Στις 10 Ιανουαρίου 2026, στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, μια σειρά από ιρανικά μαρξιστικά κόμματα και οργανώσεις διοργανώνουν ένα συνέδριο που συγκαλείται από το «Συμβούλιο Συνεργασίας Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων» – μια συμμαχία που σήμερα αποτελεί ένα από τα λίγα σταθερά πλαίσια συνεργασίας μεταξύ τμημάτων της επαναστατικής αριστεράς στην εξορία. Το συμβούλιο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2018, μετά από μια κοινή διάσκεψη στην ίδια πόλη, μέσω μιας δήλωσης με τίτλο «Μια σοσιαλιστική εναλλακτική λύση είναι αναγκαία και εφικτή» – ένα κείμενο που καλούσε ρητά την επαναστατική ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας και την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής τάξης στο Ιράν που θα βασίζεται σε συμβούλια.

Ivan Astashin

Πολλοί φυλακισμένοι αναρχικοί λένε ότι η καλύτερη μορφή αλληλεγγύης είναι να συνεχίσουμε τον αγώνα. Σήμερα, το κεντρικό ζήτημα στην περιοχή παραμένει ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ο ρωσικός στρατός βομβαρδίζει ουκρανικές πόλεις, σκοτώνοντας αμάχους σχεδόν καθημερινά. Ορισμένες πόλεις έχουν εξαφανιστεί από τον χάρτη. Στα κατεχόμενα εδάφη, οι ρωσικές αρχές προβαίνουν σε αυθαίρετες συλλήψεις, βασανίζουν πολίτες που είναι υπέρ της Ουκρανίας και πραγματοποιούν εξωδικαστικές εκτελέσεις. Ο πόλεμος ενισχύει επίσης την εξουσία της κυβερνώσας κλίκας του Πούτιν – και όσο ο στρατός διατηρεί την παρουσία του στην Ουκρανία, μια ουσιαστική κοινωνική αλλαγή στη Ρωσία είναι σχεδόν αδύνατη.

του Ντμίτρι Ποζιντάεφ

Ένας διαμελισμός που θα επιβληθεί από τη Ρωσία θα σηματοδοτούσε την ήττα του δικαιώματος ύπαρξης ενός καταπιεσμένου έθνους. Ωστόσο, μια «νίκη» υπό την παρούσα ηγεσία της Ουκρανίας, με αυτούς τους όρους, θα μπορούσε να μετατραπεί σε βαθύτερη κηδεμονία από το ΝΑΤΟ και αναδιάρθρωση που θα βασίζεται στο χρέος. Ένα ανεκτό αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον Λένιν, θα ήταν μια αναγκαστική παύση των μακελειών, που δεν θα αναγνωρίζει τις προσαρτήσεις ούτε θα νομιμοποιεί τα δημοψηφίσματα κατοχής, και που θα αποφεύγει να μετατρέψει την εξάρτηση της Ουκρανίας σε μόνιμη κατάσταση. Οτιδήποτε άλλο μπορεί να θεωρηθεί ειρήνη που καθαγιάζει την ήττα.

Ο Προϋπολογισμός του 2026, ανέφερε ο  Πιερρακάκης, «είναι η επιβεβαίωση ότι η χώρα έχει αφήσει πίσω της τη λογική της κρίσης, ότι πλέον έχει μπει στην τροχιά της ανάπτυξης...μια χώρα δεν μπορεί να έχει κοινωνική πολιτική εάν δεν έχει φορολογική δικαιοσύνη, δεν μπορεί να έχει μείωση φόρων εάν δεν έχει φορολογική διαφάνεια, δεν μπορεί να στηρίξει τους αδύναμους, εάν δεν έχει σταθερά δημόσια οικονομικά». Η πραγματικότητα απέχει παρασάγκας από το να υπάρχει κοινωνική πολιτική και φορολογική δικαιοσύνη! Γιατί ο κρατικός προϋπολογισμός στο καπιταλισμό είναι μηχανισμός ανακατανομής του εθνικού εισοδήματος σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

 Απέναντι στις δυνάμεις του συνδικαλιστικού κατεστημένου του Δ.Σ.Α., θα κινηθούμε με προοπτική τη σύγκληση Γενικής Συνέλευσης, την εκπόνηση ενός προγράμματος δράσης για τα προβλήματα των αυτοαπασχολούμενων και των μισθωτών, τη διεκδίκηση της μισθωτής δικηγορίας με δικαιώματα, την αναδιάταξη της δικηγορικής ύλης και των αμοιβών, την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων με αντίστοιχες διεκδικήσεις και για τους Κώδικες, την αντίσταση στις αντιδραστικές αλλαγές του Κώδικα Δικηγόρων, την αδελφοποίηση με τον Παλαιστινιακό Δικηγορικό Σύλλογο και την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη. Οι δεσμεύσεις αυτές θα αποτελέσουν για εμάς αντικείμενο διεκδίκησης

Οι προκλήσεις της περιόδου είναι πολλές και οι ευκαιρίες που θα υπάρξουν για έντιμη πολιτική αντιπαράθεση θα είναι πολλές επίσης. Μη δυναμιτίζετε την προοπτική των μελλοντικών αγώνων ! Τοποθετηθείτε ευθέως στο ζήτημα του Νοσοκομείου Δυτικής Αττικής και των εργαζομένων, γιατρών και μη, που υπηρετούν αυτή τη στιγμή στο Νικαίας. Τέλος, και επειδή στο κείμενό σας εκφράζετε τον ευσεβή πόθο να μας διασπάσετε, σας δηλώνουμε ότι ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΠΑΝΟ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ !  Συνεχίζουμε στο δρόμο του αγώνα για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής στο ΕΣΥ και την κοινωνία. Για την ανατροπή και της κυβέρνησης των Μητσοτάκηδων - Γεωργιάδηδων, αίτημα που εσείς αρνείστε.

“ Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο με υδάτινα σύνορα που παρουσιάζει το εντελώς ανορθόδοξο να διαθέτει εναέριο χώρο ευρύτερο κατά τέσσερα ναυτικά μίλια από την αιγιαλίτιδα ζώνη της, ένα καθεστώς που σαφώς αντιβαίνει προς τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Η διεύρυνση του εναέριου χώρου στα 10 ναυτικά μίλια(από τα 3 μίλια της αιγιαλίτιδας ζώνης που ήταν επί συνθήκης της Λοζάνης) έλαβε χώρα το 1931 ( Νόμος 5017) επί κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου. Η επέκταση αυτή είχε γίνει σιωπηρά αποδεκτή από την Τουρκία,..”Με απλά μαθηματικά, τα 3 μίλια αιγιαλίτιδα ζώνη της Λοζάνης γίνανε 6 και ο εναέριος χώρος από 6 σε 10!! Για να τσακωθούν χρειάζονται δύο!

 Θυμήσου: η αυτοοργάνωση δεν προϋποθέτει σωτήρες, το ακριβώς αντίθετο. Στην αυτοοργάνωση και στα κοινωνικά κινήματα δεν υπάρχει πρώτη θέση και θέση για το πόπολο. Είμαστε όλες και όλοι στην ίδια θέση. Ας γεμίσει ξανά βουή το άγιο λιθόστρωτο, να πλημμυρίσει από μικρούς Γαβριάδες και μεγάλους Αγιάννηδες, να πάρει σχήμα και μορφή η οργή που σιγοβράζει μέσα μας, Γιατί κανένας Δεκέμβρης δεν τελείωσε ποτέ! Λευτεριά στον Νίκο Ρωμανό Νίκη στα αγροτικά μπλόκα Στα μπλόκα της παιδείας και της αγροτιάς θα σπάσει ο τσαμπουκάς της δεξιάς!

 Η ολιγαρχία δεν μπορεί να υπερασπιστεί αυτό που ταυτόχρονα εκμεταλλεύεται. Μόνο ο δημόσιος έλεγχος της πολεμικής παραγωγής μπορεί να κινητοποιήσει τους πόρους που απαιτεί η επιβίωση Η καταπολέμηση της διαφθοράς δεν πρέπει να θεωρείται – ή να ασκείται – ως ηθική σταυροφορία, αλλά ως υλική αναγκαιότητα... Το ερώτημα είναι αν οι απλοί Ουκρανοί μπορούν να αναλάβουν τον έλεγχο της πολεμικής οικονομίας πριν καταρρεύσει και το μέτωπο. Όπως το θέτει το Sotsialnyi Rukh: «Δημιουργήστε συνδικάτα στις επιχειρήσεις σας. Απαιτήστε να συμμετέχετε στις αποφάσεις που σας αφορούν. Οργανώστε συμβούλια στις κοινότητές σας. Μην περιμένετε την άδεια από τα ανώτερα κλιμάκια — διεκδικήστε αυτό το δικαίωμα για τον εαυτό σας. Μόνο μέσω της μαζικής οργάνωσης και της αλληλεγγύης είναι δυνατή η νίκη στον πόλεμο και η δίκαιη ανασυγκρότηση μετά από αυτόν» 

Michael Karadjis

Στις 27 Νοεμβρίου συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την ξαφνική επίθεση των Σύριων ανταρτών που τους οδήγησε στην κατάληψη του Χαλεπιού σε 3 ημέρες και της Δαμασκού σε 10 ημέρες, με την πλήρη κατάρρευση, σαν τραπουλόχαρτο, της 54χρονης κληρονομικής μοναρχίας της οικογένειας Άσαντ. Απ’ όπου περνούσαν, η μισητή τυραννία κατέρρεε· κανένας Σύριος στρατιώτης δεν θεωρούσε ότι άξιζε να ρισκάρει τη ζωή του για αυτήν. Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονταν παντού όπου έφταναν οι αντάρτες, έκπληκτοι από την ιδέα ότι ο ολοκληρωτικός εφιάλτης που είχε φυλακίσει τις ζωές τους για όσο καιρό θυμόντουσαν είχε ξαφνικά εξαφανιστεί από την ιστορία. (Έγραψα γι’ αυτό πριν από περίπου ένα χρόνο).