Ξέρετε πολλούς λαούς να κινητοποιούνται και να διώχνουν τον αρχηγό του γενικού επιτελείου στρατού της χώρας τους;
γράφει ο Daniel Tanuro
Αναδημοσίευση από: Ουκρανία – Αλληλεγγύη, 26/7/2026
Πρώτη δημοσίευση: Daniel Tanuro FB, 23/7/2026
Πέρυσι, ένα αυθόρμητο μαζικό κίνημα του ουκρανικού λαού ανάγκασε την κυβέρνηση Ζελένσκι να ακυρώσει το σχέδιό της να υποτάξει τις ανεξάρτητες αρχές καταπολέμησης της διαφθοράς.
Δώδεκα μήνες μετά, το ίδιο ξαναγίνεται: Ένα εξίσου αυθόρμητο και ακόμη πιο μαζικό κίνημα αναγκάζει τον Ζελένσκι να απομακρύνει τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, τον στρατηγό Σίρσκι.
Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, οι διαδηλώσεις συνεχίζονται με αίτημα την επανένταξη του Μιχαήλ Φεντόροφ στη θέση του στο Υπουργείο Άμυνας… από όπου ο Ζελένσκι τον είχε απομακρύνει λίγες ημέρες νωρίτερα.
Οι πληροφορίες για το τι συμβαίνει στα ανώτατα κλιμάκια πρέπει προφανώς να αντιμετωπίζονται με επιφύλαξη. Αλλά ένα πράγμα φαίνεται αδιαμφισβήτητο: στη βάση, παρά τον πόλεμο και τους ρωσικούς βομβαρδισμούς σε πολιτικούς στόχους -ή ίσως ακριβώς για αυτόν τον λόγο-, ο ουκρανικός λαός εντείνει συνεχώς την απαίτησή του για διαφάνεια, δημοκρατία και έλεγχο της διακυβέρνησης της χώρας. Για ποια Ουκρανία αγωνιζόμαστε; Αυτό το ερώτημα αποτελεί τον κοινό άξονα που ενώνει όλες τις λαϊκές κινητοποιήσεις.
Ως εκ τούτου, η αντίθεση είναι πραγματικά εντυπωσιακή ανάμεσα στην ουκρανική κοινωνία, η οποία εξελίσσεται όλο και περισσότερο προς αυτή την κατεύθυνση, αφενός, και στην ρωσική κοινωνία, αφετέρου, η οποία φαίνεται όλο και πιο κατακερματισμένη, αποπολιτικοποιημένη και ανήμπορα υποχωρητική απέναντι στον νεοφασιστικό δεσποτισμό των ολιγαρχών του Πούτιν.
Αυτή την αντίθεση, το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας αριστεράς, και ιδίως της δυτικής, δεν την αντιλαμβάνεται καν. Δεν καταλαβαίνει τίποτα από ό,τι εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια της. Αντί να κρίνει την κατάσταση με συγκεκριμένους όρους κοινωνικών σχέσεων, αποικιακής κυριαρχίας και δικαιώματος στην αυτοδιάθεση, την κρίνει με αφηρημένους όρους “πολέμου” και “ειρήνης”. Ή, ακόμα χειρότερα, με όρους στρατοπέδων και «μπλοκ», σαν ο ουκρανικός λαός («ukrnazi», «ουκρανοναζί», όπως τον αποκαλούν οι πιο στενόμυαλοι) να ήταν απλώς το όργανο μιας ιμπεριαλιστικής (άρα δυτικής) επιθετικότητας, και σαν η Ρωσία να αποτελούσε μέρος ενός «αντιιμπεριαλιστικού στρατοπέδου», του οποίου θα έπρεπε να ευχόμαστε τη νίκη!
Τα πρόσφατα γεγονότα δείχνουν για άλλη μια φορά, αλλά με ακόμη μεγαλύτερη ευκρίνεια, ότι αυτός ο τρόπος ερμηνείας είναι εντελώς ακατάλληλος. Σε ποια άλλη χώρα του κόσμου οι απλοί πολίτες βγαίνουν ελεύθερα στους δρόμους, χωρίς να καταστέλλονται από την αστυνομία, για να ανατρέψουν έναν αρχηγό του Γενικού Επιτελείου που θεωρείται σφαγέας, ο οποίος είναι ύποπτος ότι καλύπτει τη διαφθορά στις παραδόσεις όπλων για την άμυνα, και να επηρεάσουν το διορισμό ενός υπουργού; Αρκεί να προσπαθήσει κανείς να φανταστεί ένα παρόμοιο κίνημα στη Ρωσία, εναντίον του Γκεράσιμοφ, ή στις ΗΠΑ, εναντίον του Χέγκσεθ -δύο φρικτών εγκληματιών πολέμου-, για να καταλάβει ότι αυτό που συμβαίνει στην Ουκρανία είναι εξαιρετικό.
Αυτό που συμβαίνει, πράγματι, ξεπερνά κατά πολύ την αντιπαράθεση μεταξύ του «γέροντα» Σίρσκι, που εκπαιδεύτηκε κατά το σοβιετικό πρότυπο, και του «νεαρού» Φεντόροφ, του φίλου του Μασκ και λάτρη της τεχνολογίας. Αυτό που συμβαίνει είναι μια διαδικασία αγώνα, ταυτόχρονα δημοκρατική και κοινωνική, για την εθνική αυτοδιάθεση. Ωστόσο, εν μέσω απίστευτων δυσκολιών και ταλαιπωριών, αυτή η διαδικασία εμβαθύνει συνεχώς από τη διάλυση της ΕΣΣΔ.
Για όποιον έχει διαβάσει τα κλασικά έργα του μαρξισμού σχετικά με τους αγώνες των καταπιεσμένων λαών, η εμβάθυνση αυτής της διαδικασίας αυτοδιάθεσης φέρει μέσα της την ελπίδα της κοινωνικής επανάστασης. Είναι αυτή η ελπίδα. Μια ελπίδα εύθραυστη, βεβαίως, μια ελπίδα που βρίσκεται στα πρώτα της βήματα, γεμάτη αντιφάσεις, που απειλείται συνεχώς με εξαπάτηση -όπως κάθε βαθύ λαϊκό κίνημα. Αυτή η ελπίδα θα πρέπει να ξεπεράσει τεράστια εμπόδια για να θριαμβεύσει. Αλλά είναι απείρως πολύτιμη, τόσο σπάνια είναι στον σημερινό κόσμο. Το μαρτύριο του παλαιστινιακού λαού, που συνθλίβεται ατιμώρητα από τον γενοκτόνο Νετανιάχου και τους συνεργάτες του, μας το υπενθυμίζει δυστυχώς κάθε μέρα.
Αλληλεγγύη στο λαό της Ουκρανίας!
Αλληλεγγύη σε όλους τους καταπιεσμένους λαούς!
