Ως μετανάστες και πρόσφυγες της διασποράς και της εξορίας από το Ιράν, των οποίων οι αγαπημένοι μας υποφέρουν στις φυλακές του ιρανικού κράτους και αντιμετωπίζουν την κρεμάλα, χαιρετίζουμε τους υπογράφοντες της ανοιχτής επιστολής «Προς τους πολιτικούς κρατούμενους του Ιράν, που βρίσκονται παγιδευμένοι “ανάμεσα στις δύο λεπίδες ενός ψαλιδιού”», η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα The Guardian στις 20 Αυγούστου 2026. Στο πλευρό μας στέκονται σύντροφοι και οργανώσεις από όλο τον κόσμο, οι οποίοι θεωρούν αυτόν τον αγώνα άρρηκτα συνδεδεμένο με τον δικό τους.

Farah Mokhtareizadeh

Μια τέτοια αλληλεγγύη δεν μπορεί να ξεκινήσει με το να αποφασίζουμε για ποια σημεία του αγώνα ενός άλλου λαού επιτρέπεται να μιλάμε, ούτε μπορεί η πολιτική συμφωνία να γίνει προϋπόθεση για τη σχέση. Η πολιτική ιστορία του Ιράν προσφέρει ήδη έναν άλλο δρόμο: επαναστάτες που κατευθύνονται προς την Παλαιστίνη, φοιτητές που οργανώνονται στο πλευρό Μαύρων ριζοσπαστών, γυναίκες που αναπτύσσουν πολιτική σκέψη από τη φυλακή, επιζώντες που αρνούνται τη διαγραφή των νεκρών και κρατούμενοι που αρνούνται να παραδώσουν τα σώματά τους στον μηχανισμό της εκτέλεσης. Αυτές οι ιστορίες δεν προσφέρουν καμία θέση που να βρίσκεται ασφαλής έξω από το ψαλίδι. Προσφέρουν κάτι πιο δύσκολο: έναν τρόπο να παραμένουμε σε πολιτική σχέση παρά τις βαθιές διαφορές, χωρίς να παραδίδουμε κανέναν στη λεπίδα που, σε μια συγκεκριμένη στιγμή, τυχαίνει να φαίνεται λιγότερο επικίνδυνη.

Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε ότι το 2ο Φεστιβάλ Μίκη Θεοδωράκη, που διοργανώνει ο Δήμος Νέας Σμύρνης την ερχόμενη εβδομάδα, ξεκινά με συναυλία της Γλυκερίας και παρουσίαση του έργου «Η Μικρά Ασία του Μίκη – Από τον Τσεσμέ στον Ζορμπά». Αναμένουμε από τη δημοτική αρχή να ματαιώσει άμεσα την εμφάνιση της Γλυκερίας αναγνωρίζοντας την επιλογή αυτή ως αβλεψία και ατόπημά της! Η συναυλία μπορεί να διεξαχθεί πολύ καλύτερα αν από το μουσικό σχήμα απουσιάζουν όσοι και όσες σκύβουν το κεφάλι στους σύγχρονους ναζί, τους διασκεδάζουν και τους αντιμετωπίζουν σαν κανονικούς ανθρώπους και όχι ως δολοφόνους!

Η γραμμή του ανυποχώρητου αγώνα έφερε αποτέλεσμα! Δεν είναι ανίκητοι! Η μάχη δεν τελείωσε. Παίρνουμε κουράγιο και συνεχίζουμε: ενάντια στις διώξεις, ενάντια στην αξιολόγηση, ενάντια στη βαρβαρότητα:  ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ! Είμαστε περήφανοι! Μετά από σχεδόν 18 μήνες αδιανόητης για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα «δυνητικής αργίας» για συνδικαλιστική δράση, η συναδέλφισσά μας Χρύσα Χοτζόγλου, επιστρέφει στον φυσικό της χώρο!  Εκεί θα την περιμένουν οι μαθητές και οι συνάδελφοί της, που στις 5 Μάρτη του 2024 έγιναν μια γροθιά και εξέφρασαν με υποδειγματική αγωνιστικότητα την άρνηση του κλάδου απέναντι στην αξιολόγηση.

Συγκλονίζει η επιστολή των 300 μεταναστών από την Αίγυπτο που βρέθηκαν μέσα στη βαρβαρότητα του στρατοπέδου συγκέντρωσης της Σιντικής. Η εξέγερση προκληθηκε τόσο από την παρατεταμένη κράτηση όσο και από την αθλιότητα της διαμονής σε συνθήκες βασανισμού με βάση το δόγμα Πλεύρη "φυλάκιση ή απέλαση." Όμως η φυλάκιση έχει μετατραπεί σε βασανισμό μέχρι εξόντωσης. Κλείστε τα στρατόπεδα του θανάτου τώρα. Άσυλο, χαρτιά για την προσφυγιά. Να διώξουμε τη κυβέρνηση των δολοφόνων της Πύλου και των Τεμπών. Αλληλεγγύη στην εξέγερση των μεταναστών στη Σιντική!

Το BDS στρέφεται απέναντι σε κράτη, θεσμούς και εταιρείες οι οποίες συνεργούν στη γενοκτονία, την κατοχή και τον εποικισμό που υλοποιεί το ισραηλινό καθεστώς απέναντι στον Παλαιστινιακό λαό. Δεν στοχοποιεί ανθρώπους λόγω εθνικότητας, καταγωγής ή θρησκείας. Στις 18 Αυγούστου ο Συνήγορος του Πολίτη εξέδωσε δελτίο Τύπου στα ελληνικά και στα αγγλικά για «επαναλαμβανόμενα περιστατικά καταγγελλόμενης άρνησης παροχής υπηρεσιών σε Ισραηλινούς πολίτες». Δεν δίνει αριθμό, δεν περιγράφει περιστατικά, δεν εξηγεί ποια έρευνα προηγήθηκε. Υπενθυμίζει όμως το ενδεχόμενο ποινών φυλάκισης και καλεί τις διωκτικές αρχές να κινηθούν. Η ανακοίνωση αξιοποιήθηκε αμέσως για να στηθεί ευρύτερη αφήγηση περί «αντισημιτισμού» στην Ελλάδα.

Η τακτική του βασανισμού μέχρι θανάτου και αν θέλει κάποιος να τον αποφύγει να υπογράψει «εθελοντική» αποχώρηση από τη χώρα θυμίζει τις εποχές που στα στρατόπεδα αναμόρφωσης του κράτους της Δεξιάς μετά τον εμφύλιο ζητούσαν δηλώσεις μετάνοιας και χρησιμοποιούσαν συστηματικά βασανιστήρια, ανάμεσα τους και η παρατεταμένη έκθεση στον καυτό ήλιο. Οι μετανάστες δεν άντεξαν τις εξοντωτικές συνθήκες αλλά και την παρατεταμένη κράτηση πάνω από ένα χρόνο για κάποιους από αυτούς. Είναι αντίθετοι με τις απελάσεις και ζητάνε δουλειά στη Ελλάδα. Τι ίδιες μέρες μετανάστες 9 μετανάστες ξεκίνησαν απεργία πείνας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Κορίνθου ζητώντας την απελευθέρωση τους.

Προς τους συναγωνιστές μας, τους φοιτητές, τους στοχαστές, τους εργαζόμενους, τους καλλιτέχνες και τους υπόλοιπους κρατούμενους συνείδησης που βρίσκονται πίσω από τα τείχη όλων των κέντρων κράτησης σε ολόκληρο το Ιράν: Σας γράφουμε εκφράζοντας τη βαθιά μας αλληλεγγύη, με βαριά καρδιά γνωρίζοντας τον αγώνα που δίνετε μέσα στις φυλακές του Ιράν: τα βασανιστήρια, τη συστηματική παραμέληση, την αναγκαστική σιωπή και τη βάναυση πραγματικότητα των πλαστών δικαστηρίων και των εκτελέσεων. Ως πρώην και νυν πολιτικοί κρατούμενοι, ακτιβιστές και ακαδημαϊκοί, αφοσιωμένοι στο παγκόσμιο έργο της κατάργησης της θανατικής ποινής, στον αντι-αυταρχισμό και τον αντιιμπεριαλισμό, στρέφουμε το βλέμμα μας σε εσάς πέρα από τις γεωγραφικές αποστάσεις και τη σιωπή της λογοκρισίας και των διακοπών πρόσβασης στο διαδίκτυο. Και στεκόμαστε αλληλέγγυοι μαζί σας, καθώς βρίσκεστε στο σταυροδρόμι δύο πηγών καταπίεσης.

Michael Karadjis

Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Al Jazeera, ο πρόεδρος της Συρίας Αχμέτ αλ-Σαράα επανέλαβε τη δήλωση που έχει κάνει πολλές φορές, ότι η Συρία επιδιώκει μια «συμφωνία ασφάλειας» με το Ισραήλ, την οποία προσπαθεί να επιτύχει «με τη συμμετοχή μιας μεγάλης ομάδας χωρών, ώστε να ασκηθεί πίεση στο Ισραήλ να υιοθετήσει μια ισορροπημένη πολιτική απέναντι στη Συρία»… Όταν ρωτήθηκε αν υπήρχε «οποιαδήποτε σύνδεση με το παλαιστινιακό ζήτημα ή με ένα παλαιστινιακό κράτος...», απάντησε: «Φυσικά, η Συρία υποστήριξε την ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους...». Το 2020, όταν ρωτήθηκε ο Άσαντ αν ήταν πιθανό η Συρία «να συνάψει διπλωματικές σχέσεις με...», απάντησε: «Μπορούμε να συνάψουμε κανονικές σχέσεις με το Ισραήλ μόνο όταν ανακτήσουμε τη γη μας… Επομένως, θα ήταν δυνατό όταν το Ισραήλ είναι έτοιμο, αλλά δεν είναι… Συνεπώς, θεωρητικά ναι, αλλά πρακτικά, μέχρι στιγμής, η απάντηση είναι όχι». Προφανώς, οι δηλώσεις είναι ουσιαστικά παρόμοιες, ωστόσο πολλοί θεωρούν τις δηλώσεις του Σαράα ως ρήξη με το παρελθόν και όχι ως συνέχεια. Αυτό είναι ακόμη πιο παράξενο όταν εξετάζει κανείς τις δηλώσεις πιο προσεκτικά: στην πραγματικότητα είναι ο Άσαντ, και όχι ο Σαράα, που δηλώνει χωρίς αμφιβολία ότι ήταν έτοιμος να εξομαλύνει τις σχέσεις με το Ισραήλ· οι πιο ασαφείς διατυπώσεις του Σαράα προσφέρουν μόνο «συνομιλίες» σχετικά με το θέμα.

Michael Pröbsting

Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν υπέγραψαν στις 7 Αυγούστου τη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας, γνωστή και ως «Συμφωνία της Μέκκας». Πρόκειται για μια πολιτικοστρατιωτική συμφωνία μεταξύ των τριών περιφερειακών δυνάμεων. Αν και το πλήρες κείμενο της συμφωνίας δεν έχει ακόμη δημοσιευτεί, ορίζει, μεταξύ άλλων, ότι «οποιαδήποτε ένοπλη επίθεση εναντίον οποιουδήποτε από τα τρία κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων». Με την πρώτη ματιά, η Συμφωνία της Μέκκας φαίνεται εντυπωσιακή, καθώς περιλαμβάνει τρεις περιφερειακές δυνάμεις με διαφορετικά πλεονεκτήματα. Η Τουρκία, με πληθυσμό 86 εκατομμυρίων ανθρώπων, διαθέτει ισχυρό στρατό (τον δεύτερο μεγαλύτερο στο ΝΑΤΟ μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες) και μια σχετικά ανεπτυγμένη βιομηχανία όπλων (συμπεριλαμβανομένων ισχυρών οπλισμένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, όπως το TB-2 Bayraktar, και του μαχητικού αεροσκάφους πέμπτης γενιάς TAI TF Kaan). Το Πακιστάν έχει πληθυσμό 242 εκατομμυρίων ανθρώπων και είναι η μόνη μουσουλμανική χώρα που διαθέτει πυρηνικά όπλα (περίπου 170 πυρηνικές κεφαλές). Η Σαουδική Αραβία, το μεγαλύτερο αραβικό κράτος του Κόλπου με 33 εκατομμύρια κατοίκους, είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο –μια «ενεργειακή υπερδύναμη»– και διαθέτει τεράστιους οικονομικούς πόρους. Για να κατανοήσουμε τη σημασία της Συμφωνίας της Μέκκας, πρέπει να εξετάσουμε το ιστορικό πλαίσιο της σύναψής της.