Γιατί παρατηρείται έξαρση του αντισημιτισμού;
Gilbert Achcar
ΠΗΓΗ: gilbert-achcar.net
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: elaliberta.gr
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα τελευταία δύο χρόνια παρατηρείται έξαρση του αντισημιτισμού: πέρα από τη γενική αύξηση των εκδηλώσεων ρατσισμού κάθε είδους, έχει σημειωθεί συγκεκριμένη έξαρση σοβαρών επιθέσεων που στοχεύουν τους Εβραίους ως τέτοιους. Η αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος απαιτεί τη σωστή διάγνωση της βασικής αιτίας του φαινομένου.
Η έξαρση των αντισημιτικών πράξεων συνδέεται προφανώς με την αλληλουχία γεγονότων που ξεκίνησε στη Μέση Ανατολή με την επίθεση υπό την ηγεσία της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Αυτή σηματοδότησε την έναρξη μιας εξαιρετικά βίαιης και δολοφονικής επίθεσης των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων κατά της Λωρίδας της Γάζας: αδικαιολόγητοι και εντατικοί βομβαρδισμοί σε μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του πλανήτη, που οδήγησαν στη συστηματική καταστροφή του αστικού ιστού της και σε δεκάδες χιλιάδες θύματα, πέραν ενός ακόμη άγνωστου αριθμού νεκρών από έμμεσες αιτίες που οφείλονται στον αποκλεισμό, στην καταστροφή των υποδομών υγείας της Γάζας, στην οργανωμένη πείνα και στις εξαιρετικά επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης σε σκηνές.
Ανεξάρτητα από το αν κάποιος αποδέχεται ή όχι τον χαρακτηρισμό αυτής της φρικτής επίθεσης ως γενοκτονίας, το γεγονός παραμένει ότι πρόκειται για μια αποτρόπαια σφαγή τεράστιας κλίμακας. Επιπλέον, είχε τη μοναδικότητα να είναι η πρώτη τηλεοπτικά μεταδιδόμενη σφαγή τέτοιας έκτασης, χάρη στην ζωντανή κάλυψη από τηλεοπτικά δίκτυα που κατάφεραν να συνεχίσουν να μεταδίδουν από το εσωτερικό της Λωρίδας της Γάζας. Είναι απολύτως κατανοητό ότι αυτή η μαζική σφαγή, που διαπράχθηκε με εντατικό ρυθμό επί δύο χρόνια υπό τα βλέμματα του κόσμου, προκάλεσε ένα παγκόσμιο κύμα ειρηνικών διαδηλώσεων αλληλεγγύης προς τους Παλαιστίνιους που είναι τα θύματα – ένα κύμα του οποίου το Λονδίνο υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα, αν όχι το σημαντικότερο, κέντρα.
Μπροστά σε αυτά τα γεγονότα – τον γενοκτονικό πόλεμο που διεξάγει ένα κράτος που επιμένει να αυτοπροσδιορίζεται ως εβραϊκό και να προσποιείται ότι μιλάει εξ ονόματος όλων των Εβραίων του κόσμου, και τις διαμαρτυρίες ενάντια σε αυτή την σφαγή – μπορεί να φαίνεται υπερβολικό να αναρωτιόμαστε αν είναι το πρώτο ή το δεύτερο που εξηγεί την αύξηση των αντισημιτικών πράξεων.
Οι ανώτεροι προοδευτικοί ραβίνοι του Ηνωμένου Βασιλείου έχουν αναγνωρίσει χωρίς περιστροφές αυτό που θα έπρεπε να είναι προφανές σε κάθε έντιμο άνθρωπο: η ακροδεξιά και ολοένα και πιο δολοφονική πορεία του Ισραήλ αποτελεί «υπαρξιακή απειλή» για τον Ιουδαϊσμό. Πρόκειται για ένα αποτέλεσμα για το οποίο είχαν προειδοποιήσει αμέτρητοι Εβραίοι επικριτές του Σιωνισμού, ακόμη και πριν από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Η Χάνα Άρεντ προειδοποίησε το 1944 ότι το σιωνιστικό εγχείρημα στην Παλαιστίνη «θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε ένα νέο κύμα αντισημιτισμού». Πολλοί από τους Εβραίους επικριτές του Σιωνισμού εξέφρασαν τον φόβο ότι ένα κράτος που γεννήθηκε υπό αποικιακές συνθήκες εις βάρος ενός αυτόχθονα πληθυσμού θα κατέληγε να συμπεριφέρεται με τρόπο που θεωρούσαν «ασυμβίβαστο με τις εβραϊκές αξίες», όπως παρατήρησαν οι ανώτεροι προοδευτικοί ραβίνοι του Ηνωμένου Βασιλείου.
Αντί για αυτή την αδιαμφισβήτητη διάγνωση, η κυβέρνηση Στάρμερ, η οποία κατηγορείται η ίδια για συνενοχή στη σφαγή των Ισραηλινών, προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την αύξηση του αντισημιτισμού προκειμένου να καταπνίξει περαιτέρω την αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη και να κερδίσει πόντους εις βάρος των πολιτικών αντιπάλων της. Αποδίδει την ευθύνη για την αύξηση του αντισημιτισμού στις πορείες αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη που πραγματοποιήθηκαν στο Λονδίνο – συμπεριλαμβανομένης μιας εξαιρετικά διαστρεβλωμένης ερμηνείας ενός συνθήματος όπως το «Globalise the Intifada» – και προσπαθεί να εκμεταλλευτεί την έξαρση των αντισημιτικών πράξεων προκειμένου να δυσφημίσει σήμερα τον Ζακ Πολάνσκι, με τον ίδιο τρόπο που δυσφημίστηκε χθες ο Τζέρεμι Κόρμπιν, με την επιπλέον παραδοξότητα ότι ο ίδιος ο ηγέτης των Πρασίνων είναι Εβραίος.
Η κενότητα αυτού του επιχειρήματος θα έπρεπε να είναι προφανής σε οποιονδήποτε άνθρωπο καλής πίστης που διαθέτει έστω και ελάχιστη γνώση των γεγονότων. Πάρτε για παράδειγμα το συκοφαντημένο σύνθημα: αναφέρεται προφανώς σε αυτό που παραμένει, και μακράν, το πιο σημαντικό στάδιο στον μακρύ αγώνα των Παλαιστινίων ενάντια στην κατοχή της γης τους, δηλαδή την εντυπωσιακή μη ένοπλη λαϊκή εξέγερση που έφτασε στο αποκορύφωμά της το 1988 στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα και οδήγησε στην εισαγωγή του όρου Ιντιφάντα στο διεθνές λεξιλόγιο. Το να ερμηνεύει κανείς την έκκληση για «παγκοσμιοποίηση» αυτής της εξέγερσης ως περίπτωση αντισημιτισμού δεν σημαίνει μόνο ότι ταυτίζει σκόπιμα το ισραηλινό κράτος με όλους τους Εβραίους του κόσμου, αλλά και ότι τους ταυτίζει με την κατοχή εδαφών από το κράτος αυτό, η οποία κατοχή συνιστά κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου.
Στην πραγματικότητα, οι διάφορες προσπάθειες της κυβέρνησης Στάρμερ να εκμεταλλευτεί τον αντισημιτισμό αποτελούν οι ίδιες, κατά κάποιον τρόπο, υποκίνηση του αντισημιτισμού. Είναι τόσο προφανώς ανέντιμοι – εκ μέρους ενός πρωθυπουργού που συγκαταλέγεται μεταξύ των πιο αντιπαθών στην ιστορία της Βρετανίας, με μια καταστροφική φήμη αναξιοπιστίας – που καταλήγουν να υποδαυλίζουν αντιεβραϊκά συναισθήματα μεταξύ εκείνων που είναι πολιτικά αδαείς και ανόητοι, σε σημείο να δέχονται ως αληθινή την προσποίηση του Ισραήλ ότι μιλά εξ ονόματος όλων των Εβραίων. Αν η κυβέρνηση Στάρμερ ήθελε πραγματικά να καταπολεμήσει τον αντισημιτισμό, θα άρχιζε τερματίζοντας τη συνεργασία της με την ισραηλινή κυβέρνηση και θα έφερνε στο προσκήνιο τους αμέτρητους προοδευτικούς Βρετανούς Εβραίους που μιλούν για τη δολοφονική πολιτική του Ισραήλ λέγοντας: όχι στο όνομά μας!
