Διαδήλωση στο κέντρο του Σεντ Λούις ενάντια στα σχέδια Τραμπ για μαζικές απελάσεις. Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2025 (Brian Munoz / St. Louis Public Radio)
Kay Mann
Παραμονές των εκλογών του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ
Στις τελευταίες εβδομάδες και ημέρες της προεκλογικής εκστρατείας για τις «ενδιάμεσες εκλογές» του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ, η πιθανότητα το Δημοκρατικό Κόμμα να κερδίσει αρκετές τοπικές εκλογές ώστε να εξασφαλίσει την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων και, ενδεχομένως, στη Γερουσία, έχει αυξηθεί σημαντικά, καθώς οι Ρεπουμπλικάνοι βρίσκονται σε αμυντική θέση σε αρκετές εκλογικές περιφέρειες που παλαιότερα θεωρούνταν «σίγουρες», συμπεριλαμβανομένων ορισμένων στις οποίες δεν έχει σημειωθεί νίκη των Δημοκρατικών εδώ και δεκαετίες.
Μετά από αρκετά χρόνια κατά τα οποία φαινόταν πολιτικά ανίκητος, ο Τραμπ έχει γίνει όλο και πιο αντιδημοφιλής, ακόμη και στους κύκλους του κινήματος MAGA, και θεωρείται γενικά ως εμπόδιο για τους Ρεπουμπλικάνους υποψηφίους. Η απώλεια του ελέγχου επί ενός ή και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου θα αποτελούσε πλήγμα για την εσωτερική και διεθνή ατζέντα του Τραμπ. Μια ήττα των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο θα αποτελέσει επίσης έντονη καταδίκη του ίδιου του Τραμπ, ο οποίος έχει εντείνει τις προσπάθειές του να χρησιμοποιήσει την κρατική εξουσία για να αποτρέψει τις νίκες του Δημοκρατικού Κόμματος μέσω ψευδών ισχυρισμών για εκλογική απάτη και ψήφο μη πολιτών μεταναστών, προσπαθειών να χρησιμοποιήσει τα δικαστήρια για να περιορίσει την ψηφοφορία σε περιοχές των Δημοκρατικών, καθώς και δυσοίωνων απειλών για την αποστολή οπλισμένων πρακτόρων της ICE και ακόμη και του στρατού στα εκλογικά τμήματα.
Οι εκλογές ονομάζονται «ενδιάμεσες» σε σχέση με το ακαδημαϊκό ημερολόγιο και διεξάγονται στο μέσο της τετραετούς προεδρικής θητείας για πολλά, αλλά όχι όλα, τα αξιώματα σε ομοσπονδιακό και πολιτειακό επίπεδο, καθώς και για τις εκλογές των κυβερνητών των πολιτειών. Ο Τραμπ διέθετε ρεπουμπλικανική πλειοψηφία και στα δύο σώματα του Κογκρέσου, το οποίο λειτούργησε ως «σφραγίδα έγκρισης» για τις ιμπεριαλιστικές του περιπέτειες και την επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα, τους πολιτικούς θεσμούς, τις ευάλωτες κοινότητες και το περιβάλλον. Ωστόσο, ο Τραμπ έχει προωθήσει την αντιδραστική ατζέντα του κυρίως μέσω εκτελεστικών διαταγμάτων που συχνά έχουν υπερβεί τις αρμοδιότητες του Κογκρέσου. Ο Τραμπ θα συνεχίσει πολύ πιθανόν να προσπαθεί να παρακάμψει το Κογκρέσο, ιδίως αν οι Δημοκρατικοί γίνουν το κόμμα της πλειοψηφίας και στα δύο σώματα. Το Ανώτατο Δικαστήριο, με τη συντηρητική πλειοψηφία του, έχει επίσης λειτουργήσει σε μεγάλο βαθμό ως «σφραγίδα έγκρισης» για τον Τραμπ, αλλά έχει ωστόσο επιδείξει μια ανεξάρτητη στάση σε αρκετές σημαντικές αποφάσεις, όπως στο ζήτημα της ιθαγένειας λόγω γέννησης και στις προσπάθειές του να παρέμβει στη διαδικασία ψηφοφορίας.
Δεν είναι πια ανίκητος
Η κατάρρευση της πολιτικής τύχης του Τραμπ είναι σε μεγάλο βαθμό το αναμενόμενο αποτέλεσμα των δικών του πολιτικών, ιδίως του υψηλού κόστους διαβίωσης που επιδεινώθηκε από τις δασμολογικές του πολιτικές και τον πόλεμο με το Ιράν. Οι Ρεπουμπλικανοί σύμμαχοί του έχουν ως επί το πλείστον επιδιώξει να αποστασιοποιηθούν από αυτόν. Η επιμονή του να προτείνει αδύναμους υποψηφίους για τη Γερουσία στη Νότια Καρολίνα και το Τέξας, όπου οι Ρεπουμπλικανοί κατέχουν αυτές τις έδρες εδώ και δεκαετίες, πιθανότατα θα θεωρηθεί ως σοβαρό πολιτικό σφάλμα σε περίπτωση που οι Δημοκρατικοί επικρατήσουν σε αυτές τις εκλογές, κάτι που θα μπορούσε να σημαίνει ότι οι Ρεπουμπλικανοί θα χάσουν την πλειοψηφία τους στη Γερουσία. Οι δισεκατομμυριούχοι που στηρίζουν τον Τραμπ έχουν εξοργιστεί από τους δασμούς, οι οποίοι τους έχουν βλάψει, ενώ ορισμένοι τομείς, όπως η γεωργία και η επεξεργασία κρέατος – τομείς με μεγάλο εργατικό δυναμικό που αποτελείται κυρίως από Μεξικανούς μετανάστες – έχουν αρχίσει να αντιδρούν στην έκταση της αντιμεταναστευτικής εκστρατείας του Τραμπ. Οι Λατίνοι, ένας πληθυσμός του οποίου πάνω από το 40% ψήφισε τους Ρεπουμπλικάνους στις πρόσφατες εθνικές εκλογές, έχουν απομακρυνθεί λόγω της βίας και της σκληρότητας της εκστρατείας τρόμου της ICE εναντίον των λατινοαμερικανικών μεταναστευτικών κοινοτήτων.
Η αναμενόμενη νίκη ενός επαρκούς αριθμού Δημοκρατικών, που θα τους επιτρέψει να αναλάβουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και, ενδεχομένως, της Γερουσίας, δεν σημαίνει ότι οι Δημοκρατικοί προσφέρουν κάποια προοδευτική εναλλακτική λύση στην πολιτική του Τραμπ. Κατά τη διάρκεια των χειρότερων εξωφρενικών πράξεων του Τραμπ – από την αποστολή ομάδων ένοπλης βίας της ICE σε πόλεις των ΗΠΑ και τις απελάσεις, μέχρι την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο και της συζύγου του Σέλι Φλόρες και τη λεηλασία του πετρελαϊκού πλούτου της Βενεζουέλας, την επίθεση εναντίον των τρανς ατόμων και τον πόλεμο κατά του Ιράν – καμία φωνή της αντιπολίτευσης δεν ήταν πιο ήπια από εκείνες των ηγετών του Δημοκρατικού Κόμματος στο Κογκρέσο, Τσάκ Σούμερ, αρχηγού της αντιπροσωπείας του Δημοκρατικού Κόμματος στη Γερουσία, και Χακίμ Τζέφρις, αρχηγός της αντιπροσωπείας του Δημοκρατικού Κόμματος στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ήταν η στροφή του Δημοκρατικού Κόμματος προς τα δεξιά και η υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που συνέβαλαν στο να καταστεί δυνατή η πρώτη νίκη του Τραμπ το 2016 έναντι της Χίλαρι Κλίντον. Εάν οι Δημοκρατικοί αποκτήσουν την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων και, ακόμη περισσότερο, εάν κερδίσουν την πλειοψηφία στη Γερουσία και, ως εκ τούτου, ελέγχουν και τα δύο σώματα του Κογκρέσου, θα βρεθούν υπό τεράστια πίεση να ανατρέψουν την πολιτική του Τραμπ ταχύτερα και πιο ριζικά από ό,τι θα επιθυμούσαν.
Η «μεγάλη σκηνή» [The Big Tent]
Υπάρχει επίσης μια συζήτηση εντός του Δημοκρατικού Κόμματος και των DSA σχετικά με τη σχέση μεταξύ των δύο. Ο Μπέρνι Σάντερς τάσσεται υπέρ ενός κόμματος «μεγάλης σκηνής» με ένα ευρύ φάσμα πολιτικών και ιδεολογικών ρευμάτων, στο οποίο θα συμπεριλαμβάνεται και οι DSA. Τα ρεφορμιστικά και εκλογικά ρεύματα εντός των DSA (Democratic Socialists of America / Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής) ενδιαφέρονται ιδιαίτερα να πάρουν μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Η Φραντσέσκα Χονγκ, που υποστηρίχθηκε από τους DSA, μια βουλεύτρια της πολιτείας του Ουισκόνσιν η οποία κατέβηκε υποψήφια και έχασε οριακά στις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος για τη θέση του κυβερνήτη, τάχθηκε υπέρ ενός Δημοκρατικού Κόμματος «μεγάλης σκηνής» κατά τη διάρκεια μιας τηλεοπτικής συζήτησης. Η Χονγκ τώρα κάνει εκστρατεία υπέρ του Ντέιβιντ Κρόουλι, ο οποίος την νίκησε οριακά στις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος για τη θέση του κυβερνήτη με την υποστήριξη του κατεστημένου του Δημοκρατικού Κόμματος. Η συντηρητική πτέρυγα του Δημοκρατικού Κόμματος, που διαθέτει ισχυρά οικονομικά μέσα, είναι σε μεγάλο βαθμό αντίθετη στο να δοθεί θέση στους δημοκράτες σοσιαλιστές στο κόμμα, αν και ορισμένοι πιο ανοιχτόμυαλοι κεντριστές θα μπορούσαν κάλλιστα να διακρίνουν πλεονεκτήματα στην ενσωμάτωση μιας ενεργητικής, εκλογικά προσανατολισμένης αριστερής πτέρυγας, την οποία θα μπορούσαν να ελέγχουν καλύτερα εντός του κόμματος παρά εκτός αυτού. Όπως σκέφτονταν οι γκάνγκστερ στην ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα, Ο Νονός, πρέπει να «κρατάς τους φίλους σου κοντά, και τους εχθρούς σου ακόμα πιο κοντά». Σε κάθε περίπτωση, αν όλοι οι υποψήφιοι που υποστηρίζονται από τους DSA για τη Βουλή των Αντιπροσώπων κερδίσουν τις εκλογές, θα έχουν μια αντιπροσωπεία επτά μελών (υπάρχουν επί του παρόντος 214 Δημοκρατικοί έναντι 218 Ρεπουμπλικάνων), πολύ μικρή για να ασκήσει σημαντική επιρροή στην πολιτική του κόμματος.
Οι DSA σε σταυροδρόμι
Από την ταχεία ανάπτυξή της, που ξεκίνησε με την προεκλογική εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς για την προεδρική υποψηφιότητα του Δημοκρατικού Κόμματος το 2016, οι DSA δεν έχουν προτείνει κανέναν υποψήφιο για την προεδρία. Ωστόσο, επί του παρόντος, η πιο φιλοδημοκρατική, ρεφορμιστική πτέρυγα της ηγεσίας των DSA φαίνεται να τάσσεται υπέρ της υποστήριξης ενός υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές του 2028, ο οποίος θα προέρχεται από το Δημοκρατικό Κόμμα, πιθανότατα της Αλεξάνδρια Οκάσιο-Κορτέζ (AOC). Πολλοί στην επαναστατική σοσιαλιστική αριστερά σήμερα υποστηρίζουν επίσης τη στρατηγική της χρήσης του ψηφοδελτίου του Δημοκρατικού Κόμματος – τη λεγόμενη «βρώμικη ρήξη» με το Δημοκρατικό Κόμμα – σε αντίθεση με όσους υποστηρίζουν μια «καθαρή ρήξη» με τους Δημοκρατικούς υπέρ μιας ανεξάρτητης πολιτικής δράσης. Οι επαναστάτες σοσιαλιστές που τάσσονται υπέρ της χρήσης του ψηφοδελτίου του Δημοκρατικού Κόμματος το θεωρούν ως μια βραχυπρόθεσμη τακτική στο δρόμο προς την οικοδόμηση μιας αριστερής εναλλακτικής λύσης ή ενός Εργατικού Κόμματος κάποια στιγμή στο μέλλον. Όμως, όπως το έθεσε πρόσφατα ο Κιμ Μούντι, αυτή η «τακτική γίνεται στρατηγική». Πράγματι, υπάρχουν σαφώς πλατιά διαδεδομένες ψευδαισθήσεις μεταξύ των ως επί το πλείστον άπειρων μελών των DSA σχετικά με τη δυνατότητα μετασχηματισμού του διευθυνόμενου από τους καπιταλιστές Δημοκρατικού Κόμματος σε ένα κόμμα υπέρ της εργατικής τάξης και αντικαπιταλιστικό. Για πολλά μέλη των DSA, η συμμετοχή στις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος αποτελεί στρατηγική.
Η εμπειρία Μαμντάνι
Η νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι στις εκλογές για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης και οι καλές πιθανότητες που έχουν οι υποψήφιοι δήμαρχοι που υποστηρίζουν οι DSA στην Ουάσινγκτον και στο Λος Άντζελες να κερδίσουν τον Νοέμβριο, έχουν δώσει ώθηση στη στρατηγική της χρήσης της εκλογικής λίστας του Δημοκρατικού Κόμματος για τη νίκη στις προκριματικές και στη συνέχεια στις γενικές εκλογές. Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ματιά στην εμπειρία του Μαμντάνι στο αξίωμα αποκαλύπτει τις αντιφάσεις και τους περιορισμούς των σοσιαλιστών που κατεβαίνουν ως Δημοκρατικοί, χρησιμοποιώντας τους πολιτικούς και υλικούς πόρους του Δημοκρατικού Κόμματος.
Η νίκη του Ζοχράν Μαμντάνι στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης, η οποία ουσιαστικά εξασφάλισε τη νίκη του στις γενικές εκλογές, είχε μεγάλη επίδραση στις συζητήσεις στην Αριστερά και στους DSA. Στις προκριματικές, ο Μαμντάνι αντιμετώπισε τον Άντριου Κουόμο, τον πρώην κυβερνήτη της πολιτείας της Νέας Υόρκης, ο οποίος κατηγορήθηκε από αρκετές γυναίκες για σεξουαλική παρενόχληση, γεγονός που κατέστησε δυνατή τη νίκη του Μαμντάνι στις προκριματικές, η οποία με τη σειρά της εξασφάλισε σχεδόν τη νίκη του στις γενικές εκλογές, δεδομένης της δύναμης των Δημοκρατικών και της αδυναμίας των Ρεπουμπλικάνων στο πολιτικό σκηνικό της Νέας Υόρκης. Ο Μαμντάνι απευθύνθηκε άμεσα στους Νεοϋορκέζους της εργατικής τάξης με ένα πρόγραμμα ελέγχου των ενοικίων, δωρεάν δημόσιων μεταφορών και προσιτής παιδικής φροντίδας. Η νίκη στις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος έδωσε στον Μαμντάνι πρόσβαση σε σημαντικούς πολιτικούς και υλικούς πόρους, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης της κεντρώας Δημοκρατικής κυβερνήτριας της Νέας Υόρκης, Κάθι Χότσουλ.
Φυσικά, όμως, αυτή η υποστήριξη συνοδευόταν από όρους. Η Χότσουλ κατέστησε σαφές ότι η πρόταση του Μαμντάνι για την επιβολή φόρου στους δισεκατομμυριούχους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα προγράμματά του, δεν ήταν πλέον υπό συζήτηση. Επίσης, αισθάνθηκε πολιτικά υποχρεωμένος να διατηρήσει στη θέση της την πρώην αρχηγό της αστυνομίας Τζέσικα Τις, η οποία θεωρείται δισεκατομμυριούχος λόγω της θέσης της, ακόμη και μετά την παροχή βοήθειας από την αστυνομία της Νέας Υόρκης σε πράκτορες της ICE, οι οποίοι πρόσφατα σκότωσαν ένα άτομο κατά τη διάρκεια μιας βίαιης επιχείρησης. Σε αυτούς τους πολιτικούς περιορισμούς, που εμποδίζουν τον Μαμντάνι να ενεργεί με συνέπεια προς όφελος των εργαζομένων της Νέας Υόρκης, προστίθενται και οι θεσμικοί περιορισμοί που αντιμετωπίζει κάθε δήμαρχος. Οι δημοσιονομικοί περιορισμοί εμπόδισαν τον Μαμντάνι να υποστηρίξει το δίκαιο αίτημα των παραϊατρικών επαγγελματιών της πόλης της Νέας Υόρκης για ένα εφάπαξ επίδομα δέκα χιλιάδων δολαρίων.
Ανεξάρτητη Πολιτική Δράση
Η εμπειρία του Μαμντάνι και οι συζητήσεις στην Αριστερά σχετικά με τη χρήση της εκλογικής λίστας του Δημοκρατικού Κόμματος αποτελούν την πιο πρόσφατη εκδοχή της συζήτησης γύρω από το ζήτημα της ανεξάρτητης πολιτικής δράσης. Η απουσία ενός μαζικού πολιτικού κόμματος με κάποιο είδος θεσμικής σύνδεσης με το εργατικό κίνημα αποτελεί βασική πτυχή του αμερικανικού εξαιρετισμού και σημαντικό εμπόδιο στην ανεξάρτητη κινητοποίηση της εργατικής τάξης εκτός των δύο κύριων καπιταλιστικών κομμάτων. Οι επαναστάτες σοσιαλιστές στις ΗΠΑ θεωρούν από καιρό την ανεξάρτητη πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της ως ένα θεμελιώδες και απαραίτητο βήμα για να βγει η εργατική τάξη από την ατομικοποίησή της και την πολιτική υποταγή της στα καπιταλιστικά κόμματα, προς την αντικαπιταλιστική ταξική συνείδηση, δράση και οργάνωση. Οι DSA έχουν σήμερα την ευκαιρία να συμβάλουν στην επίλυση του ζητήματος της ανεξάρτητης πολιτικής δράσης της εργατικής τάξης, εκπαιδεύοντας τα μέλη τους και το πολιτικό τους κοινό σχετικά με τον ταξικό χαρακτήρα του Δημοκρατικού Κόμματος και προωθώντας την ανάγκη για ένα μαζικό, ανεξάρτητο σοσιαλιστικό ή εργατικό κόμμα.
Ωστόσο, ρεφορμιστικά ρεύματα στην ηγεσία των DSA —ιδίως οι ομάδες Προετοιμασία και Σοσιαλιστική Πλειοψηφία— έχουν ταχθεί υπέρ της υποστήριξης από τους DSA ενός υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές του 2028, ξεκινώντας με την υποστήριξη ενός υποψηφίου στις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος. Έχουν ξεκινήσει μια εκστρατεία για να «προτείνουν» την Αλεξάνδρα Οκάσιο-Κορτέζ (AOC) ως υποψήφια στις προκριματικές εκλογές του Δημοκρατικού Κόμματος. Ορισμένοι επαναστάτες σοσιαλιστές, όπως η ομάδα Ψωμί και Τριαντάφυλλα εντός των DSA, υποστηρίζουν επίσης την υποψηφιότητα της AOC στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών.
Μετεκλογική περίοδος
Η μετεκλογική περίοδος θα παρουσιάσει ένα νέο πολιτικό τοπίο. Εάν οι Δημοκρατικοί κερδίσουν τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου, θα βρεθούν υπό τεράστια πίεση να επανορθώσουν τη ζημιά που έχει προκαλέσει ο Τραμπ. Μια τέτοια πίεση πιθανότατα θα ωθήσει το κατεστημένο του Δημοκρατικού Κόμματος στο Κογκρέσο, με επικεφαλής τους Σούμερ και Τζέφρις, να προχωρήσει πιο μακριά από ό,τι θα ήθελε σε ζητήματα όπως η αμερικανική υποστήριξη προς το Ισραήλ, οι φορολογικές περικοπές, τα δικαιώματα των τρανς – στα οποία έχουν ήδη αποδειχθεί αναξιόπιστοι σύμμαχοι –, η περιβαλλοντική απορρύθμιση, η δημοσιοποίηση των φακέλων Έπσταϊν, καθώς και μεγάλο μέρος της κυρίως νεοφιλελεύθερης ατζέντας που έχουν θεσπίσει ο Τραμπ και η ρεπουμπλικανική πλειοψηφία του στο Κογκρέσο. Η αναπόφευκτη διστακτικότητά τους σε αυτά τα ζητήματα θα εκθέσει περαιτέρω την πραγματική τους φύση σε όσους στην αριστερά εξακολουθούν να τρέφουν ψευδαισθήσεις σχετικά με τον προοδευτικό χαρακτήρα του Δημοκρατικού Κόμματος. Η μετεκλογική περίοδος θα σηματοδοτήσει επίσης την έναρξη των προεκλογικών εκστρατειών για τις προεδρικές εκλογές του 2028.
Η επόμενη περίοδος θα αποτελέσει επίσης ένα σταυροδρόμι για τους DSA. Θα χαράξει μια πορεία που θα τους οδηγήσει τους ίδιους και την δυναμική των 135.000, κυρίως νέων μελών τους, στο Δημοκρατικό Κόμμα, όπου αυτή η δυναμική θα διαχυθεί; Ή θα συμβάλει στη δημιουργία μιας ανεξάρτητης πολιτικής εναλλακτικής για τους εργαζόμενους και τους καταπιεσμένους, ώστε να αντιμετωπίσουν τις νεοφασιστικές, ιμπεριαλιστικές, εκμεταλλευτικές και νεοφιλελεύθερες επιθέσεις του Τραμπ και να θέσουν τα θεμέλια για ένα μαζικό εργατικό κόμμα εκτός και ενάντια στους δύο καπιταλιστικούς κόμματα;
Η μετεκλογική περίοδος θα σηματοδοτήσει, ελπίζουμε, και την επιστροφή των μαζικών διαδηλώσεων κατά του Τραμπ. Με εξαίρεση μια πρόσφατη μαζική κινητοποίηση με σύνθημα «προστατέψτε την ψήφο», που οργανώθηκε από τον φιλο-Δημοκρατικό, ελεγχόμενο από ΜΚΟ μηχανισμό «No Kings!», το μαζικό κίνημα παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αδρανές τους τελευταίους μήνες, καθώς η δυναμική του κοινωνικού κινήματος κατευθύνθηκε αρχικά προς τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών και, τους τελευταίους μήνες, προς τις γενικές εκλογές.
Μιλγουόκι,
30 Οκτωβρίου 2026
Μετάφραση: elaliberta.gr
Kay Mann, “On the Eve of the November US Elections”, International Viewpoint, 31 Οκτωβρίου 2026, https://internationalviewpoint.org/On-the-Eve-of-the-November-US-Elections.
Η Kay Mann είναι λέκτορας Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στο Stevens Point και μέλος του παραρτήματος του Μιλγουόκι της οργάνωσης Solidarity.
