"Το "Commons" μίλησε με τρεις συντάκτες του DOXA. Η πρωτοβουλία ιδρύθηκε πριν από έξι χρόνια ως ακτιβιστικό φοιτητικό μέσο ενημέρωσης. Εκτός από τα θέματα που αφορούσαν την εκπαιδευτική δικαιοσύνη, η συλλογικότητα επικεντρώθηκε στην καταπολέμηση της προπαγάνδας και της καταστολής. Φυσικά, ένας τέτοιος ακτιβισμός δεν διέφυγε της προσοχής του καθεστώτος και τέσσερα μέλη της συντακτικής ομάδας τέθηκαν σε κατ' οίκον περιορισμό. Αλλά μετά την 24η Φεβρουαρίου ο πόλεμος έγινε το κύριο θέμα του DOXA. Aυτό το προοδευτικό ρωσικό μέσο ενημέρωσης έχει από την αρχή της εισβολής πλήρους κλίμακας υιοθετήσει μια συνεπή στάση υποστήριξης της ουκρανικής αντίστασης και, χωρίς να παραπονιέται για…

Πώς αντιμετωπίστηκε στη Λευκορωσία ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας; Ποιες οργανωτικές μεθόδους χρησιμοποιούν οι Λευκορώσοι αριστεροί σε συνθήκες ολοκληρωτικού ελέγχου; Σε αυτό το κείμενο, Λευκορώσοι ακτιβιστές αναλύουν την κατάσταση στη χώρα. Μια γενική επισκόπηση της κατάστασης: Το καθοριστικό γεγονός στην κοινωνική και πολιτική ζωή της Λευκορωσίας την τελευταία δεκαετία δεν ήταν η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, αλλά οι μαζικές διαδηλώσεις μετά τις προεδρικές εκλογές του 2020. Ήταν ακριβώς αυτές οι διαμαρτυρίες που διαχώρισαν τη ζωή της λευκορωσικής κοινωνίας σε "πριν" και "μετά".

Τα πρωτοσέλιδα των αλβανικών μέσων ενημέρωσης αυτές τις μέρες θυμίζουν ταινία καταστροφής. Η μετανάστευση καταστρέφει τη χώρα. Κανείς νέος δεν έχει μείνει στην ύπαιθρο. Χαμηλότερη αναλογία γεννήσεων προς θανάτους από ποτέ. Το 92% των φοιτητών ιατρικής σχεδιάζει να εγκαταλείψει την Αλβανία. Καθώς το βρετανικό υπουργείο Εσωτερικών και το κοινό ανησυχούν για τον αριθμό ρεκόρ των Αλβανών που διασχίζουν τη Μάγχη για το Ηνωμένο Βασίλειο –σύμφωνα με πληροφορίες 12.000 φέτος, από 50 το 2020[1]– στην Αλβανία οι άνθρωποι καθηλώνονται στην άλλη πλευρά του ζητήματος. Η χώρα ερημώνει. Γρήγορα.

Σήμερα, στη Δύση γίνεται όλο και πιο πολύλόγος για τις προοπτικές ενός ειρηνικού τερματισμού του πολέμου που επιβλήθηκε στον λαό της Ουκρανίας. Είναι όμως δυνατές τέτοιες διαπραγματεύσεις και ποιος τις χρειάζεται; Και ο Πούτιν θέλει πραγματικά την ειρήνη; Οι Ουκρανοί αριστεροί Denys Bondar και Zakhar Popovych εξέτασαν το θέμα αυτό (για την ιστοσελίδα του Соціальний рух/Κοινωνικού Κινήματος).

Το αντιεξουσιαστικό δίκτυο αλληλεγγύης Solidarity Collectives (Συλλογικότητες Αλληλεγγύης) από την Ουκρανία είχε μεγάλες δυσκολίες στο να βρει τον χρόνο να γράψει κάτι εδώ και μήνες, αλλά αυτό είναι κάτι που θέλουν να διορθώσουν αυτή τη στιγμή. Το επόμενο διάστημα σκοπεύουν να δημοσιεύσουν μια σειρά κειμένων τους. Αυτό είναι το πρώτο από αυτά. Η ελληνική μετάφραση έγινε για λογαριασμό του ελευθεριακού ιστότοπου Αυτολεξεί. Οι «Συλλογικότητες Αλληλεγγύης» (πρώην «Επιχείρηση Αλληλεγγύη») είναι ένα αντιεξουσιαστικό δίκτυο εθελοντών που δημιουργήθηκε πριν από την ολοκληρωτική ρωσική εισβολή στην Ουκρανία για να βοηθήσει τους συντρόφους στην πρώτη γραμμή και τους πολίτες που επλήγησαν από τον πόλεμο…