Να σταματήσει η MOTOROIL τον εφοδιασμό με πλοία στρατιωτικών καυσίμων στο Ισραήλ  στον γενοκτονικό πόλεμο κατά του Παλαιστινιακού λαού! Σάββατο 28/9, ώρα 12, Πλατεία Ευαγγελιστρίας Άγιοι Θεόδωροι. Αναχώρηση λεωφορείων: Αθήνα: Ομόνοια στις 9.40 πμ Πειραιάς: Πλατεία Καραϊσκάκη στις 9.40 πμ. Δηλώστε συμμετοχή στα τηλέφωνα της ΠΕΝΕΝ: 2104511801 – 2104183195. ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΚΑΛΟΥΝ: ΠΕΝΕΝ, Εργατικό Κέντρο Πειραιά, Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Εργατικών Σωματείων και Συλλογικοτήτων, Ένωση Εργαζομένων Παλαιστίνης, Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδος, Το Παλαιστινιακό Σπίτι, Συνέλευση Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό, Συμμαχία «Σταματήστε τον πόλεμο», Αλληλεγγύη για όλους, BDS Ελλάδας, ΟΡΜΑ, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Αντιπολεμικός Διεθνιστικός Συντονισμός, ΣΕΠΕ Κ. Σωτηρίου, Αριστοτέλης, Αμαρουσίου, ΑΝΤΑΡΣΥΑ Κορινθίας.

Blanca Missé

Τα τελευταία δύο χρόνια, ο κόσμος έχει συγκλονιστεί από τη συνύπαρξη πολλών αγώνων. Σε αυτούς περιλαμβάνονται η ηρωική ουκρανική αντίσταση στη ρωσική εισβολή, η εξέγερση για την ελευθερία των γυναικών στο Ιράν, ο ανανεωμένος αγώνας για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, η λαϊκή αντίσταση κατά του πολέμου στο Σουδάν και οι νέες κινητοποιήσεις κατά του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία. Αυτά τα κινήματα έχουν το καθένα τη δική του δυναμική και ρυθμό. Η προσέγγιση αυτών των ξεχωριστών κινημάτων από μια κοινή προοπτική και σε διεθνή κλίμακα θέτει σοβαρά ερωτήματα για την Αριστερά: Είναι δυνατόν να υποστηριχθούν ταυτόχρονα όλοι αυτοί οι αγώνες παρά τα διακριτά χαρακτηριστικά και τις αντιφάσεις τους; Μπορούν αυτοί οι αγώνες να βρουν αλληλεγγύη μεταξύ τους;

Διαδηλώνουμε το Σάββατο 7 Σεπτέμβρη 7 μ.μ. και κάθε Σάββατο στο Σύνταγμα. Κάλεσμα προς τον ελληνικό λαό, τα σωματεία και τις οργανώσεις της Αριστεράς. ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΠΑΥΣΗ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ ΣΤΗ ΓΑΖΑ – ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ – ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΕΛΕΙ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ - ΜΠΟΫΚΟΤΑΖ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Gilbert Achcar

Ποια είναι η σύγκρουση εντός της σιωνιστικής ελίτ της εξουσίας; Μην πιστεύετε ότι πρόκειται για μια σύγκρουση μεταξύ γερακιών και περιστεριών, όπως την παρουσιάζουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Όχι, μη νομίζετε καν ότι οι περισσότεροι από τις ισραηλινές μάζες που διαδηλώνουν για να απαιτήσουν μια συμφωνία που θα οδηγήσει σε μια νέα ανταλλαγή αιχμαλώτων μεταξύ της κυβέρνησής τους και της Χαμάς, επιδιώκουν να τερματιστεί η τραγωδία της Γάζας και να αποσυρθεί ο στρατός κατοχής από αυτήν. Όχι, όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει, ο σιωνιστικός στρατός δεν θα αποχωρήσει για δεύτερη φορά από τη Λωρίδα, αφού ακόμη και οι «μετριοπαθείς» στις τάξεις του πιστεύουν ότι μια νέα αποχώρηση θα σήμαινε επανάληψη του ίδιου λάθους.

Florence Oppen

Στο βιβλίο του Ο εκατονταετής πόλεμος στην Παλαιστίνη (2020), ο Παλαιστίνιος ιστορικός Ρασίντ Χαλίντι ανέφερε ότι το νέο κύμα του απελευθερωτικού κινήματος πρέπει να πάρει κάποια μαθήματα από τις προηγούμενες δεκαετίες αγώνα: «Ούτε η εξάρτηση από τη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ στις άκαρπες διαπραγματεύσεις της εποχής του Αμπάς ούτε η υποτιθέμενη στρατηγική της ένοπλης αντίστασης προώθησαν τους εθνικούς στόχους των Παλαιστινίων τις τελευταίες δεκαετίες. Ούτε έχουν πολλά να περιμένουν οι Παλαιστίνιοι από αραβικά καθεστώτα όπως αυτά της Αιγύπτου και της Ιορδανίας, τα οποία σήμερα δεν ντρέπονται να υπογράφουν τεράστιες συμφωνίες με το Ισραήλ, ή της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, τα οποία έχουν αγοράσει ισραηλινά όπλα και συστήματα ασφαλείας μέσω αμερικανικών τεχνασμάτων που μόνο ελάχιστα συγκαλύπτουν την προέλευσή τους».

Khaled M. Safi

Αν και πολλοί παράγοντες συνέβαλαν στο ξέσπασμα της αντιαιγυπτιακής εξέγερσης του 1834, συμπεριλαμβανομένων θρησκευτικών, πολιτικών και οικονομικών, τα δύο κύρια κίνητρα μεταξύ των εξεγερμένων ήταν η επιστράτευση και ο αφοπλισμός, τα οποία εξηγούν συγκεκριμένα το ξέσπασμα της παλαιστινιακής εξέγερσης τον Απρίλιο του 1834. Ο Ιμπραήμ Πασάς είχε ξεκινήσει στην Παλαιστίνη μια διπλή πολιτική επιστράτευσης και αφοπλισμού. Το σχέδιό του ήταν να εφαρμόσει αυτές τις αρχές (αφοπλισμός του τοπικού πληθυσμού και υπαγωγή του σε στρατιωτική θητεία) ταυτόχρονα στην Ιερουσαλήμ, τη Δαμασκό και το Χαλέπι. Εξήγησε τις σχετικές εντολές του πατέρα του σε μια συνάντηση στην Ιερουσαλήμ με τους τοπικούς ηγέτες της Ιερουσαλήμ, της Ναμπλούς και της Χεβρώνας στις 25 Απριλίου. Μια σύγχρονη περιγραφή αυτής της συνάντησης αποκαλύπτει τους στόχους του Ιμπραήμ Πασά και την αντίδραση των τοπικών ηγετών ως εξής:

Judith Mendelsohn Rood

Το 1834, ο λαός της Ιερουσαλήμ και οι αγρότες της ενδοχώρας της επαναστάτησαν εναντίον του Ιμπραήμ Πασά για διάφορους λόγους. Ο λαός υπέφερε από τη βαριά φορολογία, η οποία είχε αποτελέσει την αιτία πολλών εξεγέρσεων στην περιοχή στο παρελθόν. Επιπλέον, ο Μοχάμμεντ ’Άλι στρατολογούσε μουσουλμάνους στο νέο του στρατό, τον οποίο ανέπτυσσε στην Αραβία εναντίον των Ουαχάμπι και στην Υεμένη. Αυτοί οι στρατεύσιμοι κατατάσσονταν στο στρατό για μια ζωή, χωρίς καμία ελπίδα επιστροφής στις πατρίδες τους. Οι στρατεύσιμοι προέβαιναν σε ακραίες ενέργειες για να αποφύγουν τη θητεία: κάποιοι τυφλώνονταν από το ένα μάτι ή έκοβαν το χέρι τους∙ άλλοι έκαναν τατουάζ με σταυρούς στα χέρια τους. Οι Αιγύπτιοι κατέφευγαν για χρόνια στη Συρία για να αποφύγουν τη στράτευση. Ο Μοχάμμεντ ’Άλι είχε την πρόθεση να δημιουργήσει μια δύναμη ικανή να αμφισβητήσει τον ίδιο τον σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στο πλαίσιο της εκστρατείας επιστράτευσης των Σύριων στον αιγυπτιακό στρατό, ο Ιμπραήμ Πασάς αφόπλισε τους κατοίκους της Ναμπλούς και της περιοχής γύρω από τη Χεβρώνα.

Fatima AbdulKarim

Σχεδόν 20 χρόνια μετά τη λήξη της δεύτερης Ιντιφάντα, ο ισραηλινός στρατός έχει επανέλθει πλήρως στη χρήση αεροπορικών επιθέσεων στη Δυτική Όχθη, ιδίως στο βόρειο τμήμα του κατεχόμενου εδάφους. Από τις 7 Οκτωβρίου, έχει εξαπολύσει περισσότερες από 46 επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και αεροπορικές επιδρομές στην περιοχή – από τις τελευταίες σκοτώθηκαν 77 Παλαιστίνιοι, μεταξύ των οποίων 14 παιδιά, μέχρι τα τέλη Ιουνίου. Αυτό έχει δημιουργήσει μια κατάσταση που, για πολλούς Παλαιστίνιους, μοιάζει με μια «μικρογραφία της Γάζας» – μια κατάσταση στην οποία το Ισραήλ καταστέλλει τον λαό από τον ουρανό, αλλά και ένα παράδειγμα μιας εκστρατείας αντεπίθεσης που είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Η Τζενίν υπήρξε ιδιαίτερος στόχος αυτής της εκστρατείας. Παρά τις δεκάδες στρατιωτικές εισβολές, τις δώδεκα αεροπορικές επιδρομές και τις εκτεταμένες επιχειρήσεις από τις 7 Οκτωβρίου, το Ισραήλ δεν μπόρεσε να καταστείλει την ένοπλη παλαιστινιακή αντίσταση στην πόλη και στον προσφυγικό καταυλισμό της –που καθοδηγείται κυρίως από την Ταξιαρχία της Τζενίν, μια ομάδα–ομπρέλα που αποτελείται από διάφορες παραστρατιωτικές παρατάξεις.

Seraj Assi

Στις 8 Ιουλίου 1972, ο Παλαιστίνιος συγγραφέας Γασσάν Καναφάνι βγήκε από το διαμέρισμά του σε ένα προάστιο της Βηρυτού, μπήκε στο Austin 1100 και άνοιξε τη μίζα. Μια χειροβομβίδα που περιείχε μια πλαστική βόμβα τριών κιλών, τοποθετημένη πίσω από τον προφυλακτήρα από πράκτορες της Μοσάντ, εξερράγη, ταρακουνώντας ολόκληρη τη γειτονιά. Ο Καναφάνι αποτεφρώθηκε ακαριαία, μαζί με τη δεκαεπτάχρονη ανιψιά του, Λάμις Νατζίμ. Ήταν μόλις τριάντα έξι ετών… Ο Καναφάνι πολέμησε με την πένα του, τόσο ως συγγραφέας όσο και ως εκπρόσωπος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Ήταν, όπως έγραψε μια νεκρολογία, «ένας κομάντο που δεν πυροβόλησε ποτέ». Επαναστάτης συγγραφέας που γεννήθηκε την παραμονή της Μεγάλης Παλαιστινιακής Επανάστασης, ο Καναφάνι υπερασπίστηκε την παλαιστινιακή αντίσταση και απελευθέρωση. Αυτό τον έβαλε τελικά στο στόχαστρο των πρακτόρων της Μοσάντ, οι οποίοι δεν ανέχονταν καμία αντίσταση.

Γασσάν Καναφάνι

Φίλε μου ... Ποτέ δεν θα ξεχάσω το πόδι της Νάντιας, το ακρωτηριασμένο από την κορυφή του μηρού. Όχι! Ούτε θα ξεχάσω τη θλίψη που είχε πλάσει το πρόσωπό της και είχε ενσωματωθεί για πάντα στα χαρακτηριστικά του. Βγήκα από το νοσοκομείο της Γάζας εκείνη την ημέρα, με το χέρι μου να σφίγγει με σιωπηλό χλευασμό τις δύο λίρες που είχα φέρει μαζί μου για να δώσω στη Νάντια. Ο καυτός ήλιος γέμισε τους δρόμους με το χρώμα του αίματος. Και η Γάζα ήταν ολοκαίνουργια, Μουσταφά! […] Αυτή η Γάζα, στην οποία εμείς και οι καλοί της άνθρωποι είχαμε ζήσει επτά χρόνια Νάκμπα, ήταν κάτι καινούργιο. Μου φάνηκε ότι ήταν απλώς μια αρχή. Δεν ξέρω γιατί πίστευα ότι ήταν απλώς μια αρχή. Φανταζόμουν ότι ο κεντρικός δρόμος καθώς επέστρεφα στο σπίτι ήταν μόνο μια μικρή αρχή ενός μεγάλου, μακρύ δρόμου που οδηγούσε στη Σάφεντ. Τα πάντα σε αυτή τη Γάζα ήταν πένθος για το πόδι της Νάντιας το ακρωτηριασμένο από την κορυφή του μηρού, ένα πένθος που δε σταματά στο κλάματα, μια πρόκληση, αλλά περισσότερο κι απ’ αυτό ήταν κάτι σαν ανάκτηση του ακρωτηριασμένου ποδιού!