Ποτέ δεν σχεδίαζα να φύγω από τη Ρωσία. Κατά τη διάρκεια 20 ολόκληρων χρόνων πολιτικού ακτιβισμού, όσο δύσκολα κι αν γίνονταν τα πράγματα, πάντα διατηρούσα την ελπίδα για αλλαγή, για δημοκρατία. Ήλπιζα ότι θα προέκυπταν ευκαιρίες για τη δημιουργία μιας πιο δίκαιης Ρωσίας, μιας χώρας που θα ανήκε σε ανθρώπους και όχι σε γραφειοκράτες, ολιγάρχες και siloviki. Παρ' όλες τις ανησυχητικές ειδήσεις που προηγήθηκαν της εισβολής στην Ουκρανία, μέχρι την τελευταία στιγμή στις 24 Φεβρουαρίου δεν μπορούσα να πιστέψω -δεν ήθελα να πιστέψω- ότι ο Πούτιν δεν μπλοφάρει, ότι πραγματικά θα ξεκινούσε αυτόν τον πόλεμο…

Κατά τη διαδικασία απελευθέρωσης των εδαφών που έχουν καταληφθεί από τη Ρωσία, θα ανακύψει αναπόφευκτα το ζήτημα της επανένταξης των εδαφών που απελευθερώθηκαν από την καταπίεση των εισβολέων. Το θέμα αυτό απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, αν, φυσικά, θέλουμε να επιστρέψει όχι μόνο το έδαφος, αλλά και οι άνθρωποι. Ωστόσο, οι αρχές ενεργούν συχνά με διαφορετικό τρόπο, καταφεύγοντας στην υποκίνηση μίσους με βάση τη γλώσσα… Η ρητορική μίσους πρέπει να εξαφανιστεί από την επικράτειά μας ως στοιχείο εχθρικής προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου για τον πληθυσμό μας.

Ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή. Η παράνομη προσάρτηση τεσσάρων ουκρανικών περιοχών τον Σεπτέμβριο και οι πυρηνικές απειλές που εκτοξεύτηκαν αποτελούν επικίνδυνη όξυνση. Είναι θέμα αρχής, κατά την άποψή μου, ότι το εργατικό κίνημα και η κοινωνία των πολιτών διεθνώς πρέπει να στηρίξουν την ουκρανική αντίσταση, και έχω γράψει γι' αυτό αλλού. Σε αυτό το άρθρο, κάνω μια πρώτη προσπάθεια κατανόησης του οικονομικού πολέμου που διεξάγεται παράλληλα με τη στρατιωτική σύγκρουση, την επακόλουθη διατάραξη των ενεργειακών αγορών και τον ρόλο τους στην ευρύτερη κοινωνική και οικολογική κρίση που κλονίζει το κεφάλαιο.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ https://www.aftoleksi.gr/. Η παρακάτω ανταπόκριση δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο libcom.org από την ουκρανική ελευθεριακή κολεκτίβα assembly.org.ua με έδρα το Χάρκοβο. Περιγράφει ενδεικτικά την κατάσταση που επικρατεί στις κατεχόμενες περιοχές της Ουκρανίας και τον σπόρο της αλληλεγγύης που ξεπηδά μέσα στον τρόμο του πολέμου. Παρόμοιες ανταποκρίσεις τους μπορείτε να παρακολουθείτε τακτικά ΕΔΩ. Πάνω από 3.000 νέους τάφους κατέγραψε μια Γαλλίδα δημοσιογράφος Alexandra Dalsbaek στις αρχές του καλοκαιριού στη Μαριούπολη, σχεδόν ισοπεδωμένους [φωτογραφία]… Αλλά ακόμα και σε μια τέτοια μετα-αποκαλυπτική πραγματικότητα βορειοκορεατικού κοινωνικού ελέγχου, η λαϊκή αντίσταση και η αυτοοργάνωση είναι πιθανές!

Είναι ενδιαφέρον ότι σε μια 37λεπτη ομιλία για να δικαιολογήσει την θρασύτατη προσάρτηση τεσσάρων περιοχών της Ουκρανίας από τη Ρωσία, ο Πούτιν δεν ανέφερε ούτε μια φορά τους «Ναζί» ή την «αποναζιστικοποίηση», αυτά τα ανόητα τροπάρια που πίστεψαν κάποιοι αφελείς δυτικοί αριστεροί. Αντ' αυτού, όλα αφορούσαν τις δόξες της αυτοκρατορικής Ρωσίας των 1000 χρόνων, ενώ απευθυνόταν στα πιο αντιδραστικά τμήματα της δυτικής κοινωνίας με πολλές μυστικιστικές, θρησκευτικές, παραδοσιακές ανοησίες, όπως οι ακόλουθες: «Αυτοί [δηλαδή οι δυτικοί παγκοσμιοποιητές] έχουν ήδη προχωρήσει στη ριζική άρνηση των ηθικών, θρησκευτικών και οικογενειακών αξιών…