Τέρμα στην αστυνομική βία. Όχι στην ασυλία και τη συγκάλυψη των εγκληματικών ενεργειών των αστυνομικών. Να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι εκτελεστές αστυνομικοί. Να λογοδοτήσουν οι ηθικοί αυτουργοί που είναι η πολιτική ηγεσία και η ηγεσία της αστυνομίας. Κατάργηση των ειδικών σωμάτων ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ, ΔΙΑΣ, ΟΠΚΕ και των πρακτικών που επιτρέπουν ατιμώρητη τη συστηματική αστυνομική βία. Άμεση δικαιοσύνη σε όλα τα θύματα αστυνομικής βίας. Να διώξουμε την κυβέρνηση της ΝΔ και την πολιτική της καταστολής και του ρατσισμού. Καλούμε την Τετάρτη 15 Ιουλίου στις διαδηλώσεις: Αθήνα 19:00 Προπύλαια Θεσσαλονίκη 19:00 Καμάρα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα αφενός της σαρωτικής επίθεσης στην κοινωνία και του χαϊδέματος της ακροδεξιάς, αφετέρου της έντονης μαχητικότητας των κινημάτων και συνδικάτων, η Πάολα Ρεβενιώτη και η ομάδα του περιοδικού «Κράξιμο» διοργανώνουν στις 27 Ιουνίου 1992 το πρώτο Gay Pride στον λόφο Στρέφη. Το Pride αυτό έγινε σε μια εποχή που το πρώτο μαζικό κίνημα ομοφυλόφιλων στην Ελλάδα (ΑΚΟΕ) είχε ήδη διαλυθεί και το περιοδικό ΑΜΦΙ είχε σταματήσει την κυκλοφορία του. Οι διεκδικήσεις σε θέματα των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων είχαν ατονήσει, όπως και το δικαίωμα αυτής της κοινότητας στην ύπαρξη και την ευτυχία. Προηγούμενο Gay Pride δεν υπήρχε.

Ο Πασκάλ Φρανσέ που μας άφησε  στις 12 Ιουλίου, δεν ήταν ούτε ένας απλός αγωνιστής, ούτε ένας απλός μαρξιστής οικονομολόγος. Ήταν όλα αυτά μαζί και επιπλέον ήταν η ενσάρκωση του πιο έμπρακτου διεθνισμού, πάντα στην υπηρεσία των «από κάτω» τόσο στην πατρίδα του Γαλλία, όσο και σε ολάκερο τον κόσμο. Και ειδικότερα στην Ελλάδα. Βαθύς γνώστης, ως οικονομικός επιθεωρητής που ήταν, των «νόμιμων» και μη οικονομικών «τεχνασμάτων» που μετέρχεται ο καπιταλισμός με τις κυβερνήσεις και τους (δια)κρατικούς μηχανισμούς του, για να διαιωνίζει την κυριαρχία του, ο Πασκάλ δεν μπορούσε παρά να βρει στο δρόμο του την Ελλάδα της μεγάλης κρίσης…

Τό πρῶτο «Κράξιμο» ἐκυκλοφόρησε καί ἔγινε ἀνάρπαστο ἄν καί κυκλοφόρησε σέ ὁρισμένα στέκια τῆς ᾿Αθήνας καί μερικά παιδιά μέ δική τους πρωτοβουλία τό κυκλοφόρησαν στή Θεσσαλονίκη καί στήν Κρήτη. ῎Ακουσα ἀπ᾿ ὅλους καλά λόγια. Τό «Κράξιμο» εἶναι μιά ἐφημερίδα ἔκφρασης. Δέν πουλᾶμε ὅ,τι ζητάει τό κοινό, ἀλλά ὁ καθένας ὅπως εὐαισθητοποιεῖται κάθε στιγμή. ᾿Εμεῖς τῆς Συντακτικῆς ᾿Επιτροπῆς θά θέλαμε τό «Κράξιμο» νά διαβάζεται ἀπ᾿ ὅλους ὅσους ἔχουν κοινές ἀνησυχίες μέ μᾶς, ἀπ᾿ ὅσους θέλουν νά μάθουν καί νά ποῦν γιά τήν ὁμοφυλοφιλία ἀλλά καί γιά τίς φυλακές, τήν καθημερινή ἀποξένωση καί καταπίεση στή δουλειά, στήν οἰκογένεια, στό σχολεῖο. Τό δεύτερο…

Faisal Garba Η αφροφοβία στη Νότια Αφρική παρουσιάζεται συχνά ως πρόβλημα μεταξύ «ξένων και ντόπιων», σαν να προκύπτει φυσιολογικά από πολιτισμική εχθρότητα ή ανταγωνισμό μεταξύ φτωχών ανθρώπων. Ωστόσο, αυτή η εξήγηση αποκρύπτει τις βαθύτερες πολιτικές και οικονομικές πραγματικότητες που γεννούν τη βία κατά των μεταναστών και την ξενοφοβική κινητοποίηση. Η άνοδος της αφροφοβίας στη Νότια Αφρική δεν μπορεί να κατανοηθεί εκτός του πλαισίου της βαθιάς ανισότητας, της ανεργίας, της απαλλοτρίωσης, της πολιτικής χειραγώγησης και των αποτυχιών της μετα-απαρτχάιντ μεταρρύθμισης. Δεν πρόκειται απλώς για προκατάληψη. Πρόκειται για την ανακατεύθυνση της κοινωνικής οργής μακριά από τα συστήματα εκμετάλλευσης και σε βάρος ευάλωτων…