Η Εναλλακτική Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας στηρίζει τις κινητοποιήσεις για το νέο θύμα αστυνομικής δολοφονίας στο Άργος, καθώς και για τους εγκαυματίες του Ασπρόπυργου, ένας εκ των οποίων κατέληξε. Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης και της αστυνομίας που έσπευσαν να καλύψουν τους αστυνομικούς δράστες της νέας κρατικής δολοφονίας στο Άργος, τα πραγματικά περιστατικά βοούν. Μάλιστα, σε μια εξαίρεση από το καθεστώς γενικευμένης ατιμωρησίας της αστυνομίας, οι δράστες αστυνομικοί έχουν ήδη τεθεί υπό προσωρινή κράτηση.

Τέρμα στην αστυνομική βία. Όχι στην ασυλία και τη συγκάλυψη των εγκληματικών ενεργειών των αστυνομικών. Να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι εκτελεστές αστυνομικοί. Να λογοδοτήσουν οι ηθικοί αυτουργοί που είναι η πολιτική ηγεσία και η ηγεσία της αστυνομίας. Κατάργηση των ειδικών σωμάτων ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ, ΔΙΑΣ, ΟΠΚΕ και των πρακτικών που επιτρέπουν ατιμώρητη τη συστηματική αστυνομική βία. Άμεση δικαιοσύνη σε όλα τα θύματα αστυνομικής βίας. Να διώξουμε την κυβέρνηση της ΝΔ και την πολιτική της καταστολής και του ρατσισμού. Καλούμε την Τετάρτη 15 Ιουλίου στις διαδηλώσεις: Αθήνα 19:00 Προπύλαια Θεσσαλονίκη 19:00 Καμάρα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα αφενός της σαρωτικής επίθεσης στην κοινωνία και του χαϊδέματος της ακροδεξιάς, αφετέρου της έντονης μαχητικότητας των κινημάτων και συνδικάτων, η Πάολα Ρεβενιώτη και η ομάδα του περιοδικού «Κράξιμο» διοργανώνουν στις 27 Ιουνίου 1992 το πρώτο Gay Pride στον λόφο Στρέφη. Το Pride αυτό έγινε σε μια εποχή που το πρώτο μαζικό κίνημα ομοφυλόφιλων στην Ελλάδα (ΑΚΟΕ) είχε ήδη διαλυθεί και το περιοδικό ΑΜΦΙ είχε σταματήσει την κυκλοφορία του. Οι διεκδικήσεις σε θέματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων είχαν ατονήσει, όπως και το δικαίωμα αυτής της κοινότητας στην ύπαρξη και την ευτυχία. Προηγούμενο Gay Pride δεν υπήρχε.

Ο Πασκάλ Φρανσέ που μας άφησε  στις 12 Ιουλίου, δεν ήταν ούτε ένας απλός αγωνιστής, ούτε ένας απλός μαρξιστής οικονομολόγος. Ήταν όλα αυτά μαζί και επιπλέον ήταν η ενσάρκωση του πιο έμπρακτου διεθνισμού, πάντα στην υπηρεσία των «από κάτω» τόσο στην πατρίδα του Γαλλία, όσο και σε ολάκερο τον κόσμο. Και ειδικότερα στην Ελλάδα. Βαθύς γνώστης, ως οικονομικός επιθεωρητής που ήταν, των «νόμιμων» και μη οικονομικών «τεχνασμάτων» που μετέρχεται ο καπιταλισμός με τις κυβερνήσεις και τους (δια)κρατικούς μηχανισμούς του, για να διαιωνίζει την κυριαρχία του, ο Πασκάλ δεν μπορούσε παρά να βρει στο δρόμο του την Ελλάδα της μεγάλης κρίσης των τρομακτικών ανισοτήτων, του μεγάλου εξωτερικού χρέους και, φυσικά, των εξωφρενικών πολιτικών λιτότητας που της ετοίμαζαν οι ξένοι «προστάτες».

Τό πρῶτο «Κράξιμο» ἐκυκλοφόρησε καί ἔγινε ἀνάρπαστο ἄν καί κυκλοφόρησε σέ ὁρισμένα στέκια τῆς ᾿Αθήνας καί μερικά παιδιά μέ δική τους πρωτοβουλία τό κυκλοφόρησαν στή Θεσσαλονίκη καί στήν Κρήτη. ῎Ακουσα ἀπ᾿ ὅλους καλά λόγια. Τό «Κράξιμο» εἶναι μιά ἐφημερίδα ἔκφρασης. Δέν πουλᾶμε ὅ,τι ζητάει τό κοινό, ἀλλά ὁ καθένας ὅπως εὐαισθητοποιεῖται κάθε στιγμή. ᾿Εμεῖς τῆς Συντακτικῆς ᾿Επιτροπῆς θά θέλαμε τό «Κράξιμο» νά διαβάζεται ἀπ᾿ ὅλους ὅσους ἔχουν κοινές ἀνησυχίες μέ μᾶς, ἀπ᾿ ὅσους θέλουν νά μάθουν καί νά ποῦν γιά τήν ὁμοφυλοφιλία ἀλλά καί γιά τίς φυλακές, τήν καθημερινή ἀποξένωση καί καταπίεση στή δουλειά, στήν οἰκογένεια, στό σχολεῖο. Τό δεύτερο «Κράξιμο» γιά νά βγεῖ συνάντησε οἰκονομικές δυσχέρειες καί τό τρίτο θά ἔχει περισσότερες γιατί δέν βγάζει κέρδος. ᾿Εξ ἄλλου οἱ περιπτεράδες δέν τό παίρνουν κι ἄν τό πάρουν ζητᾶνε μεγάλο κέρδος. Φιλοδοξία μας εἶναι κάποτε νά τό διανέμουν τά πρακτορεῖα σέ ὅλη τήν ῾Ελλάδα ἀλλά γιά νά γίνει αὐτό χρειάζονται χρήματα καί νά ἀνέβει ἡ κυκλοφορία του. ᾿Ελπίζω ὅσοι πιστεύουν στό «Κράξιμο» νά βοηθήσουν αὐτό.

Faisal Garba

Η αφροφοβία στη Νότια Αφρική παρουσιάζεται συχνά ως πρόβλημα μεταξύ «ξένων και ντόπιων», σαν να προκύπτει φυσιολογικά από πολιτισμική εχθρότητα ή ανταγωνισμό μεταξύ φτωχών ανθρώπων. Ωστόσο, αυτή η εξήγηση αποκρύπτει τις βαθύτερες πολιτικές και οικονομικές πραγματικότητες που γεννούν τη βία κατά των μεταναστών και την ξενοφοβική κινητοποίηση. Η άνοδος της αφροφοβίας στη Νότια Αφρική δεν μπορεί να κατανοηθεί εκτός του πλαισίου της βαθιάς ανισότητας, της ανεργίας, της απαλλοτρίωσης, της πολιτικής χειραγώγησης και των αποτυχιών της μετα-απαρτχάιντ μεταρρύθμισης. Δεν πρόκειται απλώς για προκατάληψη. Πρόκειται για την ανακατεύθυνση της κοινωνικής οργής μακριά από τα συστήματα εκμετάλλευσης και σε βάρος ευάλωτων ανθρώπων που είναι οι ίδιοι θύματα αυτών των ίδιων συστημάτων.

B. Cooper

Το 2026, η πλειοψηφία του πληθυσμού, δηλαδή 4,7 δισεκατομμύρια άνθρωποι, ζει σε πόλεις, ενώ 5,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι (σε αστικές και αγροτικές περιοχές) χρησιμοποιούν το διαδίκτυο. Ένα μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων ζει πλέον με τρόπο που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις μεταποιητικές και βιομηχανικές διαδικασίες, οι οποίες συσκοτίζουν τη συλλογική μας εξάρτηση από τη φύση στο σύνολό της. Αυτές ακριβώς οι μεταποιητικές και βιομηχανικές διαδικασίες, που οργανώνονται με σκοπό το κέρδος, έχουν καταστρέψει τη φύση. Αυτό σημαίνει τη συρρίκνωση των άγριων οικοτόπων, όπως τα δάση και οι ύφαλοι, την εξαφάνιση ειδών και τη μείωση του διαθέσιμου αποθέματος μορφών ζωής στη Γη – με λίγα λόγια, την απώλεια της βιοποικιλότητας. Αυτή η διαδικασία συνεπάγεται επίσης τη σταδιακή διάβρωση της ανθρώπινης γνώσης για τον φυσικό κόσμο, ιδίως της γνώσης που κατείχαν ιστορικά οι αυτόχθονες λαοί και οι μικροκαλλιεργητές.

Jeferson Choma

Οι κύριες μετεωρολογικές υπηρεσίες έχουν ήδη επιβεβαιώσει την έναρξη ενός «σούπερ Ελ Νίνιο» το 2026, και επιστήμονες από όλο τον κόσμο προειδοποιούν για καταστροφικές συνέπειες. Πολλοί φοβούνται ότι το φαινόμενο αυτό θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία του κλιματικού συστήματος της Γης. Θα μπορούσα να πω πολλά για το «σούπερ Ελ Νίνιο» του 2026 και τις επιπτώσεις που ενδέχεται να προκαλέσει. Ωστόσο, σε αυτό το άρθρο, θα ασχοληθώ με τις συνέπειες ενός άλλου «σούπερ Ελ Νίνιο» –του 1877– το οποίο πολλοί θεωρούν ως την καλύτερη ιστορική αναλογία για αυτό που ενδέχεται να έρθει. Αυτό το μετεωρολογικό φαινόμενο προκάλεσε μία από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές στην ιστορία. Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 30 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ως αποτέλεσμα των σοβαρών λιμών που έπληξαν την Ασία, την Αφρική και τμήματα της Λατινικής Αμερικής.

Αν, κατά την περιγραφή της σύγχρονης τάξης πραγμάτων και της εξουσίας της ολιγαρχίας του «cloud» (την οποία, κατά τη γνώμη μου, ο συγγραφέας αποκαλεί λανθασμένα «τεχνοφεουδάρχες»), ο Βαρουφάκης δίνει ελάχιστη προσοχή στη διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου που στηρίζει την αναπαραγωγή του συστήματος, τότε, όταν στρέφεται προς τον σοσιαλισμό, παραμελεί ομοίως τους μηχανισμούς ανάπτυξης. Η εικόνα που προκύπτει είναι εντελώς στατική, όπως συμβαίνει συχνά με τα ουτοπικά οράματα. Το πρόβλημα είναι ότι, πρώτον, ο δημοκρατικός σοσιαλισμός είναι αδύνατος χωρίς δημοκρατικό σχεδιασμό· και, δεύτερον, ότι η ανάγκη για σχεδιασμό και συντονισμό των αναπτυξιακών προγραμμάτων προκύπτει από τις ίδιες τις συνθήκες της σημερινής παγκόσμιας κρίσης αναπαραγωγής, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές μας πεποιθήσεις.

Ζούμε σε εποχή που ο πόλεμος ξεγυμνώνει την καπιταλιστική βαρβαρότητα που δεν κρατά πλέον ούτε τα προσχήματα. Ο άξονας θανάτου ΗΠΑ – Ισραήλ θέλει να μετατρέψει την Ανατολική Μεσόγειο σε μια πολεμική κόλαση, ενώ η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζεται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση των γιγάντιων εξοπλιστικών προγραμμάτων και η κυβέρνηση της ΝΔ είναι στο πλευρό των φονιάδων του Ισραήλ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Όμως η «παντοδυναμία» των ισχυρών αποδεικνύεται με ξύλινα πόδια. Η αδυναμία επιβολής των σχεδίων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του Ισραήλ και η ήττα τους στο Ιράν στέλνουν παντού το μήνυμα πως η αντίσταση των λαών μπορεί να βάλει φρένο στα πολεμικά σχέδια.