Η προσωπολατρία ήταν συνέπεια… και είχε συνέπειες. Τι δεν είπε ο Χρουστσόφ στην εισήγηση. Ο Τρότσκι το 1936 έγραφε: “Όσο η παραγωγικότητα της εργασίας στην ΕΣΣΔ είναι αρκετά φορές κατώτερη από αυτή των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, όσο ο λαός δεν έχει απαλλαχθεί από στέρηση , όσο η σκληρή πάλη συνεχίζει να διεξάγεται για του όρους της κατανάλωσης, όσο η ατομιστική γραφειοκρατία μπορεί ατιμώρητα να γρατζουνίζει τις χορδές των κοινωνικών ανταγωνισμών, τόσο ο κίδυνος της καπιταλιστικής παλινόρθωσης θα διατηρεί όλη του την ισχύ”.

Anthony Teso Το να χαρακτηρίσουμε το σημερινό καθεστώς ως φασιστικό μπορεί να αποτελεί λάθος, ενώ το να το ονομάσουμε «λαϊκιστικό αυταρχισμό» μπορεί να παραβλέπει ορισμένες σημαντικές αποχρώσεις. Αυτό που πραγματικά έχουμε μπροστά μας είναι μια πιο συγκεκριμένη κατηγορία – μια κατηγορία που αντανακλά τον τρόπο με τον οποίο η εκτελεστική εξουσία έχει αποκτήσει μεγαλύτερη ανεξαρτησία από τις διάφορες ταξικές φατρίες εντός ενός εξαντλημένου ηγεμονικού μπλοκ, ενώ παράλληλα υιοθετεί μια πιο προσωπική και πατρογονική προσέγγιση στη διαχείριση του κράτους. Το ονομάζω «πατρογονικό βοναπαρτισμό», ο οποίος συνδυάζει στοιχεία από δύο σημαντικές θεωρίες: τη μαρξιστική θεωρία για τον βοναπαρτισμό ως μια ιδιαίτερη μορφή…

Ζούμε σε εποχή που ο πόλεμος ξεγυμνώνει την καπιταλιστική βαρβαρότητα που δεν κρατά πλέον ούτε τα προσχήματα. Ο άξονας θανάτου ΗΠΑ – Ισραήλ θέλει να μετατρέψει την Ανατολική Μεσόγειο σε μια πολεμική κόλαση, ενώ η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζεται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση των γιγάντιων εξοπλιστικών προγραμμάτων και η κυβέρνηση της ΝΔ είναι στο πλευρό των φονιάδων του Ισραήλ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Όμως η «παντοδυναμία» των ισχυρών αποδεικνύεται με ξύλινα πόδια. Η αδυναμία επιβολής των σχεδίων του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και του Ισραήλ και η ήττα τους στο Ιράν στέλνουν παντού το μήνυμα πως η αντίσταση των λαών μπορεί να βάλει φρένο…

Κάθε επιτυχημένο παραμύθι δίπλα στους ατρόμητους πολεμιστές και τις σοφές γυναίκες, τα καλά ξωτικά και τους μάγους, έχει απαραιτήτως και τον δράκο του. Έχει, δηλαδή, το εμπόδιο εκείνο που πρέπει να νικηθεί για να φτάσουμε στο … «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…». Το ΛΟΑΤ κίνημα* δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Είχε και τους γενναίους/γενναίες που πάλεψαν με θεούς και δαίμονες για να αλλάξουν τον κόσμο, αλλάζοντας τις ζωές τους. Είχε, ασφαλώς, και τον δράκο του. Ο τελευταίος, μάλιστα, έχοντας την ικανότητα να παίρνει διάφορες μορφές, εμφανίστηκε εδώ με τη μορφή της εξαγοράς, της συνθηκολόγησης, της σταδιακής ενσωμάτωσης…

Η σημερινή δομή μετατρέπει την αλληλεγγύη σε χρέος: αγορές όπλων που χρηματοδοτούνται μέσω δανείων της ΕΕ τα οποία θα αποπληρώσει η Ουκρανία, οικονομική στήριξη που συνδέεται με 325 όρους μεταρρυθμίσεων. Το Sotsialnyi Rukh υποστηρίζει, ορθώς, ότι η Ουκρανία πρέπει να χρηματοδοτήσει μεγαλύτερο μέρος της άμυνας και της ανασυγκρότησής της μέσω προοδευτικής φορολόγησης του πλούτου των ολιγαρχών και όχι μέσω ξένων δανείων.  Όμως, το αίτημα που απευθύνεται στη διεθνή αριστερά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό: η αλληλεγγύη των εργαζομένων της Δύσης προς τους Ουκρανούς εργαζόμενους σημαίνει να απαιτήσουν από τις κυβερνήσεις τους να παρέχουν υποστήριξη χωρίς προϋποθέσεις — όχι ως πηγή…