Στις 14 Μαΐου 2026, ώρα 8:00 μ.μ., στον κηπάκο της Τσαμαδού 12, Εξάρχεια. Οι φίλοι/ες της Ελένης Βαρίκα τιμούμε τη μνήμη της: Θέλουμε να μιλήσουμε για την Ελένη που γνωρίσαμε, που αγωνιστήκαμε μαζί, στην Ελλάδα της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, και για τη μετέπειτα πορεία μιας διεθνούς προσωπικότητας που άφησε το έργο της και το στίγμα της στην πολιτική, το φεμινισμό, τις σπουδές ιστορίας, τον πολιτισμό. Συλλογικότητες και άτομα, που βρεθήκαμε μαζί, που συνεργαστήκαμε, που αντλήσαμε από το έργο της, καλούμαστε να θυμηθούμε, να εκτιμήσουμε, να κρίνουμε, να τιμήσουμε μαζί τη διανοήτρια και αγωνίστρια της χειραφέτησης όλων των παρίων...

ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Στις 13 Μάη απεργούμε και κατεβαίνουμε στους δρόμους και στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Αθήνα 10.30 πλ. Κλαυθμώνος Απεργούμε: -  Για ριζικές αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, για μέτρα ενάντια στην ακρίβεια, ενάντια στην αξιολόγηση και τις ιδιωτικοποιήσεις. -  Για να μπλοκάρουμε την αντιδραστική Συνταγματική αναθεώρηση που θέλει να φέρει η κυβέρνηση, που προωθεί την κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και την εγκαθίδρυση της υποταγής, του γλειψίματος και του κράτους των ημετέρων, την κατάργηση του άρθρου 16 και τη νομιμοποίηση της ίδρυσης ιδιωτικών ΑΕΙ...

Στις 13 Μαΐου θα διεξαχθούν φέτος οι φοιτητικές εκλογές σε όλους τους φοιτητικούς συλλόγους πανελλαδικά. Τη φετινή ακαδημαϊκή χρονιά στις σχολές δόθηκαν μία σειρά από κρίσιμες μάχες απέναντι στην προσπάθεια της κυβέρνησης της ΝΔ να εφαρμόσει τους αντιδραστικούς νόμους που ψήφισε το προηγούμενο διάστημα, όπως οι διαγραφές φοιτητ(ρι)ών, τα «σχέδια ασφαλείας» στα ΑΕΙ και οι πειθαρχικές διώξεις, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, η πολεμική έρευνα στις σχολές.Η Attack στα ΑΕΙ πρωτοστάτησε πανελλαδικά στις μάχες αυτές. Ήταν η δύναμη που έμπρακτα απέδειξε ότι έχει σχέδιο και αγωνιστική πρόταση, ώστε το φοιτητικό κίνημα να γίνει ανατρεπτικό και πολιτικά επικίνδυνο.

 Ως παιδαγωγοί θεωρούμε απαράδεκτη την κλήτευση των μαθητών/τριών και τη δίωξή τους ως κοινών εγκληματιών, ειδικά δύο εβδομάδες πριν από τις Πανελλαδικές και ενδοσχολικές εξετάσεις τους. Παράλληλα, διαχωρίζουμε με σαφήνεια τη θέση μας από την επιλογή του Διευθυντή του Μουσικού Σχολείου Χανίων να κατονομάσει τα τρία αυτά μέλη στην Αστυνομία, απόφαση που ελήφθη εν αγνοία μας. Το σχολείο οφείλει να είναι χώρος αγωγής, διαλόγου και δημοκρατικής συγκρότησης των νέων ανθρώπων και όχι φορέας καταστολής. Επιπλέον, καταδικάζουμε την ασυλλόγιστη πράξη γονέα-κηδεμόνα να καταγγείλει τους μαθητές στην Αστυνομία, ενέργεια που αντιβαίνει στις αρχές του διαλόγου, της παιδαγωγικής ελευθερίας και της αμοιβαίας εμπιστοσύνης μέσα στη σχολική κοινότητα.

Το χρέος το πληρώνουμε σε μετρητά και όχι σε ποσοστά!! - Το 66% των CEO σκοπεύει είτε να διατηρήσει είτε να μειώσει το προσωπικό. Μόλις το ένα τρίτο των εταιρειών αναμένεται να προσλάβει. - Σύγκριση των τραπεζών ΗΠΑ – Ευρώπης - Διαφθορά: Μας πήρανε χαμπάρι - Το άδικο φορολογικό σύστημα

Ακραίοι καύσωνες, κλιματικές διαταραχές, ρεκόρ κερδών για τις πολυεθνικές: η καταστροφή επιταχύνεται, ο καπιταλισμός την τροφοδοτεί και επωφελείται από αυτήν. Απρίλιος 2026: 43 °C στο Νέο Δελχί, 12 εκατοστά χιόνι στη Μόσχα, 139 γιγατόνοι λιωμένου πάγου στη Γροιλανδία, θερμοκρασίες που ξεπέρασαν για πρώτη φορά τους 50 °C στην Τουρκία, πυρκαγιές, ξηρασίες…Οι συνέπειες της καταστροφής των πλανητικών ισορροπιών γίνονται όλο και πιο θεαματικές… Όλα αυτά αποτελούν ένα και το αυτό σύστημα: αυτό που μετατρέπει την ανθρώπινη δυστυχία σε χρηματιστηριακή ευκαιρία, τις καταστροφές σε αγορές και την επείγουσα ανάγκη σε οργανωμένη αναβλητικότητα. Το σπίτι καίγεται. Και οι ιδιοκτήτες του εισπράττουν μερίσματα.

Ashley Smith

Έχουμε μπει σε μια νέα εποχή του παγκόσμιου καπιταλισμού. Χαρακτηρίζεται από κρίση, αυτοκρατορικές αντιπαλότητες, αυταρχικό εθνικισμό και περιστασιακή, εκρηκτική αντίσταση από τα κάτω. Το σύντομο έτος κακοδιαχείρισης της κυβέρνησης Τραμπ έχει οδηγήσει όλα αυτά σε κρίσιμο σημείο, ιδιαίτερα με τον πόλεμο της εναντίον του Ιράν. Αυτός ο πόλεμος έθεσε οριστικό τέλος στην αυτοκρατορική τάξη της Ουάσιγκτον για την παγκοσμιοποίηση του ελεύθερου εμπορίου, την οποία είχε οικοδομήσει εντός του μπλοκ της μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και επέκτεινε παγκοσμίως μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Τώρα οι ΗΠΑ είναι ένα αρπακτικό ιμπεριαλιστικό κράτος που επιδιώκει τα δικά του συμφέροντα εις βάρος των κατ’ όνομα συμμάχων τους, των αντιπάλων, των περιφερειακών δυνάμεων και των υποτελών εθνών.

Fabio Bosco

Παρά τη συμμετοχή στις εκλογές, οι προσδοκίες των Παλαιστινίων όσον αφορά τα δημοτικά συμβούλια και την Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή είναι χαμηλές. Από τη μία πλευρά, η βία της γενοκτονίας στη Γάζα και της εθνοκάθαρσης στη Δυτική Όχθη αποκλείει κάθε αίσθηση κανονικότητας. Από την άλλη πλευρά, η εμπειρία με της συνεργασίας της Παλαιστινιακής Αρχής με το Ισραήλ, της οποίας ο πρόεδρος εκλέχθηκε το 2005 και το νομοθετικό σώμα το 2006, είναι πολύ αρνητική. Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι ψήφισαν για πρακτικούς λόγους, καθώς αυτά τα συμβούλια είναι υπεύθυνα για βασικές υπηρεσίες όπως η αποκομιδή απορριμμάτων και η ύδρευση. Όλοι όμως γνωρίζουν ότι αυτές οι εκλογές δεν αποτελούν μέρος ενός εθνικοαπελευθερωτικού εγχειρήματος.

Cihan Tuğal

Με την εντατικοποίηση των κατακτήσεων και των πολέμων, η αντίσταση στον ιμπεριαλισμό έχει καταστεί ένα από τα κύρια θέματα της παγκόσμιας αριστεράς. Ωστόσο, αυτό εγείρει και ερωτήματα σχετικά με το πώς να οικοδομηθεί και να μαζικοποιηθεί ένα αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Μέσα στην αριστερά της Δύσης, και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, κερδίζει σταδιακά έδαφος, ειδικά στους σοσιαλιστικούς κύκλους, μια γραμμή που αρχικά μοιάζει λογική, αλλά τελικά υπονομεύει τα θεμέλια της αριστεράς. Αυτή η γραμμή διεκδικεί την άνευ όρων υποστήριξη των καθεστώτων και των κινημάτων που βρίσκονται στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού και θεωρεί προδοσία κάθε κριτική που ασκείται εναντίον τους. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτού είναι η υποστήριξη που παρέχεται στο ιρανικό καθεστώς, το οποίο ευθύνεται για αμέτρητους θανάτους αγωνιστών της αριστεράς, των μειονοτήτων και γυναικών κατά τη διάρκεια των ετών.

Donny Gluckstein

Ο πόλεμος μεταξύ της Γερμανίας και της Σοβιετικής Ένωσης αποτέλεσε το μεγαλύτερο και σημαντικότερο θέατρο επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Βέρμαχτ του Χίτλερ είχε αναπτύξει εκεί 674 μεραρχίες, σε σύγκριση με τις 56 έως 75 που αντιμετώπισαν τις αποβάσεις της D-Day στη Δυτική Ευρώπη. Ωστόσο, η θέση της Σοβιετικής Ένωσης στην ιστορία ενός πολέμου που ξεκίνησε επίσημα όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939 είναι αμφιλεγόμενη. Μόλις μια εβδομάδα πριν, ο Στάλιν και ο Χίτλερ είχαν υπογράψει από κοινού μια συμφωνία για τον διαμελισμό της Πολωνίας. Πράγματι, η Σοβιετική Ένωση πολέμησε τη Γερμανία μόνο το 1941, αφού δέχτηκε η ίδια επίθεση. Λόγω αυτής της καθυστερημένης εισόδου, οι Ρώσοι μιλάνε για τον «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο» και όχι για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Σοβιετική Ένωση φαίνεται τόσο διαφορετική, πολιτικά και κοινωνικά, από όλους τους άλλους πρωταγωνιστές, που είναι λογικό να αναρωτηθούμε αν ταιριάζει στο πρότυπο του πολέμου από τα πάνω και από τα κάτω που παρατηρείται αλλού.