Sankha Subhra Biswas

Μπορεί η νίκη του Ζόραν Μαμντάνι στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης να πυροδοτήσει ένα νέο κύμα αγώνων;

Η νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια σημαντική πολιτική αλλαγή, κυρίως λόγω της ολοένα αυξανόμενης επιρροής της σκληροπυρηνικής δεξιάς πολιτικής στις Ηνωμένες Πολιτείες και παγκοσμίως. Αν και η εκλογική αυτή αναμέτρηση περιορίζεται στα πέντε διαμερίσματα της λεγόμενης οικονομικής πρωτεύουσας του καπιταλιστικού κόσμου, οι συνέπειες της πιθανής νίκης του Μαμντάνι ως δημάρχου της Νέας Υόρκης είναι πιθανό να επεκταθούν πολύ πέρα από τα σύνορα της πόλης. Η δημοκρατική σοσιαλιστική καμπάνια του Μαμντάνι προτάσσει μια πιο θετική ατζέντα για την εργατική τάξη της πόλης: ότι η πόλη της Νέας Υόρκης θα πρέπει να κυβερνηθεί προς το συμφέρον του εργαζόμενου λαού.

Με την αδιάκοπη προέλαση των δεξιών ιδεολογιών, που προωθείται από την πολιτική αναγέννηση του Ντόναλντ Τραμπ, το έθνος διαμορφώνεται όλο και περισσότερο από αντιδραστικές δυνάμεις, ενώ οι συστημικοί Δημοκρατικοί είναι μόνο μια αδύναμη αντιπολίτευση. Σε αυτό το πλαίσιο, η νίκη του Μαμντάνι αποτελεί σημαντικό επίτευγμα για την αμερικανική αριστερά. Είχε τα κατάλληλα προσόντα για να εκπροσωπήσει τις προσδοκίες της αμερικανικής εργατικής τάξης σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από την αύξηση της ανισότητας, τις στεγαστικές κρίσεις, την αστυνομική βία και τις περιβαλλοντικές καταστροφές.

Ο δρόμος προς το δημαρχείο: μια εκστρατεία αγώνα, όχι θεάματος

Ο Μαμντάνι, γιος του διακεκριμένου ακαδημαϊκού Μαχμούντ Μαμντάνι και της αναγνωρισμένης σκηνοθέτιδας ντοκιμαντέρ Μίρα Ναΐρ από την Ουγκάντα και την Αμερική, κέρδισε αναγνωρισιμότητα ως μέλος των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA) και ως μέλος της Πολιτειακής Συνέλευσης που εκπροσωπεί το Κουίνς. Αντιμέτωπος με μια εχθρική καμπάνια της Δεξιάς και μια άνευρη αντιπολίτευση από Δημοκρατικούς αντιπάλους, ο Μαμντάνι ξεπέρασε την πολιτική της ταυτότητας και των διασημοτήτων για να υπερασπιστεί θέματα της εργατικής τάξης, όπως η προσιτή στέγαση, οι δημόσιες μεταφορές και οι βασικές δημόσιες υπηρεσίες.

Ενώ οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι αντίπαλοί του επικέντρωναν τις καμπάνιες τους σε θέματα όπως η οικονομική ανάπτυξη, τα προγράμματα επιτάχυνσης νεοφυών επιχειρήσεων και η ιδιωτική ασφάλεια, ο Μαμντάνι έστρεψε την προσοχή του στις ανάγκες των ενοικιαστών, των εργαζομένων στα μέσα μεταφοράς, των οδηγών διανομής τροφίμων και των ανέργων. Το όραμά του για αυτές τις εκλογές ήταν ότι η εργατική τάξη, και όχι οι ιδιοκτήτες και οι δισεκατομμυριούχοι, θα πρέπει να κατέχει κάθε πόλη.

Η καμπάνια του περιστράφηκε σε μεγάλο βαθμό γύρω από:

1. Προσιτή στέγαση και άμεσο πάγωμα των ενοικίων – Τους τελευταίους μήνες, ο αριθμός των αστέγων στη Νέα Υόρκη έχει φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ. Το σοβαρό αυτό ζήτημα έχει αντιμετωπιστεί ανεπαρκώς από τον σημερινό δήμαρχο, τον Έρικ Άνταμς, ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά: «Είμαι κτηματομεσίτης». Ο Άνταμς, ο οποίος επί του παρόντος αντιμετωπίζει αρκετές κατηγορίες για διαφθορά και δωροδοκία, φαίνεται να ευθυγραμμίζεται με τα συμφέροντα των ιδιοκτητών. Επιπλέον, ο Άντριου Κουόμο, ένας εξέχων υποψήφιος, γνωστός για την αντίθεσή του σε νομοσχέδια προστασίας των ενοικιαστών και υποστηριζόμενος από ομάδες ιδιοκτητών, αγωνίστηκε να εξασφαλίσει την υποστήριξη των ψηφοφόρων της εργατικής τάξης. Αντίθετα, ο Ζοχράν Μαμντάνι διεξήγαγε μια καμπάνια με επίκεντρο την προσιτή στέγαση και τάχθηκε υπέρ του άμεσου παγώματος των ενοικίων. Καθ’ όλη τη διάρκεια της εκστρατείας του, υπερασπίστηκε σταθερά τα δικαιώματα των ενοικιαστών, προτείνοντας την κατασκευή 200.000 προσιτών κατοικιών και το πάγωμα των ενοικίων για τη σταθεροποίηση της αφόρητης κατάστασης της πόλης.

Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι η κυρίαρχη ανησυχία σε αυτές τις εκλογές στη Νέα Υόρκη ήταν η κλιμάκωση του κόστους ενοικίασης κατοικιών. Το σκεπτικό που παρουσίασε ο τομέας των ακινήτων, υποστηρίζοντας ότι οι αυξήσεις των ενοικίων είναι απαραίτητες για τη διατήρηση σταθερών αξιών των ακινήτων, γνώρισε σημαντική αντιδημοτικότητα. Άτομα από διάφορα στρώματα της εργατικής τάξης σε όλες τις συνοικίες εξέφρασαν έντονο ενδιαφέρον για τις προτάσεις του Μαμντάνι.

Ωστόσο, ήταν πολύ δύσκολο να επιτευχθεί αυτή η νίκη. Οι οργανώσεις που υποστηρίζονταν από τους ιδιοκτήτες πλήρωναν μεγάλα ποσά για να υποστηρίξουν τον Άντριου Κουόμο. Σύμφωνα με ακτιβιστές για τα δικαιώματα στέγασης, «το λόμπι των ακινήτων ξοδεύει μεγάλα ποσά για να καταστήσει δυνατή την εκλογή του κατηγορούμενου για σκάνδαλα πρώην κυβερνήτη. Τις τελευταίες εβδομάδες της προεκλογικής εκστρατείας, η Ένωση Διαμερισμάτων της Νέας Υόρκης συνεισέφερε πάνω από 2,5 εκατομμύρια δολάρια σε ένα Super PAC που υποστήριζε τον Κουόμο». Αναφέρουν επίσης: «Άλλοι υψηλού προφίλ επενδυτές ακινήτων περιλαμβάνουν τον Ντάγκλας Νταρστ του Durst Organisation, η οικογένεια του οποίου ελέγχει μια περιουσία 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων, και τον Ντάγκλας Άιζενμπεργκ της A&E Real Estate, ο οποίος έχει μηνυθεί από την πόλη για διάφορες εκκρεμείς παραβάσεις του κώδικα».

Ο πρώην δήμαρχος Μάικλ Μπλούμπεργκ, ο οποίος αύξησε τα ενοίκια στα διαμερίσματα με σταθεροποιημένο ενοίκιο κατά 33% κατά τη διάρκεια της θητείας του, έδωσε πρόσφατα 8,3 εκατομμύρια δολάρια στην εκστρατεία του Κουόμο. Παρά τα κεφάλαια που εισέφεραν οι ιδιοκτήτες, τα εργατικά συνδικάτα και τα σοσιαλιστικά κινήματα μπόρεσαν να διοχετεύσουν την ενέργειά τους με θετικό τρόπο. Η καμπάνια του Μαμντάνι ήταν ένα ισχυρό σύμβολο στον αγώνα ενάντια στην παγιωμένη δύναμη του κεφαλαίου των ακινήτων. Θα πρέπει να επαινεθεί για την έντονη αντίθεσή του στην πολιτική που χρηματοδοτείται από τους μεγαλοϊδιοκτήτες και βλάπτει τον λαό.

2. Πρόγραμμα βιώσιμων και φιλικών προς το περιβάλλον μεταφορών – Σε μια εκδήλωση με τον γερουσιαστή Τζέρεμι Σάντερς, ο Ζοχράν Μαμντάνι εξέφρασε τη φωνή χιλιάδων ανθρώπων: «Η κυβέρνηση πρέπει να εφαρμόσει μια ατζέντα αφθονίας που θα βάζει το 99% πάνω από το 1%». Με τις θερμοκρασίες στις ΗΠΑ να ανεβαίνουν –οι προβλέψεις λένε ότι θα ξεπεράσουν τους 37,78°C και ο δείκτης ζέστης θα φτάσει τους 43,33°C– ο κλιματισμός έχει γίνει απαραίτητος. Αλλά το γραφείο του δημάρχου στη Νέα Υόρκη λέει ότι πάνω από το 30% των κατοίκων δεν μπορούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας. Η κρίση αυτή επιδεινώνεται εξαιτίας της νωρίτερης έναρξης της εαρινής περιόδου αλλεργιών της Νέας Υόρκης φέτος και της αύξησης των εξόδων, η οποία δυσκολεύει πολλούς ανθρώπους να αντέξουν τα βασικά έξοδα διαβίωσης.

Ο Μαμντάνι δήλωσε ότι η καπιταλιστική απληστία ευθύνεται για τη ζημιά στο περιβάλλον και ότι οι μεγάλες επενδύσεις στις δημόσιες μεταφορές θα μπορούσαν να συμβάλουν στη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Πρότεινε την αντικατάσταση των εισιτηρίων των λεωφορείων με φόρους, ώστε να διασφαλιστεί ότι όλοι θα έχουν την οικονομική δυνατότητα να τα χρησιμοποιούν. Η ιδέα αυτή αναστάτωσε τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ωστόσο, τα αποτελέσματα έδειξαν ξεκάθαρα ότι οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς αν έχουν την οικονομική δυνατότητα, όπως αποδεικνύεται από την αύξηση της επιβατικής κίνησης κατά 14% και την αύξηση των συνολικών διαδρομών κατά 30-38%.

Οι δωρεάν και φθηνές δημόσιες μεταφορές είναι ζωτικής σημασίας για την κοινωνία και το περιβάλλον. Καθώς τα ενοίκια αυξάνονταν, οι άνθρωποι της εργατικής τάξης έπρεπε να μετακομίσουν στα περίχωρα, καθιστώντας την πρόσβαση στα μέσα μαζικής μεταφοράς ακόμη πιο σημαντική. Πολλοί που ζουν στα εξωτερικά συνοικιακά διαμερίσματα είναι Αφροαμερικανοί και ισπανόφωνοι, και όλοι τους υποστήριξαν το σχέδιο για τα μέσα μαζικής μεταφοράς του Μαμντάνι. Θεωρείται ότι ένα μεγάλο μέρος της υποστήριξής του προήλθε από αυτές τις υποεκπροσωπούμενες ομάδες.

3. Καθολική παιδική φροντίδα και υγειονομική περίθαλψη για όλους – Ο COVID-19 αποκάλυψε την έκταση της δυσλειτουργίας του αμερικανικού συστήματος υγειονομικής περίθαλψης, με την πόλη της Νέας Υόρκης να πλήττεται ιδιαίτερα. Πάνω από 55.000 ζωές χάθηκαν και η εξάρτηση από τα μοντέλα ιδιωτικής ασφάλισης απέτυχε να διασφαλίσει τα πιο ευάλωτα μέλη της κοινωνίας.

Ο Μαμντάνι τάχθηκε υπέρ ενός συστήματος δημόσιας επιδοτούμενης υγειονομικής περίθαλψης, που θα χρηματοδοτείται από την αύξηση των φόρων των πιο εύπορων πολιτών. Αυτή η προσέγγιση θα μείωνε την εξάρτηση των ατόμων από τις ιδιωτικές εταιρείες ασφάλισης υγείας. Πρότεινε επίσης την καθιέρωση ενός σχεδίου καθολικής παιδικής φροντίδας για τη στήριξη των εργαζόμενων γονέων, το οποίο θα περιελάμβανε δωρεάν προνηπιακή φροντίδα. Η πρωτοβουλία αυτή θα επέτρεπε στους νέους γονείς να επιστρέψουν στην εργασία τους, διασφαλίζοντας την ευημερία των παιδιών τους.

Αυτά τα επιτακτικά αιτήματα στηρίζονταν στις πραγματικές εμπειρίες των καθημερινών ατόμων. Τα αποτελέσματα των εκλογών έδειξαν ότι το εκλογικό σώμα ήταν προετοιμασμένο για εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις και είχε κουραστεί από τους νεοφιλελεύθερους συμβιβασμούς.

4. Ανθρωπιστική λύση στο ζήτημα Ισραήλ-Παλαιστίνης – Με τις πρόσφατες ισραηλινές επιθέσεις στην Παλαιστίνη, τις οποίες πολλοί χαρακτήρισαν ως «γενοκτονία που μεταδίδεται ζωντανά» και υποστηρίχθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ξέσπασαν μαζικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα. Οι διαδηλωτές αντιμετώπισαν την εχθρότητα των διαδοχικών κυβερνήσεων, ιδίως υπό τον Τραμπ, και ένα νέο κύμα ισλαμοφοβίας εξαπολύθηκε σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να υποβαθμίσουν τη σημασία των διαδηλώσεων χαρακτηρίζοντάς τες ως απλά συμπτώματα της «κουλτούρας αφύπνισης», ωστόσο εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να υπερασπιστούν την παλαιστινιακή δικαιοσύνη. Η αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη αντιπροσώπευε αναμφίβολα μια αντικαθεστωτική κινητοποίηση σε ολόκληρη τη χώρα.

Ο Μαμντάνι αναδείχθηκε σε υπερασπιστή όσων υφίστανται άδικη αντιμετώπιση. Υποστήριξε ότι η έκκληση για κατάπαυση του πυρός αντιπροσωπεύει μια στάση αρχών και όχι μια εξτρεμιστική θέση, η οποία αντανακλά τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Ανταποκρινόμενος σε συνθήματα όπως «Παγκοσμιοποιήστε την Ιντιφάντα», τόνισε την ανάγκη για απτές δράσεις για τη διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας. Η στάση αρχών που τήρησε συγκέντρωσε ισχυρή υποστήριξη από Άραβες και μουσουλμάνους ψηφοφόρους και και ψηφοφόρους του αντιπολεμικού κινήματος σε ολόκληρη την πόλη.

Δεδομένου ότι υπάρχουν περίπου ένα εκατομμύριο Εβραίοι κάτοικοι στις πέντε συνοικίες της Νέας Υόρκης, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο αντισημιτισμός αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα στις πρόσφατες προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών για τη δημαρχία. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι ο Μαμντάνι είχε ποτέ αντισημιτικές πεποιθήσεις, αλλά είναι λογικό να τρομοκρατείται το φιλοϊσραηλινό κατεστημένο από την υποψηφιότητά του για δήμαρχος της Νέας Υόρκης. Το ουσιαστικό ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι ο αντισημιτισμός. Η φθίνουσα υποστήριξη του Δημοκρατικού Κόμματος προς το Ισραήλ διαστρεβλώνεται σκόπιμα σε μια αντισημιτική αφήγηση.

Καταρρίπτοντας τον μύθο: οργάνωση από τα κάτω αντί για συμβατική καμπάνια

Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που συνέβαλαν στη νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι∙ ωστόσο, ο σημαντικότερος είναι ότι απέδειξε πως η χειραγώγηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, η διαφήμιση και τα πιασάρικα συνθήματα δεν αρκούν για να εξασφαλίσουν εκλογική επιτυχία. Η πορεία του προς το δημαρχείο καθοδηγείται βασικά από την πραγματική κινητοποίηση της βάσης.

Η σημασία της νίκης του Μαμντάνι δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Προσφέρει ελπίδα στην εργατική τάξη και υποδηλώνει ότι τα κινήματα βάσης μπορούν να ξεπεράσουν τον φόβο, την οικονομική δύναμη και την επιρροή των μέσων ενημέρωσης. Η ανάλυση που ακολουθεί θα διερευνήσει τις ευρύτερες πολιτικές επιπτώσεις αυτού του ιστορικού θριάμβου.

Το καπιταλιστικό καθεστώς αντιμετωπίζει την οργή της εργατικής τάξης

Η αιφνιδιαστική επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην εθνική πολιτική αποτέλεσε πρωταρχικό παράγοντα στη διαμόρφωση του πολιτικού κλίματος το 2025. Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης διαμόρφωσαν το θέμα ως κάτι που παρουσίαζε μόνο δύο επιλογές: Τον αυταρχισμό του Τραμπ και τη θέση του κεντρώου κατεστημένου του Δημοκρατικού Κόμματος με τη Wall Street. Αυτή η λανθασμένη επιλογή είχε αντίκτυπο στις εκλογές για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης, όπου οι υποψήφιοι παρουσίασαν τις καμπάνιες τους ως αγώνες για την «προστασία του οικονομικού κλίματος και των ελευθεριών της πόλης μας».

Αυτό που στην πραγματικότητα εννοούσαν ήταν ότι οι ιδιοκτήτες μπορούν να κάνουν έξωση στον κόσμο, η αστυνομία της Νέας Υόρκης μπορεί να είναι βίαιη και οι εργολάβοι μπορούν να εξευγενίσουν τις γειτονιές.

Εδώ, το μήνυμα του Μαμντάνι ήταν ριζοσπαστικό και αληθινό. Δεν άφησε την πολιτική να αφορά μόνο την ηθική αγανάκτηση απέναντι στον Τραμπ. Αντίθετα, δήλωνε ότι η ακροδεξιά επεκτάθηκε επειδή οι κεντρώοι νεοφιλελεύθεροι δεν έκαναν τίποτα για να αντιμετωπίσουν τον πόνο των ανθρώπων των εργαζομένων τάξεων.

Ενώ οι πλούσιοι αποκόμιζαν ιστορικά κέρδη από το χρηματιστήριο και μια φαινομενικά ανακάμπτουσα οικονομία, ο Μαμντάνι αποκάλυψε τις πραγματικότητες πίσω από τους αριθμούς: μαζικές εξώσεις, ανασφαλή εργασία και εκμετάλλευση στην εργασία μέσω διαδικτυακών πλατφορμών. Ο θρίαμβός του αποδεικνύει ότι η φιλελεύθερη ευγένεια δεν αρκεί πλέον για να αποκρύψει τα εγγενή ελαττώματα του καπιταλισμού.

Νίκη του σκοπού, όχι ενός ατόμου

Εάν η νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι θεωρηθεί απλώς ως ο θρίαμβος ενός χαρισματικού υποψηφίου, μπορεί να παραβλεφθεί η πραγματική φύση αυτής της πολιτικής συγκυρίας. Αυτή η καμπάνια δεν ήταν μια εκλογική προσπάθεια από πάνω προς τα κάτω, με βάση τη φυλή∙ αντίθετα, ήταν μια κινητοποίηση από τη βάση που περιελάμβανε την DSA της Νέας Υόρκης, συνδικάτα ενοικιαστών, εργατικές επιτροπές και δίκτυα αλληλοβοήθειας μεταναστών.

Από το Μπρούκλιν μέχρι το Μπρονξ, οι διοργανωτές έκαναν λεπτομερή έρευνα, επικοινωνώντας με τα άτομα ένα προς ένα και ενημερώνοντάς τα για την πολιτική. Πολλοί που δεν είχαν ψηφίσει στο παρελθόν έγιναν ψηφοφόροι για πρώτη φορά. Δεν ήταν το μάρκετινγκ που εξασφάλισε αυτή την επιτυχία∙ ήταν η μαχητικότητα.

Ο Μαμντάνι έχει τονίσει επανειλημμένα ότι οι εκλογές δεν είναι ο τελικός στόχος. «Ο στόχος μας είναι υψηλότερος από το να κερδίσουμε απλώς μια εκλογική αναμέτρηση∙ επιθυμούμε να οικοδομήσουμε την ικανότητα να αλλάξουμε τους δικαιούχους αυτής της πόλης», έχει δηλώσει σε διάφορες ομιλίες του. Δεσμεύτηκε να κυβερνήσει σε συνασπισμό με τα κινήματα και όχι πάνω από αυτά.

Τα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας: ενίσχυση του μαζικού κινήματος και αγώνας για τα λαϊκά δικαιώματα

Οι σοσιαλιστές πρέπει να αποφύγουν τον υπερβολικό εφησυχασμό μετά τη νίκη του Μαμντάνι. Αυτή η νίκη πρέπει να θεωρηθεί ως μέρος ενός ευρύτερου αγώνα που παραμένει ανολοκλήρωτος. Ακόμα και μέσα στο Δημαρχείο, ένας σοσιαλιστής δήμαρχος αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις, συμπεριλαμβανομένων των γραφειοκρατιών, των ενώσεων της αστυνομίας, των ομάδων λόμπι της αγοράς ακινήτων και των εχθρικών μέσων ενημέρωσης, τα οποία αντιτίθενται στα συμφέροντα της εργατικής τάξης.

Πολλοί στην Αριστερά υποστηρίζουν ότι ο θρίαμβος του Μαμντάνι και ο ενθουσιασμός που προκάλεσε –που πηγάζει από τη δημοκρατική-σοσιαλιστική πολιτική του και την υποστήριξή του προς την Παλαιστίνη– ενέχουν κινδύνους. Ένας τέτοιος ενθουσιασμός έχει ιστορικά οδηγήσει σε αποπροσανατολισμό και απογοήτευση, όταν οι ρεφορμιστές δημοκράτες αναπόφευκτα προδίδουν την αριστερά. Κατά συνέπεια, οι επαναστάτες πρέπει να διατηρήσουν την αντίθεσή τους σε όλους τους Δημοκρατικούς και τους αξιωματούχους εντός του καπιταλιστικού κράτους. Επιπλέον, παρά τους ισχυρισμούς των DSA, οι Δημοκρατικοί είναι δομικά ανθεκτικοί στις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις και στα λαϊκά, προοδευτικά αιτήματα. Εκείνοι που προσπαθούν να μεταρρυθμίσουν το Δημοκρατικό Κόμμα συχνά διαπιστώνουν ότι αντίθετα μεταμορφώνονται οι ίδιοι – από προοδευτικούς ακτιβιστές σε υπερασπιστές του status quo.

Ωστόσο, ακόμη και αν δεν πιστεύουμε καθόλου στον εκλογικό χαρακτήρα ή στο ότι οι σοσιαλιστές θα επιφέρουν θετικές αλλαγές στο Δημοκρατικό Κόμμα, θα πρέπει να παράσχουμε τουλάχιστον κριτική υποστήριξη στους πιο αριστερούς υποψηφίους που συνεχίζουν να θέτουν υποψηφιότητα. Μέχρι να ριζώσει ένα πραγματικά επαναστατικό κίνημα στις ΗΠΑ, αυτή είναι η καλύτερη επιλογή για εμάς.

Δεύτερον, ο θρίαμβος μιας ιδέας ή των ζητημάτων που διακυβεύονται είναι πολύ πιο σημαντικός από την επιτυχία μεμονωμένων ατόμων. Η γνήσια ελπίδα που περιβάλλει αυτή τη νίκη πηγάζει από την αποφασιστικότητα των απλών ανθρώπων να συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στα αντεργατικά μέτρα που θεσπίζει η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Οι σοσιαλιστές πρέπει να διατηρήσουν τη δυναμική των μαζικών διαδηλώσεων και να κινητοποιήσουν μια διαφορετική βάση ατόμων που συμμετέχουν. Είναι σημαντικό να οικοδομηθεί μια πλατφόρμα που να εκτείνεται πέρα από την εκλογική περίοδο, καθιερώνοντας εργατικές επιτροπές και συνελεύσεις ενοικιαστών ως μέσα αντίστασης απέναντι στην εξουσία. Πρέπει να υποστηρίξουμε μια σοσιαλιστική στρατηγική που υπερβαίνει τις απλές πολιτικές προτάσεις και μετασχηματίζει ριζικά τη φύση της ιδιοκτησίας σε μια καπιταλιστική κοινωνία.

Η πρόκληση για τον Μαμντανί θα είναι να αντιμετωπίσει την πολυπλοκότητα της εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων, προετοιμάζοντας παράλληλα τις πιθανές παρεμβάσεις, καθώς και να οικοδομήσει ισχυρούς θεσμούς ικανούς να αντέξουν τις πιέσεις της εκλογικής περιόδου και τις επιθέσεις της δεξιάς. Η εκλογή του Ζοχράν Μαμντάνι ως δημάρχου το 2025 αποτελεί σημαντικό ορόσημο για τη σοσιαλιστική πολιτική στην Αμερική. Διαρρηγνύει τον επιχειρηματικό δικομματισμό των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων, αποδεικνύοντας ότι η ταξική πολιτική μπορεί να πετύχει ακόμη και μέσα στον καπιταλισμό. Ενώ ο Τραμπ διαβεβαιώνει σθεναρά τη δέσμευσή του να «σώσει την Αμερική» προς όφελος των πλουσίων και των αστυνομικών ενώσεων, ο Μαμντάνι προσφέρει ένα εντελώς διαφορετικό όραμα: μια πόλη που θα δημιουργηθεί από και για τους εργαζόμενους. Η νίκη του Μαμντάνι αποτελεί πρόκληση για την κυριαρχία του Τραμπ σε μια εποχή μειωμένης ελπίδας και γενικευμένης απελπισίας. Αποδεικνύει ότι ένας άλλος κόσμος όχι μόνο είναι νοητός, αλλά οικοδομείται ενεργά μέσα από τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων, τις απεργίες ενοικίου και τώρα, μέσα στις αίθουσες του Δημαρχείου.

Υστερόγραφο

Αν και η πρόσφατη εκλογή του Μαμντάνι είναι ένα ενθαρρυντικό βήμα για την αμερικανική αριστερά, θέτει επίσης μια αρκετά δύσκολη στρατηγική πρόκληση. Όπως ορθά σημειώνουν ορισμένοι επικριτές, η «κριτική μας υποστήριξη» στον Μαμντάνι δεν μπορεί να αποτελέσει φύλλο συκής για την ευθυγράμμισή μας με τον αριστερό ρεφορμισμό. Η απλή προειδοποίηση ενάντια στους «κινδύνους» του εισοδισμού στο Δημοκρατικό Κόμμα είναι ανεπαρκής χωρίς να αντιμετωπίσουμε τον δομικό μηχανισμό που χρησιμοποιεί το κόμμα για να προσεταιριστεί και να διαλύσει τη ριζοσπαστική δυναμική. Επανειλημμένα, οι λαϊκές εξεγέρσεις –κυρίως εκείνες που βασίζονται στις προσδοκίες της εργατικής τάξης– έχουν κατευθυνθεί σε θεσμικά αδιέξοδα. Χωρίς οργανωτική ανεξαρτησία από το Δημοκρατικό Κόμμα, ακόμη και ο πιο αφοσιωμένος σοσιαλιστής που αναλαμβάνει καθήκοντα κινδυνεύει να γίνει διαχειριστής κρίσεων αντί για μετασχηματιστική δύναμη.

Κατά τη διάρκεια περιόδων οικοδόμησης κινήματος, η κριτική αυτή καθίσταται ιδιαίτερα κρίσιμη. Ως επαναστάτες, το καθήκον μας δεν είναι να περιμένουμε να εξαντληθούν τα κινήματα για να οικοδομήσουμε κατόπιν μια ενιαία εναλλακτική λύση. Αντίθετα, πρέπει να δράσουμε ενώ ο λαός βρίσκεται σε κίνηση –ενώ χιλιάδες άνθρωποι πολιτικοποιούνται σε μάχες για τη στέγαση, εργατικούς αγώνες και αντιπολεμικά κινήματα– και να προσφέρουμε έναν επαναστατικό πόλο που δεν καταρρέει στην «αριστερή πτέρυγα του εφικτού». Η εκστρατεία του Μαμντάνι προσέφερε ελπίδα, αλλά μπορούμε να τη διατηρήσουμε μόνο με την οικοδόμηση μαζικών δομών πέρα από το κράτος. Επιπλέον, ο ίδιος ο Μαμντάνι αντιπροσωπεύει τώρα μια αντίφαση που οποιοσδήποτε σοσιαλιστής που βρίσκεται στην εκτελεστική εξουσία δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίσει στον καπιταλισμό: θα του ανατεθεί η επιβολή ενός κατασταλτικού μέσου στο οποίο κάποτε προσπάθησε να αντισταθεί. Όταν οι επιδρομές του ICE επαναληφθούν ή οι διαδηλώσεις παλαιστινιακής αλληλεγγύης ξεσπάσουν σε πείσμα του ομοσπονδιακού διατάγματος, η αστυνομία της Νέας Υόρκης του Μαμντάνι θα προστατεύσει τους διαδηλωτές - ή θα τους χτυπήσει και θα τους ποινικοποιήσει; Το ερώτημα δεν είναι απλώς θεωρητικό- είναι μια αναπόφευκτη πολιτική δοκιμασία. Χωρίς ένα θεμέλιο ανεξάρτητης, οργανωμένης μαζικής αντίστασης που θα καθιστά τους εκλεγμένους αξιωματούχους υπόλογους –όχι στο κόμμα, αλλά στην τάξη– θα αναγκαστούν να αποφασίσουν μεταξύ έννομης τάξης και δικαιοσύνης. Η Αριστερά πρέπει να προετοιμαστεί για να πολεμήσει – όχι μόνο μαζί με τον Μαμντάνι, αλλά μερικές φορές και εναντίον του.

Η συγγραφέας ευχαριστεί τον Duncan Chapel για τις συνεισφορές του.

Μετάφραση: elaliberta.gr/

Sankha Subhra Biswas, “Democratic mayoral primary election in New York City – Zoran Mamdani’s win: can it catalyse a new wave of struggles?”, Alternative Viewpoint, 27 Ιουνίου 2025, https://altviewpoint.in/zoran-mamdanis-win-can-it-catalyse-a-new-wave-of-struggles/. Αναδημοσίευση: Europe Solidaire Sans Frontières, https://www.europe-solidaire.org/spip.php?article75495.