ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ: https://www.lifo.gr/ Ο Ίλια Μπουντράιτσκις, ιστορικός, αρθρογράφος, συγγραφέας –το βιβλίο του «Dissidenty stredi Dissidentov» (Διαφωνούντες μεταξύ Διαφωνούντων) απέσπασε το βραβείο Andrei Bely το 2017 και φέτος κυκλοφόρησε στα αγγλικά από τις εκδόσεις Verso–, εκπαιδευτικός επίσης –έχει διδάξει στη (μη κρατική) Σχολή Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών της Μόσχας καθώς επίσης στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης της ρωσικής πρωτεύουσας– ήρθε στην Αθήνα από την Τουρκία όπου βρισκόταν αυτό τον καιρό και την Παρασκευή θα παραστεί σε πάνελ για τον πόλεμο στην Ουκρανία στην Πανεπιστημιούπολη Ιλισίων, στο πλαίσιο του 23ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ (7.30 μ.μ.).

Παρουσιάζουμε το δεύτερο μέρος της συζήτησης που είναι αφιερωμένο στις πρωτοβουλίες των φοιτητών. Η αποκέντρωση της διαμαρτυρίας και οι αλλαγές στο ρόλο των πανεπιστημίων στη Ρωσία βρίσκονται στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης. Σχετικά με τα σχέδια για το μέλλον: Το πρώτο πράγμα στην ατζέντα μας είναι η επικοινωνία μεταξύ των φοιτητών εντός των πόλεων και των πανεπιστημίων και ανάμεσά τους. Αυτό είναι απαραίτητο προκειμένου να δημιουργηθούν δεσμοί και να ανταλλαγούν εμπειρίες μεταξύ των πρωτοβουλιών, καθώς και για να διασφαλιστεί ότι οι άνθρωποι που αισθάνονται απομονωμένοι θα μπορούσαν να γίνουν μέρος των ομάδων που ήδη υπάρχουν...

Η διαμαρτυρία των φοιτητών είναι μια από τις πιο ορατές μορφές αντίστασης στη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία. Τώρα που οι δημόσιες διαμαρτυρίες απαγορεύονται, οι ακτιβιστές αναγκάζονται να αναπτύξουν νέους τρόπους αντίστασης και οργάνωσης. Δημοσιεύουμε μια συζήτηση που οργάνωσε το Posle μεταξύ ακτιβιστών σχετικά με τις δράσεις διαμαρτυρίας, τις προκλήσεις τακτικής και τα μελλοντικά τους σχέδια. Συμμετέχουν μέλη του Φοιτητικού Αντιπολεμικού Κινήματος, της SAD, (All-Russia Initiative), της PhysTech Against War (Μόσχα), της ομάδας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Βιάτκα Viatka Whispers (Κίροφ), της Groza Media (Καζάν, Νοβοσιμπίρσκ) και της ομάδας Πρωτοβουλίας του Κρατικού Πανεπιστημίου του Τυούμεν (Tyumen).

Ο llya Budraitskis εξηγεί πώς αντιλαμβάνεται το Κρεμλίνο την "αποναζιστικοποίηση" και πώς αυτή η ερμηνεία οδηγεί τον πόλεμο στην Ουκρανία. Με τους όρους του Κρεμλίνου, η διαφορά μεταξύ ναζιστών και μη ναζιστών εξαντλείται στο ξένοι εναντίον των δικών μας. Είναι προφανές ότι το Κρεμλίνο δεν επιδιώκει μόνο γεωπολιτικούς στόχους στην Ουκρανία, όπως η αποκατάσταση της "ιστορικής Ρωσίας" ή ο περιορισμός του ΝΑΤΟ. Οι ομιλίες του Βλαντιμίρ Πούτιν, καθώς και η επίσημη προπαγάνδα, παραπέμπουν σε έναν φιλόδοξο ιδεολογικό στόχο - την πλήρη αναθεώρηση των πολιτικών και ηθικών αντιλήψεων που στηρίζουν την ευρωπαϊκή συναίνεση μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όλοι το έχουμε ακούσει ξανά και ξανά. Είτε για να δικαιολογηθεί η βάναυση εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία, είτε εξίσου συχνά, με τη λογική ότι “και οι δύο πλευρές φταίνε εξίσου”, ακούμε ότι "ο ουκρανικός στρατός σκότωσε 14.000 εθνοτικούς Ρώσους στο Ντονμπάς μεταξύ 2014 και 2022". Είναι μόνο ένα παράδειγμα από τα χιλιάδες που αναμασούνται, χωρίς ποτέ έναν απλό έλεγχο των γεγονότων, από όλα τα -αριστερά και δεξιά- μέσα ενημέρωσης… Σκοπός αυτού του ισχυρισμού είναι να υποστηρίξει ότι, παρόλο που μπορεί ο Πούτιν να αντέδρασε υπερβολικά φτάνοντας μέχρι την εισβολή, ωστόσο ήταν ο ουκρανικός στρατός αυτός που έφταιγε περισσότερο…