void
Searching for a sign. The vessel forged inside me
Watches over like the death. Of the moon

Strike the shepherd. Sheep will scatter
Mountains of despair
I can see the pain, It is written all over your face

   

    

Με το live αυτό οι Mastodon σήμαναν το τέλος μιας εποχής και το ξεκίνημα μίας άλλης. Μιας νέας γης, μιας νέας οπτικής. Το 2012 ήρθε ο «Κυνηγός» για θέσει τα μη όρια σε ότι θέλησαν ή ονειρεύτηκαν οπαδοί, εταιρίες και κριτικοί.

     

Mastodon The Hunter

The Hunter
Black Tongue - Curl Of The Burl - Blasteroid - Stargasm - Octopus Has No Friends - All The Heavy Lifting - The Hunter -Dry Bone Valley - Thickening - Creature Lives - Spectrelight - Bedazzled Fingernails - The Sparrow - The Ruiner - Deathbound

   

Τι είναι εκείνο που ορίζει έναν κυνηγό; Είναι το ένστικτο, το σκοτάδι, η αδρεναλίνη, η ανάγκη για αίμα; Το «The Hunter» πατώντας πάνω σ’ αυτές τις βάσεις ακολουθεί στην κατεύθυνση που ξεκίνησε το «Blood Mountain» και συνέχισε εν μέρει το «Crack The Skye». Η διαφορά είναι ότι ακούγεται ακόμη πιο rock με straight heavy συνθέσεις, βιωματικό, άμεσο και επιτέλους τόσο γήινο. Με περισσότερες heavy rock και stoner διαθέσεις και με μικρότερης διάρκειας κομμάτια πειραματίζεται για μία ακόμη φορά με μελωδικά και ρυθμικά riffs με άνεση πιστό πάντα στο ύφος και τον όγκο που μας έχουν συνηθίσει. Και εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με έναν θάνατο και συγκεκριμένα του αδερφού του Hinds, Brad, ο οποίος και έχασε τη ζωή του από καρδιακή προσβολή σ’ ένα κυνήγι. Αυτό που διαφοροποιεί το «The Hunter» είναι ότι μοιάζει... Λάθος είναι απενοχοποιημένο σε όλα τα επίπεδα με την όλη του αισθητική, εσωτερικότητα, εξωστρέφεια αλλά και σίγουρα για την προσωπική μου ανάγκη προσέγγισης ή συγκυρία οι οποίες το άφησαν να με επηρεάσει σε βαθμό που ελάχιστοι δίσκοι το έχουν καταφέρει. Είναι η αλλαγή στο να ξεφεύγουν από τα «στερεότυπα» ή μια προσθήκη των στοιχείων και ενός ακόμη concept, μια απαραίτητη ανανέωση, εξέλιξη και διαφορετική πορεία. Από το artwork του AJ Fosik με το ξυλόγλυπτο κινεζικής τεχνοτροπίας κεφάλι ταύρου, μέχρι το κομμάτι της σύνθεσης όπου λειτούργησαν πιο συλλογικά και χωρίς άγχος για το υλικό τους καθώς δημιουργήθηκε ως επί το πλείστον στο δρόμο κατά την περιοδεία τους με τους Alice in chains. Με παραγωγό τον Mike Elizondo, έναν τύπο που έχει συνεργαστεί με ονόματα της pop-hip hop αμερικάνικής υποκουλτούρας... (δεν αναφέρω καν) ο οποίος όμως αποδείχτηκε ένας πολύ καλός μαέστρος, δίνοντας έτσι στο πέμπτο δίσκο των Mastodon ότι ακριβώς χρειάζονταν για να ακούγεται τόσο συμπαγής και φρέσκος. Δεν ξέρω αν μετά από πολύ καιρό, ο κυνηγός ή το θήραμα θα ξαναγυρίσουν στις σπηλιές τους αλλά σήμερα και ύστερα τρία χρόνια από την κυκλοφορία του, το «The Hunter» μοιάζει να έχει έρθει από τους σκοτεινούς βάλτους και τα αιώνια δάση της ροής, ντοπαρισμένο με αδρεναλίνη και συναίσθημα. Ένα αρχέγονο κάλεσμα. Το απροσδιόριστο ανακατεύεται, ξαναζωντανεύει και βγαίνει στην επιφάνεια έτοιμο για σάρκα και ζωή. Προοδευτικός όσο και βρώμικος, παγανιστικός, αιρετικός πατάει πάνω στα αρχαία μονοπάτια των Zeppelin, με sludge περάσματα και μελωδικά ανοίγματα. Οι στοίχοι για μια ακόμη φορά ελεύθεροι σε μετάφραση προσθέτουν στην όλη ψυχεδέλεια. Πάνκικο και southern με λιγότερες όμως progressive επιρροές και από Floyd μέχρι Sabbath, κατεβάζει κορμούς, πέτρες και ξύλα θρέφοντας τα πυρακτωμένα απομεινάρια του «Remission», σπάει τα κόκαλα ενός ξεβρασμένου «Leviathan», ενώ αναδομεί και ανακαταλαμβάνει εκείνο το αλλόκοτο «Ματωμένο Βουνό» αφήνοντας ελεύθερο στο άπειρο το σαλεμένο «Crack The Skye». Το «The Hunter» λοιπόν χύνει ψυχή απ’ όλα αυτά τα στοιχεία σχηματίζοντας τον πιο αυθόρμητο και άμεσο δίσκο των Mastodon. Όχι τον σημαντικότερο (μουσικά τουλάχιστον), αλλά εκείνον που προσωπικά είχα τόση ανάγκη να ακούσω στο σήμερα.

Το κυνήγι αρχίζει με το ξύπνημα και τη φυγή, καθώς οι λόφοι απέναντι παίρνουν φωτιά καλώντας σε να αποβάλεις τις όποιες αμφιβολίες είχες από το πρώτο κιόλας «Black Tongue». Το grouvάτο «Curl of the Burl» ήταν το πρώτο single και μάλλον η πιο συμβατική στιγμή αλλά «That’s just the way of the world». Το αρρωστημένο «Blasteroid» συνεχίζει με τρελές ταχύτητες για τον απόλυτο αστρικό οργασμό του «Stargasm». «All the Heavy Lighting» μια από τις μεγαλύτερες στιγμές και όμως καθώς κλείνεις τα μάτια σου δεν ξέρεις αν τελικά οι επιθυμίες του είναι φοβικές ή γεμάτες ελπίδα. Το ομότιτλο δεν είναι τίποτε άλλο από το κομμάτι που περικλείει μέσα του το αίσθημα της απώλειας που χαρακτηρίζει ολόκληρο το «The Hunter». Δεν χρειάζεται να αναφερθώ παραπάνω και μόνο στο σπαρακτικό του solo. Αλληγορικό και αιρετικό το «Dry Bone Valley» κάτω εκεί στη νεκρή κοιλάδα θυσιαστήριο. Το συμφωνικό «Creature Lives» ξεκινάει με την τρυπαρισμένη εισαγωγή για να ουρλιάξει για το καταραμένο κτήνος που πρέπει να ζει κάπου βαθιά στους βάλτους. Κάπου μακριά από το δικό μας βάλτο. Ο Scott Kelly γεμίζει με τη τεράστια σκιά της φωνής του το καταιγιστικό «Spectrelight» για να ακολουθήσει το ωμό «Bedazzled Fingernails» αλλά και το ψυχεδελικό «The Sparrow», ένας φόρος τιμής στον αδερφό του Hinds. Η deluxe edition του «The Hunter» κλείνει με δυο έξτρα κομμάτια, τα κατακλυσμιαία «The Ruiner» και «Deathbound» όπου στο τελευταίο μάλιστα τα φωνητικά είναι του Kelliher.
Το «The Hunter» ανακηρύχτηκε δίσκος της χρονιάς από το βρετανικό Metal Hammer χωρίς βέβαια αυτό να λέει και πολλά. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι σε μια μακρινή γη του νότου, είδα επιτέλους τους Mastodon να αποδίδουν και να ζωντανεύουν το συγκεκριμένο υλικό όπως ακριβώς του αξίζει.

Το «The Hunter» είναι κυνηγός. Είναι το ίδιο το κτήνος. Είναι η στιγμή που κοιτάζεις το θήραμα λίγο πριν την σκανδάλη. Ο παλμός που συγχρονίζεται με εκείνον της γης. Τα μάτια που κλείνουν πριν η σφαίρα χτυπήσει. Είναι ο εχθρός απέναντι, όρθιος γίγαντας. Δέος και βουητό. Είναι το αίμα που μυρίζει στο μαύρο έδαφος. Το μπαρούτι στα χέρια σου. Η φωτιά στη ψυχή σου. Είναι ίχνη στην άνυδρη γη. Ένα κάλεσμα για τα υπόλοιπα αρπακτικά. Νεύρα που σαλεύουν για λίγο ζωή ακόμη. Μαύρα χέρια στον ουρανό, πόδια λυγισμένα στη γη. Είναι εκείνο που δέχεται το αναπόφευκτο κάτω από το σκότος, το εναρμονισμένο, το απόλυτο, το ένα, το χάος. Ένας αλγόριθμος που αναγάγει στο άπειρο την ανάγκη του ανθρώπου για αίμα και έλεγχο. Είναι εκείνο που είναι έτοιμο να μάθει το «αυτό» απέναντι. Ποιος είναι; Κάποιος εχθρός, κάποιος άλλος; κάποιος εαυτός; Ίσως να μην έχει και μεγάλη σημασία η όποια αλήθεια καθώς το «The Hunter» μοιάζει να μην φτιάχτηκε για τίποτα απ’ όλα αυτά. Κλεισμένο στη σπηλιά του, ελεύθερο στα δάση της απώλειας, βρυχάται για το κυνήγι που επιτέλους άρχισε!

Στον Κυνηγό που μου το έμαθε αυτό. 3/2012

  

Black Tongue
You own the darkness. And taken my sight
You buried the stars underground. You’ve stolen the night
You can run to the sea. You can run to the forest
You can hide. But you’ll never escape
You’ve run out of lies. You’ve run out of time
You killed the life. You took the diamond
You killed the vine. Death of the sun

   

    

«Και φυσικά ήξερα ακριβώς τι ήθελα να κάνω. Ήθελα να αφιερώσω ένα δίσκο στον αδερφό μου και να αποτίνω ένα φόρο τιμής σε όσους αγαπώ και έχουν «φύγει». Αυτή ήταν βασικά ή ιδέα.»
Brent Hinds, ultimate-guitar.com, 12/2011

     

Mastodon Once More Round the Sun

Once More Round The Sun
Tread Lightly - The Motherload - High Road - Once More 'round The Sun - Chimes At Midnight - Asleep In The Deep - Feast Your Eyes - Aunt Lisa - Ember City - Halloween - Diamond In The Witch House

   

Καλοκαίρι του 2014. Το «Once More Round The Sun» κυκλοφορεί και σίγουρα αφήνει ανάμικτα συναισθήματα εκτός από κάποιους χωρίς καμία διάθεση αμφισβήτησης. Φυσικά δεν είναι «Leviathan», ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «Blood Mountain», ΚΑΙ ΝΑΙ! ΓΑΜ… ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «Crack The Sky»! Γύρο όμως από το παρελθόν και φυσικά για ένα συνεχές μεταβαλλόμενο παρόν που τους έχει κατατάξει πια ανάμεσα στα μεγαλύτερα ονόματα του σύγχρονου αμερικανικού Metal.
Το «Once More Round The Sun» καθόρησε την εκλειπτική τροχιά του γύρω από την αρχή αλλά περιστρέφεται συγχρόνως και γύρω από τον εαυτό του σε αχαρτογράφητες φόρμες και νεφέλη. Με παραγωγό τον Nick Raskulinecz (Rush, Alice In Chains, Deftones), ο δίσκος έχει την αισθητική του κλασικού πάντα όμως στο ύφος και τον τόνο που έχει δώσει το συγκρότημα στην συνολική πορεία του. Η βαρύτητα και η συμπύκνωση των συνθέσεων δεν σε αφήνουν να σηκώσεις κεφάλι αφού για μια ακόμη φορά οι Mastodon χτυπάνε και ξαναχτυπάνε την κοσμική τάξη επανακαθορίζοντας πρώτα την τόσο χαοτική τους τροχιά. Ένα σκαλί παρακάτω από το «The Hunter» και ότι έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα αλλά με ταχύτερες sludge αναλογίες, ελάχιστα μεγαλύτερα και πιο συνεκτικά riffs να περιπαίζουν με την νοσταλγία για κάτι γνώριμο και ασφαλές του μέσου ακροατή. Με πιο απλές συνθέσεις και southern ανακατεμένο με ψυχεδελικές κιθάρες, πέφτουν σε stoner vertigo αλλά και απογειώσεις εναλλακτικού ποδοβολητού, ολόκληρος ο δίσκος ένας straight forward καταρράκτης μουσικών θεμάτων περιγράφοντας κάποιες προσωπικές ιστορίες και καταστάσεις των τεσσάρων μέσα στο χρόνο της παραγωγής του.
Η μεγαλύτερη του σύνθεση… «Ember City» για το καθαριστικό σάλεμα των 18’’ ΞΑΝΑ και ΞΑΝΑ διαγαλαξιακό, σε έναν εξακολουθητικό οργιακό ρυθμό. Επιβεβαίωση και ηδονή. Πάνω όμως στην αρχή το «Tread Lightly» με την τόσο Mastodonεισαγωγή, προϊδεάζει για ότι θα ακολουθήσει με πύρινες ταχύτητας να σαρώνει την ατμόσφαιρα και να ελευθερώνετε στο κενό με το καταπληκτικό του refrain. Το «The Motherload» είναι το πρώτο single και η κομματάρα που προσθέτει μια ακόμη αιτία στις δεκάδες άλλες, στο να ψάξεις λίγο παραπάνω αυτούς τους τέσσερεις μουσικούς και τα έργα τους. Εξαιρετικό, groovy και σαγηνευτικό. «High Road Down», το classic rock soundtrack ενός ανοιχτού δρόμου. Το ψυχεδελικό hard core «Chimes At Midnight» συνεχίζει με τους Sanders και Hinds να δίνουν ρέστα στις εναλλαγές των φωνητικών. Το ταξίδι συνεχίζεται με ένα από τα πιο λυρικά ψυχεδελικά τους κομμάτια το «Asleep In The Deep». Το «Diamond In The Witch House» κλείνει το Once More Round The Sun είναι ένα σκοταδιστικό underground flash back στις ρίζες εκείνου του πυρακτωμένου Remission. Η έκπληξή του αλλά και η σκοτεινιά του, ανείπωτες μνήμες και τόσο φωτεινές στιγμές.

 

Το "The Motherload" στην πιο heavy stoner αλλά κυρίως στην πιο "ανεβασμένη" στιγμή τους. Απολάυστε υπεύθυνα. 

I can hear what the spirits are telling you
I can clear the weight
clear the weight

I can see all the wolves as they circle you
I can crush the weight
crush the weight

This time, this time
Things'll work out just fine
We won't let you slip away
this time, this time
things'll work out just fine
we won't let you leave this way
If you want you can will it
you can have it
I can put it right there in your hands

  

     

«Νομίζω ότι γίνεται όλο και πιο δύσκολο, καθώς μεγαλώνεις, να ουρλιάζεις  και να φωνάζεις και πάλι να ουρλιάζεις σε τεράστια ένταση. Πιστεύω ότι τα τραγούδια που γράφουμε έχουν πάρει λίγο πιο rock μορφή και λίγο περισσότερη σκέψη πίσω από το ρυθμό. Θέλουμε να εξελισσόμαστε συνεχώς και παίζουμε με τον ρυθμό όχι μόνο όσο να παίζουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε ή να ακουγόμαστε όσο το δυνατόν πιο περίπλοκοι. Βάζουμε περισσότερη προσπάθεια στο να γράψουμε ένα τραγούδι που θα ακούγεται σαν κάτι από Zeppelin κάτι που θα έκαναν οι AC / DC ή οι Black Sabbath. Δεν έπαιζαν τόσο γρήγορα ή τόσο αργά όσο μπορούσαν, έκαναν απλά τραγούδια. Νομίζω πως σιγά σιγά αρχίζουμε να  στρεφόμαστε προς αυτήν την κατεύθυνση με έναν οργανικό τρόπο.»
Bill Kelliher, loudwire.com, 4/2014

     

Mastodon Emperor of SandEmperor Of Sand
Sultan's Curse - Show Yourself - Precious Stones – Steambreather - Roots Remain - Word To The Wise - Ancient Kingdom – Clandestiny – Andromeda - Scorpion Breath - Jaguar God

   

Τον περασμένο Μάρτιο κυκλοφόρησε ο έβδομος δίσκος τους «Emperor Of Sand». Άνυδρος, σκονισμένος, καταπονημένος, και τόσο γιγαντωμένος, επαναπροσδιορισμένος στην πορεία που άλλαξε από τον «Κυνηγό» και πάλι εδώ αναστημένος, δυνατότερος και «σχεδόν» φρέσκος. Ένα νέο υβριδικό μεταλλικό stoner/sludge ανάμεικτο με progressive metal αλλά και τόσο heavy από τα παλιά.
Ο ήχος τους σαν ρήγμα σε διέγερση, χαράδρα έτοιμη να καταπιεί ότι βρεθεί στα όριά της με την εξέλιξη των τεσσάρων να δημιουργεί νέες τρομακτικές και συγχρόνως συναισθηματικές καταστάσεις στοχεύοντας στην πρόοδο. Και πάλι το Mastodon είναι το ελεύθερο κτήνος που διασχίζει το αχανές της έρημης επανάληψης άλλα και τη φθορά του χρόνου, αλώβητο, προχωράει με καθαρή οπτική στην πρωτοπορία σαρώνοντας ξανά και ξανά με την κάθε του κυκλοφορία.

Την παραγωγή την ανέλαβε ο Brendan O'Brien, εκείνου του απροσδιόριστου progressive μνημείου «Crack the Skye» του 2009. Τα πατήματα λοιπόν γνώριμα, στιβαρά αλλά και τον επαγγελματισμό ή την εμπειρία των δημιουργών του να μην αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης αποτελέσματος
Εδώ έχουμε ένα ακόμη «concept» πάνω στη βάση του «Crack the Skye» και «αρκετά κοντά» του κατά μια έννοια σε επίπεδο σύνθεσης με το «Emperor Of Sand» να αναφέρετε επίσης σε προσωπικές καταστάσεις και δοκιμασίες ανθρώπων του συγκροτήματος που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον καρκίνο. Η ύπαρξη και η απώλεια τους, έφεραν το αποτέλεσμα αυτού του δίσκου, σαν συνέχεια, εκκίνηση, σαν έκφραση.
Τεραστίων διαστάσεων riffs και υπόκωφα μελωδικά φωνητικά, αρμονίες και τόση οργή. Πολυεπίπεδοι, αρχέτυποι. Δομημένες, μελετημένες ηχητικές καταιγίδες, drums πυρακτωμένοι κομήτες εκτοξεύονται από φωνητικούς στροβίλους εναλλαγών και διαφορετικών ηχοστρωμάτων. Ότι πιο «Heavy», συμπαγές, πολυδιάστατο και ας μου επιτραπεί «πολυφωνικό» έχουν παρουσιάσει εδώ και καιρό. Ο εξόριστος νομάς, καταδικασμένος σε θάνατο από τον Σουλτάνο του εξωφύλλου, διασχίζει την έρημο της απώλειας προσπαθώντας να επιβιώσει καλώντας τηλεπαθητικά άλλες οντότητες ώστε να προκαλέσει βροχή. Να φέρει ζωή στην άνυδρη γη. Το τέλος του άνδρα προδιαγεγραμμένο. Ο θάνατος και η λύτρωση του. Ύπαρξη, θνησιμότητα και χρόνος. Γραμμές και δοκιμασίες. Στιχουργικές θεματικές και ψυχεδελικές αναλαμπές. Στοιχεία μια απρόσμενης, μιας ευτυχώς γνώριμης οσμής από τα παλιά.
   
Εισαγωγή με το «Sultan's Curse» και όπως ξέρουν, όπως πρέπει να κάνουν απ’ αρχή οι μαστόδοντες, το να δείχνουν τι θα ακολουθήσει. Sanders και Hids αλληλοσυμπληρώνονται φωνητικά με τον Dailor να το απογειώνει. Brutal, μπουκωμένο με κιθαριστικές διακυμάνσεις και εναλλαγές. Το hitάκι του «Show Yourself» ακολουθεί και δεν έχω καταλάβει τι (στο Διάβολο) κάνει εκεί μέσα;! Τα «Precious Stones» και «Steambreather» επαναφέρουν την πραγματικότητα του συγκροτήματος στη χρονική συγκυρία. Μην περιμένεις τον «Leviathan» μην ελπίζεις στο «Ματωμένο Βουνό» εδώ έχει μόνο σκόνη στα χέρια σου από τέσσερεις μουσικούς που προχωράνε τη μουσική τους διάνοια παρακάτω και όχι μηρυκάζοντας. Το «Roots Remain» κροταλίζει να σε αγκαλιάσει, σε κυκλώνει να σπάσει κάθε δεσμό με τη θνησιμότητα, να ταξιδέψει σε κόσμους αλλοτινούς, όραμα μιας άλλης ζωής, μίας ρίζας ζωντανής. Εδώ ο Dailor αποδεικνύει την ευφυΐα και την εκτελεστική του δεινότητα. Το μακρόσυρτο lead του Hids, τα ατμοσφαιρικά back vocals, η απόκοσμη μαύρη ύλη, ακόμη και πλήκτρα. Ένα ακόμη δείγμα συνόλου, κατάρτισης και επιπέδου των Mastodon σε ολόκληρή τους τη δισκογραφία. Η ακολουθία του επικού «Ancient Kingdom» φέρνει το ταχύτατο βουητό του «Clandestiny» να μεταλλάσσεται σε ψυχεδελική ανάταση και να γκρεμίζεται και πάλι στην ένταση. Σαλεμένο το «Andromeda» στο νέο ύφος, σέρνεται στο ρυθμό του Sanders αναδιπλώνεται και χτυπάει καταιγιστικό στο σύνολό του, αποπροσανατολιστικό στην κορύφωση του με τον Kevin Sharp των Lethargy να το τελειώνει. Στο «Scorpion Breath» έρχεται ο Scott Kelly των Neurosis Τιτάνας πριν παραδώσει ψυχή στο κλείσιμο του χαοτικού ερεβώδους «Jaguar God». Επίλογος σαν κάτι από «The Last Baron» για ξαναάκουσέ το.

Το «Emperor Of Sand» είναι επιβίωση, είναι αλληγορικός, είναι αμμοθύελλα, είναι οδοιπόρος μέσα της, που περιμένει, που νικιέται, εκείνος που ξαναγεννιέται. Είναι επιστροφή σε ρίζες, είναι εξέλιξη. Είναι αντίφαση, είναι στροφή και μαζί επαναφορά σε αρχές και πρότυπα, σε αρχέτυπα. Δεν είναι ο καλύτερός τους, είναι συνεχείς και πάνω απ’ όλα είναι διάρκεια στο χρόνο. Οι Mastodon που γνωρίσαμε δεν θα γυρίσουν ποτέ. Είναι εκεί προοδευτικοί πίσω από τα χίλια πρόσωπα που φορούν δημιουργώντας μεγαλειώδεις δίσκους αστείρευτης ποιότητας εξέλiξης.
Αν αυτό δεν περιμένεις από ένα συγκρότημα, μην κάθεσαι προσπάθησε να το δοκιμάσεις.

  

Το video είναι "Η κατάρα του σουλτάνου". Είναι η αρχή. Είναι δοκιμασία. Eπαναπροσδιορισμός και επαναπροώθηση. Είναι δοκιμασία. Eρημιά. Λύτρωση. Είναι ρίζες.

Oceans of sand and rust
Give way and yield my wake
Oceans of sand and rust
Give way and yield my wake

They're waiting inside
They're waiting to wash your eyes out
Their hands are alive
Alive with a fervent anger
Your feet have been tied and your tongue in your hand
Death of a thousand ravens
You're down on your knees
You're blind as the Ancient Kingdom

Relive the ages of the moon
Reeling the water close to you

      

   

Κλείνοντας το άρθρο στις 30 Αυγούστου του 2016 οι Mastodon ανέβηκαν στη σκηνή του Piraeus Academy μετά από πέντε χρόνια από την τελευταία τους εμφάνιση μπροστά στο ελληνικό κοινό στο Sonisphere του 2011.
Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που τους είδα σε κλειστό χώρο καθώς είχε προηγηθεί εκείνη η αποκάλυψη του 2006 με τους Tool, αλλά το πέρασμα των χρόνων και φυσικά του υλικού που κυκλοφόρησαν από τότε, με την εμπειρία πια να κάνει τεράστια διαφορά στην απόδοση τους από την οποιοδήποτε ανοιχτή σκηνή ακόμη και του εξωτερικού καθώς αποδεδειγμένα οι Μαστόδοντες λειτουργούν πιο σωστα σε κλειστο χώρο.
Τελευταίος σταθμός της περιοδείας τους για το «Once More ‘Round The Sun» και οι τύποι έφεραν χαλασμό! Μακράν η καλύτερή τους εμφάνιση επί εγχώριου εδάφους  με την θέση ιδανική, αριστερά της σκηνής στις σκάλες για τον εξώστη και το κεφάλι μου γυρίζει ακόμη σε εκείνη τη βραδιά. Το setlist ξετυλίχτηκε σε δυο ώρες απενοχοποιημένο ακραίο progressive metal με τα κομμάτια να χτυπάνε το ένα μετά το άλλο παρ’ όλα τα κλασικά προβλήματα ήχου και φωνητικών όπου πια δεν έχει και τόση σημασία. Το μεγαλείο αυτής της μπάντας είναι στην ουσία τους σαν μουσικοί. Είναι στην πολυπλοκότητα της πολυσχιδής τους μουσικής που ναι δεν μπορεί να αποδοθεί live ούτε και από τους ίδιους της τους δημιουργούς.

Το μεγαλείο τους, η κατάρα τους.
Το καθαρτήριο τους είναι οι οπαδοί τους.

Στα συναβλιακά ΤΩΡΑ, ξεκινάμε με «Tread Lightly» και «Feast Your Eyes» από το «Once More ‘Round The Sun» να προσπαθούν να ξεμουδιάσουν το σχετικά υποτονικό κοινό της πλατείας. Συνέχεια με τον «Κυνηγό» και «Blasteroid» ενώ το «Oblivion» έδωσε το έναυσμα για head backing και τα πρώτα σπρωξίδια (μακριά από εμάς). «The Motherload», «Chimes At Midnigh» και «High Road» groovie και φρέσκα για την ακολουθία των κλασικών underground «Iron Tusk» όπου εκεί άνοιξε ο χωροχρόνος, «Mother Puncher» από το «Remission» και «Aqua Dementia» του «Leviathan».
Το «The Czar» έφερε την ψυχεδέλεια αλλά και κατανυχτική ατμόσφαιρα σε πολύ καλή εκτέλεση να σηκώσει λίγο παραπάνω τον πήχη της βραδιάς. Το «Bladecatcher» ήταν η εισαγωγή του δεύτερου μέρους του live και του hard core – progressive metal πανδαιμόνιου που θα ακολουθούσε.
«Black Tongue» και χαλασμός για τα κλασικά «The Wolf Is Loose» και «Crystal Skull» του «Blood Mountain». Το «Divinations» με εξαιρετικά βαριές κιθάρες και απανωτά κύματα φωνητικών από άλλους κόσμους. Ο ύμνος του «Ember City» ακολούθησε. Φωτιά και λάβρα καθώς περνούσε η ώρα. Το τελευταίο κομμάτι από το «Once More ‘Round The Sun» και το «Megalodon» απότομη κατάδυση στην άβυσσο του πρώιμου progressive metal που τους καθιέρωσε. Οι δυο καλύτερες αποδώσεις της βραδιάς, το χαραγμένο «Colony Of Birchmen» και το κλείσιμο για κορύφωση, σαν αφιέρωση.
  
«Blood and Thunder» από το(ν) «Leviathan»

    

    

Οι Mastodon δεν είναι η συμβατική μπάντα που απλά φτιάχνει μουσική. Είναι μύστες που κρατάνε τη φωτιά ζωντανή. Κόβουν κομμάτια από την ίδια τους τη σάρκα και τα στέλνουν με σατανική διαύγεια στο άπειρο. Όχημά τους είναι μόνο η τέχνη τους, η αλήθεια τους και μια ανάγκη στο να επεκτείνουν τα όρια της μουσικής, της δημιουργικής διαδικασίας όχι μόνο σαν σύνολο αλλά και σαν μονάδες. Αποδομούν την πραγματικότητα με ένστικτο, αρχέγονη μνήμη και πάνω απ’ όλα με ταλέντο, τεχνική και ευφυΐα. Οι λόγοι λοιπόν αυτού του κειμένου είναι τόσοι για μια μουσική που ευτυχώς δεν απευθύνεται στο μέσο όρο ακόμη και της «μεταλλικής» κοινότητας αφού απαιτεί μια διαδικασία για να σου αποκαλυφθεί. Είναι μυστηριακή γεμάτη με εντάσεις και αντιφάσεις. Αποκαλύπτεται ανάλογα με τον τρόπο που την προσεγγίζεις, το πόσο της επιτρέπεις να σε αλλοιώσει, να σε επηρεάσει, να σε προβληματίσει και επιτέλους να σε ελευθερώσει. Δεν ακούμε μουσική του «μέσου όρου» αναπόφευκτα λοιπόν δεν μπορούμε και να την αντιλαμβανόμαστε η να την αποκωδικοποιούμε σαν να ανήκουμε σε αυτόν. Το παράδειγμα λοιπόν των Mastodon όσο ακραία και αν ακούγεται η μουσική τους στ’ αυτιά κάποιων, σίγουρα προέρχεται και ενεργοποιεί το θυμικού του καθενός μας. Εκείνο που έδειξαν οι πρωτοπόροι. Εκείνο που έφτιαξαν ονειροπόλοι. Ήρθαν σαν από τους καιρούς που ‘λείπαν για να ξαναχαράξουν δρόμους και πληγές, ήρθαν για να θυμίσουν και να εκφράσουν κάτι το μη άρτιο, κάτι σακατεμένο, το δαιμονιακό, το περιττό κάτι το τόσο γνώριμο.

Mastodon band    
Για το τέλος White Walker ένα κομμάτι που γράψανε για το «Mix tape Catch the Throne Vol. 2» του Game of Thrones.

   

So beware you king and commoner
Be ready young and old
They will hide the game inside the realm
For it's no match for winter's cold.

They come down
They come down the Wall.

To Save us all.

   

    

Η μουσική είναι τόσο ελεύθερη τέχνη όσον αφορά την έκφραση, την δομή αλλά κυρίως την ερμηνεία και το συναίσθημα που βγάζει. Η μαγεία της, να μεταμορφώνει την στατικότητα σε ροή. Να προβλέπει και να εστιάζει. Να επιμένει και να αλλάζει. Να ξερνάει λέξεις σε ποίηση. Να διεγείρει το θυμικό και το συναίσθημα. Να ελευθερώνει το ένστικτο σε έκφραση. Την ελπίδα σε απελπισία. Την προπαγάνδα σε αφύπνιση. Ξυπνάει το κάλεσμα να ξεπεράσεις τα όρια σου. Είναι εκείνη που περιγράφει την ανάγκη αυτής της γενιάς καθώς προσπαθεί να ξεφύγει από τα πλαίσια της «αστικής» υστερίας. Τραγουδάει, ψιθυρίζει, κλαίει και ουρλιάζει, χορεύει, σαγηνεύει, και καταριέται γύρω από την «αιώνια φωτιά» που γέννησε τον πολιτισμό όπως τον ξέρουμε. Περιμένει και υπάρχει για την ώρα που θα τον καταπιεί και θα τον ξαναφτύσει, όχι καλύτερο ή χειρότερο, αλλά έναν κόσμο στον οποίο να μπορεί να ζήσει. Να λυτρωθεί από την αγωνία, να μην φοβάται την αλήθεια, να βιώσει την ελευθερία. Την ανάγκη μας για ουσιαστικές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους αλλά και για ισορροπία με το περιβάλλον που μας περικλείει. Ο κόσμος μας είναι τόσο μικρός μπροστά στο άπειρο σύμπαν, στο αυτόνομο, το ένα και πραγματικό σκότος. Μια γενιά λοιπόν ψάχνει και τραγουδάει πάνω από το κουφάρι της κοινωνίας, καταδικασμένης από θαύματα. Τραγουδάει για τον πυθικό όπως την έφτιαξε κρεμάμενος σε κλαριά να νομίζει ότι διαφέρει από το ζώο πίσω από τα κάγκελα, γεμάτως με φόβο προσεύχεται στον ένα και μοναδικό του θεό για σωτηρία και αιωνιότητα, αρνούμενος το αδιαπραγμάτευτο. Τραγουδάει για τον δειλός που παρακαλάει τα «θαύματα» να πέσουν από ψηλά. Εκείνον που μιλάει στους «σταυρούς». Η πραγματική μουσική όμως ξέρει και άρα είναι εκεί για όλους τους μάρτυρες που γεννιούνται και πεθαίνουν χωρίς να ανασταίνονται, σ’ ένα τόπο που τους παίρνει τη ζωή από τα χέρια χωρίς να τους τη γυρίζει ποτέ πίσω. Πορεύονται με την απώλεια μέσα σε χώρους δουλειάς, σε σχολεία και σε πανεπιστήμια, μέσα σε κρεματόρια. Σε εργοτάξια και γραφεία, σε σφαγεία. Σε μια σκοπιά και μια πλατεία, σε θυσιαστήρια. Σε δρόμους και πεδία, σε αδιέξοδα. Σε κούνιες από κάγκελα και φυλακές από τοίχους. Μέσα σε κουμπιά. Το σήμερα, δεν αποκωδικοποιείται από εκείνους που «δεν έζησαν» και δεν αναλύεται από εκείνους που «δεν πέθαναν» καθώς λειτουργεί ατομικά αλλά κυρίως γιγαντώνεται και εξωτερικεύεται συλλογικά. Η μουσική λοιπόν ή ακόμη και οποιαδήποτε μορφή τέχνης δεν έχει λόγο ύπαρξης αν δεν περιγράφει αυτή την πολιτική πραγματικότητα ξυπνώντας το σχεδόν νεκρωμένο συναίσθημα και προκαλώντας το να αντιδράσει, να εξελιχθεί. Δεν έχει λόγο ύπαρξης αν δεν προβλέπει  ή αντιλαμβάνεται μια αλήθεια υψηλότερης συχνότητας και δεν εκφράζει με διαύγεια, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ένστικτο. Η μουσική όπως αλλοιώθηκε στα χρόνια μας δεν είναι διασκέδαση. Είναι ουσία και αντίδραση. Έχει λόγο ύπαρξης μόνο όταν εκφράζει την αντίσταση και την αγωνία του ανθρώπου μέσα στην ίδια του την κοινωνά μέσα στην ίδια του την ύπαρξη. Ελεύθερη από κανόνες ή νόμους, στρέφεται ενάντια στο ένα και μοναδικό εγώ, τον ατομικισμό και την κριτική ανθρώπων-μηχανών και αριθμών με όπλα της την αλληλεγγύη, την προοδευτικότητα και το ριζοσπαστισμό. Όσες προσευχές και αν άκουσα αυτό που έμαθα είναι ότι οι επαναστάσεις έγιναν μόνο από εκείνους που ήταν έτοιμοι να πληρώσουν το τίμημα. Είμαστε εδώ, όχι για συναινούμε αλλά για να αμφισβητούμε, να ήμαστε δημιουργικοί και να αγωνιζόμαστε με κάθε μέσο και τρόπο, ώστε να ξεπεράσουμε τα όποια σύνορα, όρια, κοινωνικές δομές και συμβάσεις, τους μικρόκοσμους μας, την άρχουσα ιδεολογία και τον ακραίο συντηρητισμό, το μέσο όρο και πρώτα τον ίδιο τον εγωισμό, την όποια πατρίδα και εξουσία που υπάρχει για να υπονομεύει το σημαντικότερο αγαθό αυτής της συνειδησιακής υπόστασης. Την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης.

     

  

Πηγές:
Metal Hammer, Rocking.gr, rockinathens.gr, Wikipedia.

  

www.mastodonrocks.com

   

Γράφτηκε από 
Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 05 Μαρτίου 2019 18:23
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Alice In Chains – Down To Hole Rage Against The Machine – Know(s) your Enemy(s) »
Το e la libertà.gr σέβεται όλες τις απόψεις, αλλά διατηρεί το δικαίωμά του να μην αναρτά σχόλια με υβριστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό φασιστικό περιεχόμενο ή σχόλια μη σχετικά με το κείμενο

Προσθήκη σχολίου

Βεβαιωθείτε ότι εισάγετε τις (*) απαιτούμενες πληροφορίες, όπου ενδείκνυται. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.