Η Αίγυπτος του Σίσι τα βρίσκει με το Ισραήλ - Η πραγματικότητα στην οικονομία των ΗΠΑ - Από τον προσυνεδριακό διάλογο – 22ο Συνέδριο ΚΚΕ - Σε ρυθμούς χελώνας οι μισθοί ασθμαίνοντας για να φτάσουν αυτούς του 2009 - Ο εργατικός έλεγχος αποκαλύπτει - Η κρίση εμπιστοσύνης βαθαίνει

Roozbeh Safshekan

Το παρόν κεφάλαιο προσπάθησε να παρουσιάσει τους κύκλους ανόδου και πτώσης του ακτιβισμού για την κοινωνική δικαιοσύνη κατά τη διάρκεια της 80ετούς ιστορίας του φοιτητικού κινήματος. Κατά τη διάρκεια της εποχής Παχλαβί, οι κοινωνικές ανισότητες που προέκυψαν από τις πολιτικές αποκλεισμού και τις οικονομικές πολιτικές της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με τις δημοφιλείς τότε σοσιαλιστικές ιδέες, έκαναν τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη την κορυφαία προτεραιότητα του φοιτητικού κινήματος. Ωστόσο, μετά την επανάσταση του 1979, η κοινωνική δικαιοσύνη σταδιακά περιθωριοποιήθηκε στην ατζέντα του φοιτητικού κινήματος ως αποτέλεσμα της Πολιτιστικής Επανάστασης, του πολέμου Ιράν-Ιράκ και του θριάμβου του νεοφιλελευθερισμού στο ιρανικό σύστημα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Ένα νέο κύμα αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη εκδηλώθηκε σε ένα νέο αριστερό φοιτητικό κίνημα στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το οποίο τελικά δεν μπόρεσε να επιβιώσει από τις εχθρικές και κατασταλτικές πολιτικές της κυβέρνησης Αχμαντινετζάντ απέναντι στα πανεπιστήμια.

Στις εκλογές της  10 - 11 - 12 Φεβρουαρίου οι δημοσιογράφοι καλούνται να εκλέξουν νέο διοικητικό συμβούλιο στην ΕΣΗΕΑ και αντιπροσώπους για το Συνέδριο της ΠΟΕΣΥ. Η «Πρωτοβουλία για την Ανατροπή στα ΜΜΕ» συμμετέχει στις εκλογές με ένα αγωνιστικό ψηφοδέλτιο, διεκδικώντας την παρουσία μιας ανεξάρτητης και μαχητικής φωνής στο ΔΣ της Ένωσης. Δημοσιογράφοι από διαφορετικούς χώρους και γενιές, εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι που βίωσαν την κρίση του κλάδου, την εργασιακή ανασφάλεια και τη συμπίεση μισθών και δικαιωμάτων, συναντιούνται σε μια κοινή προσπάθεια. Στόχος μας είναι η αντίσταση στη δημοσιογραφία της υποταγής και της εξάρτησης από πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα.

Σήμερα (7/2) στο Ηράκλειο Κρήτης ήταν προγραμματισμένη εκδήλωση για την Παλαιστινιακή Αντίσταση στην οποία θα μιλούσε ο Mohammed Khatib από το Samidoun - Δικτυο Αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους κρατούμενους και η Κωνσταντίνα Καρτσιώτη από το Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο.Κατά την αποβίβαση τους προσήχθησαν αδικαιολόγητα από την αστυνομία στο αεροδρόμιο. Ενώ η Κωνσταντίνα αφέθηκε ελεύθερη λίγο μετά, ο Mohammed συνεχίζει να κρατείται παράνομα από τις ελληνικές αρχές. Η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να προσφέρει γη και ύδωρ στο γενοκτονικό μόρφωμα του Ισραήλ συλλαμβάνοντας παράνομα αγωνιστές που έχουν φυλακιστεί στα ισραηλινά κολαστήρια...

Ωστόσο, δεκαετίες ρήξης μεταξύ της άρχουσας γραφειοκρατίας και των λαϊκών πλειοψηφιών, σε συνδυασμό με τη συνεχή και φθαρμένη πολιτική προπαγάνδα του ΚΚ Κούβας, έχουν καταφέρει να επιβάλουν στην Κούβα την ιδέα ότι η μόνη εναλλακτική λύση στην γραφειοκρατική εθνικοποίηση είναι η ιδιωτικοποίηση. Αλλά, ταυτόχρονα, το να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει δυνατότητα λαϊκής κινητοποίησης θα ισοδυναμούσε με άρνηση μέρους της πραγματικότητας: οι διαμαρτυρίες της 11ης Ιουλίου 2021 απέδειξαν ότι, ακόμη και χωρίς ένα εναλλακτικό πολιτικό πρόγραμμα, η εργατική τάξη αντιδρά στα νεοφιλελεύθερα μέτρα λιτότητας. Μόνο που τώρα, η πιθανότητα μιας στρατιωτικής επέμβασης των ΗΠΑ ή η προδοσία της άρχουσας γραφειοκρατίας επιδεινώνει περαιτέρω - ή δίνει μια νέα διάσταση - στην πολιτική διαδικασία που βιώνει η Κούβα.

Έφυγε από τη ζωή σήμερα Σάββατο 7 Φλεβάρη 2026 η αγωνίστρια της εργατικής τάξης και της επαναστατικής αριστεράς Πόπη Γανιάρη, μετά από πολύχρονες και επώδυνες πολυμέτωπες μάχες για την υγεία της. Τις έδωσε όλες με αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια. Αξιοπρέπεια που την χαρακτήριζε σε όλους τους τομείς της ζωής της. Την πενθεί ολόκληρη η εξωκοινοβουλευτική αριστερά της Μεταπολίτευσης. Ο στενός οικογενειακός περίγυρος, που την περιέβαλλε με αγάπη. Ο σύντροφός της Οδυσσέας και η αδελφή της Έφη. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές της, οι αμέτρητες φίλες, οι φίλοι της, όσες και όσοι συνδέθηκαν μαζί της στους δρόμους της ζωής. Όσες και όσοι βαδίσανε μαζί στους δρόμους τού αγώνα για μια άλλη κοινωνία, χωρίς εκμετάλλευση...

elaliberta.gr

Στον Φάκελο που παρουσιάζουμε: «Εξεγέρσεις και επαναστάσεις στο Ιράν: 1906-2026», έχουμε συγκεντρώσει πολλές δεκάδες άρθρα που φωτίζουν αυτή την περίοδο και αναδεικνύουν τις κορυφαίες στιγμές της ταξικής πάλης στο Ιράν: από την Συνταγματική Επανάσταση του 1906 και μέχρι την Επανάσταση του 1979· από τα κινήματα των εθνοτήτων του Ιράν για εθνικά δικαιώματα και μέχρι το μαζικό κίνημα για την εθνικοποίηση του ιρανικού πετρελαίου του 1950-53· από τα φοιτητικά κινήματα που έπαιζαν πάντα καθοριστικό ρόλο σε κάθε περίοδο και μέχρι τους αγώνες της εργατικής τάξης, οι οποίοι αποτελούσαν κάθε φορά την πιο ριζοσπαστική πτυχή και τη ραχοκοκαλιά των λαϊκών κινητοποιήσεων· από τα παραδοσιακά αγροτικά κινήματα μέχρι τους σύγχρονους αγώνες για την προστασία των περιβαλλοντικών πόρων· και φυσικά, το πάντοτε παρόν και μαζικό γυναικείο κίνημα του Ιράν με την εκρηκτική του δυναμική, καθώς και το ΛΟΑΤΚΙ κίνημα και το κίνημα κατά της έμφυλης βίας. Και φυσικά, πολλά άρθρα για τις εξεγέρσεις ενάντια στο κληρικοστρατιωτικό καθεστώς, οι οποίες ξεσπούν σχεδόν ανά δύο χρόνια την τελευταία δεκαπενταετία.

Το 33ο συνέδριο του ΕΚΑ πραγματοποιείται σε μια εποχή εκρηκτικών αντιθέσεων, με οικονομική αστάθεια και μεγάλους κινδύνους για την εργατική τάξη. Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα μεγάλα καπιταλιστικά κράτη οξύνονται και το πρώτο ανάμεσα σε αυτά, οι ΗΠΑ, απαγάγει προέδρους άλλων κρατών και απειλεί με ανοιχτή βία «συμμάχους» και «εχθρούς» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Από τη μαρτυρική Παλαιστίνη που βιώνει την γενοκτονία, το Ιράν, τη Γροιλανδία και τη Βενεζουέλα, έως και στο εσωτερικό των ΗΠΑ όπου δρουν τα σύγχρονα τάγματα εφόδου, οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες σε όλο τον κόσμο έρχονται αντιμέτωποι με την αδιαλλαξία απέναντι σε οποιαδήποτε διεκδίκηση για βελτίωση της ζωής τους.

Άλλη μια φορά οι υγειονομικοί των νησιών γίνονται μάρτυρες από πρώτο χέρι της δολοφονικής αντιμεταναστευτικής μανίας του λιμενικού. Αυτή τη φορά ανοιχτά της Χίου όπου το λιμενικό σκότωσε τουλάχιστον 15 άτομα και τραυμάτισε δεκάδες ανάμεσά τους και παιδιά.Το ελληνικό κράτος χρησιμοποιεί το θάνατο ως πολιτική αποτροπής προσέλευσης προσφύγων στην Ελλάδα όπως εξέφρασε πρόσφατα και ο φασίζων υπουργός (αντι)μεταναστευτικής πολιτικής Πλεύρης. Τα pushbacks είναι κανονικότητα εδώ και χρόνια ανεξαρτήτως κυβερνητικών εναλλαγών και τα εγκλήματα της Χίου και της Πύλου το αποδεικνύουν.

Η ληστεία του αγρότη - Ο μέσος ετήσιος μισθός στις χώρες της Ευρώπης - Το σύστημα υγείας στις ΗΠΑ επαινεί  ο Άδωνις “μας” - Η Ελλάδα παραμένει μη βιώσιμη χώρα - Η Ελλάδα της χαμηλότερης πραγματικής κατανάλωσης - 107 δις οι δαπάνες (εγ)κλιματικής καταστροφής - Λεφτά υπάρχουν: Ο μποναμάς στη φαρμακοβιομηχανία