Daniel Tanuro

Έχει αρχίσει η πτώση του Τραμπ; Ή μήπως, αντίθετα, βρισκόμαστε στην παραμονή της μετάβασής του σε μια απόλυτη δικτατορία; Είναι πολύ νωρίς για να προβλέψουμε την έκβαση. Αλλά ένα πράγμα φαίνεται βέβαιο: ξεκινώντας τον πόλεμο του εναντίον του Ιράν μαζί με τον Νετανιάχου, υποτιμώντας τον αντίπαλο, φτύνοντας με περιφρόνηση τους ιμπεριαλιστές και τους άλλους συμμάχους του («δεν πίστευε ότι θα μου έγλειφε τον κώλο» ο πρίγκιπας της Σαουδικής Αραβίας ), ο επίδοξος δικτάτορας έχει βάλει τον εαυτό του σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση, από την οποία είναι δύσκολο να δούμε πώς θα βγει χωρίς να υποστεί μια περισσότερο ή λιγότερο ταπεινωτική ήττα... Εκτός αν «εξαπολύσει την κόλαση», όπως λέει... εναντίον του ιρανικού λαού που ισχυριζόταν ότι απελευθερώνει... και εναντίον των λαϊκών κινητοποιήσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Daniel Tanuro

Η ουκρανική εμπειρία επικυρώνει σαφώς τη θεωρία της «διαρκούς επανάστασης»: σε μια κατάσταση αποικιακής κυριαρχίας, μπροστά σε έναν ιμπεριαλιστικό επιθετικό πόλεμο, μόνο οι εργατικές τάξεις θα είναι έτοιμες να φτάσουν μέχρι τέλους για την υπεράσπιση των εθνικών δημοκρατικών δικαιωμάτων. Ο αγώνας για αυτά τα δικαιώματα συνδέεται επομένως με τον αγώνα για τα κοινωνικοοικονομικά τους δικαιώματα απέναντι στους καπιταλιστές εκμεταλλευτές, σε αλληλεγγύη με όλους τους λαούς που αγωνίζονται για τη χειραφέτησή τους.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι η διεθνής αριστερά, με λίγες πολύ σπάνιες εξαιρέσεις αδυνατεί να αντιμετωπίσει αυτό το μείζον ζήτημα. Θα πρέπει να διατηρήσει μια θέση ξεκάθαρης αρχής: Υποστήριξη των λαών που αγωνίζονται για το νόμιμο δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση. Στην Παλαιστίνη, στην Ουκρανία και παντού, η κατοχή είναι έγκλημα. Το δικαίωμα των λαών να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους, ακόμα και με τη χρήση όπλων. Αντίθετα, το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς έχει αναλωθεί σε γεωστρατηγικούς υπολογισμούς που την οδηγούν να επιλέξει το ένα από τα αντίπαλα κρατικά στρατόπεδα εναντίον του άλλου, στο όνομα του «μικρότερου κακού». 

Αν οι λαοί της γηραιάς ηπείρου θέλουν να ξεφύγουν από τον ανταγωνισμό ΗΠΑ και Κίνας για την παγκόσμια ηγεμονία, άξονα τη Ρωσία, αν θέλουν να είναι οι ίδιοι φορείς της δικής τους κοινής ιστορίας, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να ενώσουν τα κοινωνικά τους κινήματα και τα συνδικάτα τους στον αγώνα για μια διαφορετική, δημοκρατική, κοινωνική, ανοιχτή, γενναιόδωρη, οικοσοσιαλιστική Ευρώπη…Τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα γεννήθηκαν στην Ευρώπη του 19ου και 20ου αιώνα ως αποτέλεσμα του αγώνα του εργατικού κόσμου ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση. Το μέλλον τους διακυβεύεται εν μέσω ενός φλεγόμενου πλανήτη που οι δεσπότες ονειρεύονται να τον υποτάξουν κάτω από την δικτατορία του κεφαλαίου χωρίς όρια.

Με τον Τραμπ, οι μάσκες πέφτουν. Και στην αριστερά, επίσης. Για τους θεωρητικούς του λεγόμενου «πολέμου των ΗΠΑ μέσω πληρεξουσίου κατά της Ρωσίας», έφτασε η στιγμή της αλήθειας. Ο διεθνισμός δεν είναι η επιλογή της πλευράς του ενός ληστή εναντίον του άλλου, στο όνομα του «μικρότερου κακού»: είναι πάντα η επιλογή της πλευράς των καταπιεσμένων εναντίον των καταπιεστών, των εκμεταλλευόμενων εναντίον των εκμεταλλευτών, των απειλούμενων εναντίον των επιτιθέμενων. Όπως λέει και το σύνθημα: «Από την Ουκρανία μέχρι την Παλαιστίνη, η κατοχή είναι έγκλημα/From Ukrain to Palestina occupation is a crime». Το να επιμένεις στον καμπισμό σημαίνει να επιλέγεις το δρόμο που οδηγεί στον φαιοκόκκινο βάλτο της σκοτεινής μνήμης. Αλληλεγγύη στον Ουκρανικό λαό!